Mag-log in“Isuot mo ito, Kassandra. Ayokong magmukha kang katulong sa harap ng mga donor.”Inabot ni Bianca ang isang simple pero magandang cream dress. Naka-smile siya nang perpekto. Ang charity luncheon ay sa Vergara garden pavilion. Mga wealthy guests. Mga camera. Mga mata na handang maghusga.“Sige,” sagot ko. Kinuha ko ang damit. Hindi ako nagreklamo. Hindi ako nagpasalamat nang sobra. Inayos ko lang ang sarili ko sa guest room. Ang dress ay bagay. Hindi sobrang mahal pero clean. Exact fit.Nang bumaba ako, si Bianca ay nakaabang na. White ensemble. Diamonds. Perfect hair. Perfect posture. “Tandaan mo, ikaw ay assistant ko lang ngayon. Huwag kang magsasalita kung hindi kailangan. Huwag kang mag-opinyon. At lalo na huwag kang magmukhang may karapatan kang nandito.”“Naiintindihan ko,” sabi ko.Ang pavilion ay puno na. Soft music. Champagne. Mga babae na naka-couture. Mga lalaki na naka-suit. Si Rainier ay nasa gilid, nakikipag-usap sa ilang board members. Hindi siya tumingin sa akin nang ma
“Huwag mong sabihin kanino na ako ang nag-ayos nito.”Nakatayo ako sa likod ng design studio nang gabing yun. Ang couture gown ay nasa mannequin sa harap ko. Nasira ang one side seam at may ragged tear sa bodice. Client presentation bukas. Walang oras. Walang backup. Si Tanya ay umuwi na. Ang ibang senior designers ay wala na. Ako na lang at ang apron kong puti na naka-over sa damit ko.“Bakit ako ang naiwan?” tanong ko sa sarili ko nang pabulong. Pero alam ko ang sagot. Dahil ako ang last one out. Dahil ako ang nakakita. Dahil hindi ko kayang hayaan na mapahiya ang team sa harap ng client.Kinuha ko ang needle at thread. Matching silk thread. Exact shade. Ang mga kamay ko ay gumalaw nang mabilis pero precise. Invisible stitch. Soft tension. Exact recovery of the original line. Hindi ko pinag-isipan. Parang natural lang. Parang yung mga gabing tinuruan ako ng nanay ko noon sa maliit naming studio bago mawala ang lahat.Ang orasan sa dingding ay tik-tak. Ang aircon ay malamig. Pero ang
“Huwag mong isipin na kaya mong bilhin ang katahimikan ko, Rainier.”Nakatayo ako sa office niya nang sabihin ko yun. Siya ay nakaupo sa likod ng desk, envelope sa harap niya. Makapal. Hindi ko kailangang buksan para malaman kung ano ang laman.“Hindi ko binibili ang katahimikan mo,” sagot niya. Boses niya ay kalmado, pero ang mga daliri niya ay kumakalabit sa gilid ng envelope. “Binibigyan kita ng option. Kunin mo ito. Umalis ka sa bahay na ito. Magsimula ka nang panibago.”“Option?” Tumawa ako nang maikli. “Parang charity ba ito? O paraan para tanggalin mo ang ebidensiya ng kagabi?”“Huwag mong gawing komplikado,” sabi niya. “Alam kong mahirap ang sitwasyon mo. Ang pera na ito ay sapat para sa isang taon. O higit pa. Umalis ka. Huwag ka nang bumalik.”Lumapit ako sa desk. Hindi ko hinawakan ang envelope. “Isang taon? Para makalimutan ko na trinato mo ako sa studio na parang wala kang fiancée? Para makalimutan ko na sinabi mong naaalala mo ang araw na namatay ang nanay ko pero ayaw m
“Huwag kang umasa na may magbabago dahil sa nangyari kagabi, Rainier.”Nakaupo ako sa breakfast table nang sabihin ko yun. Ang araw ay maliwanag na sa dining area ng Vergara mansion. Si Rainier ay nasa kabilang dulo, kape sa kamay, may facial expression sa mukha na parang walang nangyari. Si Bianca naman ay nasa gitna, naka-smile pa rin, pero ang mga mata niya ay gumagala.“Anong kagabi?” tanong niya nang hindi tumitingin sa akin. Boses niya ay flat. Parang business meeting lang.“Wala,” sagot ko agad. “Wala kang kailangang alalahanin.”Tumikim siya ng kape. “Maganda. Dahil wala naman talaga.”Si Bianca ay tumingin sa amin pareho. “Anong pinag-uusapan niyo? Parang may secret meeting kayo kagabi pagkatapos ng dinner.”“Wala,” sabay naming sagot. Ako at si Rainier. Parehong mabilis. Parehong malamig.Tumawa si Bianca nang magaan. “Okay lang. Busy naman talaga ang fashion week. Rainier, nakabukas ba ang door sa studio mo? Kailangan kong kunin ang sample boards mamaya.”“Kunin mo na lang,
“Huwag mong isipin na okay lang sa akin yung sinabi mo kanina tungkol sa bankruptcy ng pamilya ko, Rainier.”Tumingin ako sa kanya habang hawak ko pa ang clutch ko. Ang studio ay tahimik matapos ang fashion dinner. Naka-lock ang pinto. Siya ay nakaupo sa edge ng drafting table, suot pa rin niya ang kurbata na nakaluwag, sleeves na naka-roll. Ang ilaw sa itaas ay maliwanag pero ang hangin sa pagitan namin ay mabigat.“Sinabi ko lang ang totoo,” sagot niya, boses na mababa. “Ang Flores empire ay gumuho. Hindi ko kailangan maging malambot tungkol diyan.”“Totoo? O sinadya mong saktan ako sa harap ng mga tao na kilala pa ang pangalan ng nanay ko?” Hakbang ako papunta sa kanya. “Alam mo ba kung gaano kasakit marinig yun mula sa iyo? Ikaw na may hawak ng lahat ngayon.”Tumayo siya. Mata niya ay naka-lock sa akin. “Naalala ko pa ang araw na namatay ang nanay mo.”Napahinto ako. Parang may biglang tumama sa dibdib ko. “Ano?”“Naalala ko,” ulit niya. “Pero hindi ko ipapaliwanag kung paano. Huw
"Huwag ka nang mag-abalang buksan 'yang pinto, Kassandra, dahil automatic electronic lock 'yan at namatay ang backup generator ng buong mansyon!"Napalingon ako nang mabilis mula sa dambuhalang glass door ng glass-walled design studio. Sa gitna ng dilim, ang tanging nagbibigay ng liwanag ay ang paulit-ulit na pagkidlat sa labas at ang maliit na kandilang kasisimula pa lang sindihan ni Rainier sa ibabaw ng drafting table. Kumukulog nang malakas sa kalangitan, habang ang malakas na buhos ng ulan ay gumagawa ng nakakatakot ngunit nakakaakit na ingay sa mga salaming pader."Ibig mong sabihin, nakakulong tayo rito nang magkasama habang may bagyo sa labas?" tanong ko habang dahan-dahang humahakbang pabalik sa gitna ng silid, pilit na itinatago ang kakaibang kaba na biglang lumukob sa aking dibdib.Ngumiti si Rainier nang may halong panunukso habang inilalapit ang kandila sa gitna ng mesa. Inalis niya ang kanyang suit jacket at isinabit ito sa likod ng upuan, iniwan ang kanyang puting dress







