THE BILLIONAIRE'S CONTRACT WIFE

Chapter 1 : Ang Alok

Amara's POV

“Huminga ka, Amara. Interview lang ito.”

Ilang beses kong sinabi sa sarili ko iyon habang nakaupo sa malambot na upuan sa lobby ng Villareal Holdings.

Pero kahit anong pilit kong pakalmahin ang sarili ko, hindi mawala ang kaba sa dibdib ko.

Sa harapan ko ay isang napakalaking salaming bintana. Tanaw mula roon ang matatayog na gusali ng Makati at ang mga sasakyang abala sa kalsada. Sa paligid ko naman ay mga empleyadong nakaayos, may hawak na laptop at mga dokumentong tila napakahalaga.

Napatingin ako sa suot kong simpleng puting blouse at itim na palda.

Hindi ako sanay sa ganitong lugar.

Sa totoo lang, pakiramdam ko ay hindi ako kabilang dito.

Lumaki akong simple. Hindi kami mayaman ni Mama, at simula nang mawalan siya ng regular na trabaho, mas naging mahirap ang buhay namin.

Kaya nang makita ko ang bakanteng posisyon bilang personal assistant ng isang billionaire businessman, hindi na ako nagdalawang-isip na mag-apply.

Malaki ang sahod.

Sapat para makatulong ako kay Mama at kahit paano ay mabawasan ang mga problemang kinakaharap namin.

Kaya kailangan kong makuha ang trabahong ito.

“Miss Santos?”

Napalingon ako.

Isang babaeng nakaayos sa propesyonal na damit ang nakatayo sa harapan ko.

“Yes po?”

“Mr. Villareal is ready to see you.”

Agad akong tumayo at inayos ang palda ko.

“Salamat po.”

Sinundan ko siya papunta sa elevator.

Habang umaakyat kami, lalo kong nararamdaman ang kaba sa aking dibdib.

Personal assistant lang naman.

Interview lang.

Paulit-ulit kong ipinapaalala iyon sa sarili ko.

Pero bakit parang iba ang pakiramdam ko?

Pagdating namin sa pinakamataas na palapag, bumukas ang elevator sa isang tahimik at malawak na hallway.

Walang masyadong tao.

Tanging tunog ng mga yapak namin ang maririnig.

Huminto ang babae sa harap ng isang malaking pintuan.

“Kumatok ka na lang. Good luck.”

“Salamat po.”

Pagkaalis niya, huminga ako nang malalim.

Isa.

Dalawa.

Tatlo.

Pagkatapos ay kumatok ako.

“Come in.”

Mababa ang boses.

Dahan-dahan kong binuksan ang p***o.

At doon ko siya unang nakita.

Nakatayo siya sa tabi ng malawak na bintana habang nakatalikod sa akin. Matangkad siya, malapad ang balikat, at maayos ang pagkakatupi ng manggas ng itim niyang polo.

Nang humarap siya, bahagya akong natigilan.

Hindi ko maikakailang gwapo siya.

Pero higit sa hitsura niya, ang mga mata niya ang agad nakakuha ng atensiyon ko.

Malamig.

Matalim.

At tila walang bagay na nakakalampas sa kaniyang paningin.

“Amara Santos?”

“Yes, sir.”

“Sit.”

Maikli.

Diretso.

Umupo ako sa upuan sa tapat ng kaniyang mesa.

Umupo rin siya at binuksan ang folder na naglalaman ng resume ko.

Tahimik siyang nagbasa.

Hindi ko alam kung dapat ba akong magsalita o maghintay.

Makalipas ang ilang segundo, nagsimula siya.

“Twenty-three?”

“Yes.”

“Single?”

Napakurap ako.

“Po?”

Tumingin siya sa akin.

“I asked if you're single.”

“Yes po.”

Tumango siya at muling tumingin sa papel.

“Work experience?”

“Isang taon po akong naging assistant sa isang maliit na kumpanya. Nag-resign ako dahil nagbawas sila ng empleyado.”

“May boyfriend ka?”

Napakunot-noo ako.

“Wala po.”

“Good.”

Napatingin ako sa kaniya.

May kakaiba sa interview na ito.

Hindi ko alam kung bakit parang hindi trabaho ang pinupuntahan ng mga tanong niya.

“Sir, kung tungkol po sa trabaho ang pag-uusapan natin—”

“Sampung libong piso kada buwan.”

Natigilan ako.

“Po?”

“Ang magiging sahod mo.”

Hindi ako agad nakapagsalita.

Sampung libo.

Malaking halaga iyon para sa akin.

Agad kong naisip si Mama.

Kung makukuha ko ang trabahong ito, makakatulong ako sa mga gastusin namin. Hindi na niya kailangang mag-alala nang sobra tungkol sa pera.

Pero bago pa ako tuluyang matuwa, idinugtong niya ang isang bagay na nagpawala sa lahat ng saya ko.

“May kondisyon.”

“Ano pong kondisyon?”

Isinara niya ang folder at inilapag iyon sa mesa.

“Magpapakasal ka sa akin.”

Parang tumigil ang mundo ko.

“...Ano?”

“Narinig mo ako.”

Napatawa ako nang alanganin dahil umaasa akong biro lamang iyon.

“Sir, baka po nagbibiro kayo.”

“Hindi ako nagbibiro.”

Unti-unting nawala ang ngiti ko.

Tinitigan ko siya nang ilang segundo, naghahanap ng kahit anong senyales na hindi siya seryoso.

