Kabanata 5

Napatingin ako sa paligid

Mas lalong lumakas pa ang ulan

At kami lang dalawa ang nasa gitna ng kawalan.

Napakuyom ako ng kamao.

Hindi ko gusto kung saan ang patutunguhan ng mga ginagawa namin.

Tahimik kaming nakaupo sa loob ng sasakyan habang pinipilit paandarin ni Logan ang makina ng sasakyan.

Ako naman ay nakatingin lang sa bintana habang pinapanood ang malakas na ulan sa labas. Halios wala na kaming makita sa kalsada dahil sa kapal ng tubig na bumabagsak mula sa kalangitan.

Hindi naman ganito kalakas ang ulan kanina, Bakit naman bumiglang ganito?

Biglang may malakas na tunog na nagmula sa radyo ng sasakyan dahilan para pareho kaming mapatingin.

Beeeep!

Kasunod no’n ay ang seryosong boses ng announcer.

“This is an emergency weather advisory. Signal Number Two has been raised in several areas. Residents and motorists are advised to stay indoors. Several roads have already been closed due to flooding and fallen trees.”

Napabuntong-hininga ako at isinandal ang ulo sa upuan. Mukhang hindi na talaga kami makakauwi ngayon…

At lalong lalo na ang tutor session ko!

Agad kong kinuha ang cellphone ko at sinubukang tawagan si Mama. Ilang beses kong pinindot ang call button pero wala pa ring pumapasok na tawag. Unti-unti nang nawawala ang signal.

Kumabog ang dibdib ko.

Hindi dahil wala ako sa bahay

Kundi dahil alam kong naghihintay doon ang pinakamsahalagang tao sa buhay ko.

“Lolly” bulong ko ng mahina, pero hindi rinig ni Logan

Muli kong sinubukan ang tawag pero tuluyan nang nawalan ng signal ang cellphone ko.

Napapikit ako at huminga nang malalim

Kilala ko si Mama. Kahit magdamag umulan, hindi niya pababayaan si Lolly.

“Nag-aalala ka.” Napalingon ako kay Logan.

Nakatitig lang siya sa akin habang hawak ang manibela.

“Sino ba namang hindi?” iritado kong sagot

Hindi na siya nagsalita. Tahimik lang siyang nagmaneho nung nagsimulang gumana ang makina, hanggang sa may makita kaming maliit na gusali sa gilid ng kalsada.

Medyo umayos ako ng upo nang mabasa ang karatulang halos natatakpan na ng ulan.

Mountain View Inn.

Mukhang luma na

Sa totoo lang, mukhang mas matanda pa ang gusali kaysa sa aming dalawa.

Pero sa sitwasyon namin ngayon, para itong five star hotel.

Dahan-dahang nag park si Logan sa harap ng inn at agad kaming bumaba. Halos mabasa kami sa ilang segundong pagtakbo papasok ng lobby.

Pagpasok namin, sinalubong kami ng isang matandang babae na mukhang may-ari ng lugar.

“Pasensya na,” ani nito. “Isa na lang ang bakante. Puno na ang lahat dahil sa bagyo.”

Dahan-dahan akong napalingon kay Logan.

Masama ang kutob ko.

At base sa bahagyang pag-angat ng sulok ng labi niya, mukhan naman syang walang problema sa sitwasyon namin.

Buti na lang at may mga robe rin dito sa inn.

Tanghali pa lang pero parang gabi na sa labas dahil sa lakas ng ulan. Halos hindi na makita ang mga puno at kalsada

Nakaupo si Logan malapit sa bintana habang umiinom ng kape. Tahimik lang siyang nabnunuod ng ulan.

Nakakainis!

Mas lalo siyang gumwapo ngayon.

Agad akong umiwas ng tingin nang maramdaman kong umiinit na naman ang pisngi ko.

Abala ako sa pagpapatuyo ng buhok gamit ang tuwalya nang hindi ko namalayang nakalapit na pala siya.

“Round two?” tanong niya sa may tainga ko.

“Ay palaka!” Napahawak ako sa dibdib ko

Medyon natawa sya.

“Hindi mo sinagot ang tanong ko.” Nanlaki ang mga mata ko.

“A-ano? Baliw ka na ba? Binabagyo tayo tapos yan lang nasa isip mo.” Nauutal utal kong dipensa sa kanya

Umangat ang isang kilay niya.

“I meant round two sa argument natin kagabi.” Maang mangan n’ya

Natigilan ako at dahan-dahang sumimangot. “Sinadya mo.”

“Maybe.” Ipinatong niya ang walang lamang tasa sa lamesita habang halatang pinipigilan ang ngiti.

“You’re impossible, Logan.” Hindi makapaniwala kong sagot sa kanya

“And yet, you’re still here.” Proud pa nyang rebatt

Bago pa ako makaisip ng isasagot, biglang kumidlat sa labas kasunod ang malakas na kulog na nagpagulat sa akin

Kusang napahawak ako sa braso niya.

Pareho kaming natigilan.

Dahil kahit anim na taon kaming nagkalayo, parang wala pa ring nagbago sa paraan ng paghahanap ko ng comfort sa kanya..

Napatingin ako sa mamula-mula niyang labi habang nararamdaman ko ang paglalakbay ng kamay niya sa aking baywang, dahan-dahan akong hinahatak papalapit sa katawan niya.

Hindi ko na napigilan at nagtama ang aming mga labi. Naging madiin at mainit ang bawat dampi.

Bigla akong naawa sa sarili ko

Afyer all this years… .

Mahal ko parin ang isang Logan Hauxley

Sa sobrang pag mamahal ko sa kanya… iniwan ko syang mag isa, ang kapalit?

Isa na sya ngayon sa youngest self made Billionaire sa buong continent

At ako? Nandito ako dumidikit nanaman sa kan'ya.

Hindi ko mapigilan ang mag isip habang patuloy na nag iisa ang mga labi namin, Mainit at totoo.. Ang mga kamay nya ay humahagod sa likod ko at ang isa ang napapasabunot sa buhok ko.

Bigla akong kumalas sa ginagawa namin at dahan dahan lumayo sa kanya

“Why?” mahina at namamaos nyang tanong

Umiling-iling lang ako dahil hindi ko masabi lahat ng nasa isip ko

“Hindi tama to Logan” mahina kong sagot sa kanya kasabay ang ingay ng ulan

“Hindi tama? Eh ano yung kagabi?” nagtataka nyang tanong ulit “Violette” habol pa nya habang ihinaharap akonsa kanya

Ako mismo naguguluhan sa mga desisyon konsa buhay ikaw pa kaya? Na hindi nararamdaman ang nararamdaman ko.

“Why can’twe do it again?” walang katapusan nyang tanong

“Dahil di dapat! Basta…” Para akong ewan na tumalikd sa kanya

Pero natigilan ako ng niyakap nya ako mula sa liko ko..

“I didn’task too much, mula nuong makita ulit kita” nanginginig ang boses nya mula sa batok ko, “Pinipilit ko ang sarili kong maniwala na may dahilan ka kaya ka biglang umalis… Pero years has passed, ni anino mo hindi ko nakita.. Violette”

Nangingilid ang luha ko, I know hindi ako karapatdapat para sayo..

Kung Hindi ako umalis, hindi matutupad ang mga pangarap para sayo ni Madame Giselle

Napapikit ako nang mariin nang biglang may tumunog na cellphone.

Pareho kaming natigilan.

Nang makita ko ang pangalan sa screen ni Logan, tuluyan akong naguluhan.

Alessia calling~