Wala.

“Bakit ako?”

“Dahil kailangan ko ng asawa.”

“Marami pong babae na gustong magpakasal sa inyo.”

“Alam ko.”

“Kung ganoon, bakit ako?”

Tahimik siyang sumandal sa kaniyang upuan.

“Dahil hindi mo alam kung gaano karami ang pera ko.”

Napakunot-noo ako.

“Hindi ko po maintindihan.”

“Hindi kita kailangan dahil interesado ka sa yaman ko.”

“Hindi naman po ako interesado sa pera ninyo.”

“Exactly.”

Tumayo siya at lumapit sa isang kabinet.

Kumuha siya ng isang folder at inilapag iyon sa harap ko.

“Limang buwan.”

Dahan-dahan kong binuksan ang folder.

May kontrata roon.

Marriage Agreement.

Mabilis kong binasa ang unang bahagi.

Limang buwan ang magiging kasal namin.

Pagkatapos noon, maaari kaming maghiwalay nang maayos.

“Bakit kailangan ninyong magpakasal?”

“May kasunduan ang pamilya ko.”

“Hindi ba puwedeng tumanggi?”

“Hindi.”

Diretso ang sagot niya.

“Kapag hindi ako nagpakasal bago ang deadline, mawawala sa akin ang bahagi ng kompanyang itinayo ng pamilya ko.”

Napatingin ako sa kaniya.

“Billionaire na po kayo. Kailangan ninyo pa rin iyon?”

Bahagyang umangat ang isang sulok ng labi niya.

“Hindi lahat ng bagay ay tungkol sa pera.”

Napatahimik ako.

Unang pagkakataon iyon na nakita kong bahagyang nagbago ang malamig niyang mukha.

“Kung papayag ako,” sabi ko, “ano ang kailangan kong gawin?”

“Manirahan dito. Gumanap bilang asawa ko kapag kasama natin ang pamilya ko.”

“Ganoon lang?”

“Ganoon lang.”

“Walang ibang kondisyon?”

May ilang segundo bago siya sumagot.

“Walang relasyon sa labas ng kasal natin.”

Tumango ako.

“Wala rin akong pakialam sa personal mong buhay. At wala kang pakialam sa akin.”

“Madali iyon.”

Hindi ko alam kung matatawa ba ako o kakabahan.

Isang estranghero.

Isang kasal.

Limang buwan.

At lahat ng iyon dahil lamang sa isang kontrata.

“May isa pa,” sabi niya.

“Ano?”

“Hindi mo maaaring sabihin kahit kanino ang tungkol sa kasunduang ito.”

Napatingin ako sa kontrata.

“Pati kay Mama?”

“Lalo na sa pamilya mo.”

Napabuntong-hininga ako.

Hindi ko alam kung tama ba ang ginagawa ko.

Pero nang maisip ko ang mga gastusin sa bahay at ang pagod ni Mama sa paghahanap ng pagkakakitaan, muli kong tinitigan ang papel.

“Magkano ang makukuha ko bukod sa sahod?”

“Bibigyan kita ng sapat na halaga para sa mga pangangailangan mo.”

“Gaano karami?”

“Sabihin mo kung magkano ang kailangan mo.”

Napailing ako.

“Hindi ko kailangan ng maraming pera.”

“Good.”

Tumingin siya sa akin.

“Hindi kita pinili para yumaman ka.”

Hindi ko alam kung bakit, pero may kakaibang bigat ang sinabi niyang iyon.

Huminga ako nang malalim.

“Limang buwan lang?”

“Limang buwan.”

“Pagkatapos noon, tapos na?”

“Oo.”

“Walang magiging problema?”

“Wala.”

Muli kong tiningnan ang kontrata.

Hindi ko alam kung bakit parang may bahagi sa akin na nagsasabing huwag kong gawin ito.

Pero mas malakas ang boses ng pangangailangan.

Para kay Mama.

Para sa amin.

Kinuha ko ang ballpen na nasa ibabaw ng mesa.

Ngunit bago ko tuluyang pirmahan ang kontrata, napatingin muna ako sa kaniya.

“May pamangkin akong nakatira sa akin.”

Napakunot ang noo niya.

“Anong ibig mong sabihin?”

“Kung magiging asawa mo ako, gusto kong malaman kung kailangan ko rin siyang isama sa arrangement.”

Sandali siyang natahimik.

Pagkatapos ay tumingin siya sa akin nang diretso.

“Hindi mo kailangang mag-alala tungkol sa kaniya.”

“Sigurado ka?”

Tumango siya.

“May pamangkin din akong nakatira sa akin.”

Napakunot ang noo ko.

“Pamangkin?”

“Yes.”

Hindi ko alam kung bakit, pero bigla akong nakaramdam ng kakaibang kaba.

“Bata?”

“Oo.”

Tahimik akong tumingin sa kontrata.

Hindi ko pa alam kung anong klaseng buhay ang papasukin ko.

Ang alam ko lang, sa araw na iyon, isang simpleng job interview ang nauwi sa isang alok na maaaring tuluyang magbago ng buhay ko.

At hindi ko alam na ang lalaking nasa harapan ko, ang malamig at misteryosong si Adrian Villareal—

ang magiging dahilan kung bakit matututo akong magmahal sa paraang hindi ko kailanman inaasahan.

Pero bago iyon mangyari, kailangan ko munang maging asawa niya.

Kahit limang buwan lang.