Chapter 5: Cellphone

WEEKS BEFORE DOCTOR Zamora flew to France, si Elisse ay unti-unting naging mabuti ang kalagayan. She is still stiff, afraid to communicate with people, lalong-lalo na sa malamig, matigas at nakakatakot na awra ng lalaking nagmamay-ari ng bahay na ito.

When he's around, she can't help herself but to tremble.

Ayaw niyang mapalapit kahit ilang distansya ang pagitan sa kanila ng lalaking may-ari. Pakiramdam niya anomang minuto ay pagbubuhatan siya nito ng kamay dahil sa nakakatakot na ekspresyon nito sa mukha at ang galit na galit na mga mata nito sa kanya.

Wala siyang ideya.

Elisse is afraid that he would pretend to be nice to her and maybe later, ang tunay na intensyon nito ay lalabas, right before her eyes. Iyon ang hindi niya kayang paghandaan.

She was taught not to be around with people. Iyon ang paraan kung paano siya lumaki sa abusadong mundo ng paligid niya.

Palagi siyang nakatitig sa kawalan habang nasa loob ng kwarto.

Everything she has when she woke up really never gives her bells. Kahit ang pagkakakilanlan sa pamamahay na ito, walang kahit anomang katibayan na naparito siya noon.

Kontrolado rin ang bawat niyang galaw.

Even the guards three weeks ago that the owner of the house hired for her, sa hindi niya malamang dahilan kung bakit siya pinabantayan at mahigpit ang seguridad, ngayon ay naglaho na parang bula.

Everything outside her room is quite smooth. Ngunit hindi pa rin niya magawang lumabas sa kwarto dahil paano kung makakasalubong niya ang lalaking may-ari ng bahay, at pagagalitan naman siya?

Elisse didn't know what was the root cause of his anger. Sigurado siyang ni minsan ay hindi niya nakadaupang-palad ang lalaking nagmamay-ari ng mansyon na tinirhan niya ngayon.

She would just sneak outside her room, kukuha ng pagkain sa kusina sa tuwing nagugutom at kapag sigurado na siyang walang kahit sino mang tao sa labas ng kwarto. Babalik rin siya agad bitbit ang pagkain na matitipuhan niya sa refrigerator.

This mansion was full of delicious food.

Ang pinaka-nagustuhan niya dito dahil higit kailanman ay hindi siya nakakaramdam ng gutom.

Madalang rin niyang nakikita ang lalaking may-ari ng bahay. Hindi niya ito nakikita nitong mga nakaraan. It gives her a bit of comfort dahil sa wala ang presensya nito sa bahay, pero ang mga katulong na narito ay batid niyang matindi rin ang galit na dinaramdam sa kanya.

They would most likely avoid her. Ayaw ng mga itong makita siya, pero wala ang mga itong options dahil utos ng amo nilang lalaki.

Iniiwasan siya ng mga tao rito sa bahay na tila siya ay may nakakahawang sakit. Ang mas nakakabahala pa'y, inaalaagan nga siya pero ramdam ni Elisse ang disgusto ng mga ito sa kanya.

Isa na roon si Jen.

Ang babaeng katulong na siyang sumusuri at nagpapalit ng bed sheets sa kanya simula noong magkamalay siya.

Hindi nito itinago ang disgusto sa kanya. Elisse could tell it was based on the woman's words and actions sa tuwing pumapasok ito sa kwarto niya at may gagawin roon.

Nagdadabog ito at pabalang na isinasarado ang pinto.

She had just got used to it. Wala siyang karapatang magreklamo dahil isa naman siyang preso sa bahay na ito.

Isang maling galaw niya'y marami sa mga katulong ang huhusgahan siya sa pamamagitan ng mga titig nito mula ulo hanggang paa, then rolled their eyes and didn't care later.

Iyon ang palaging araw-araw ni Elisse sa hindi niya pamilyar na mga tao sa paligid.

Pero may isang bagay ang nagbigay sa kanya ng maraming katanungan.

The man who claimed her as his wife, nang hindi niya sinadyang makita ang mga nakasabit na wedding pictures sa ding ding, ang babaeng naroon sa figurine kasama ang lalaking may-ari ng bahay ay kamukhang-kamukha niya.

Kahit saang anggulo ni Elisse tingnan, parehong-pareho sila at wala iyong kapintas-pintas.

Charice.

Iyon ang pangalan na itinawag sa kanya ng lalaking may-ari. Then the people around her really expected her to be the woman that was the wife of the man claiming she was hers.

Ano ang ginawa ng babaeng iyon upang siya ang mapagbuntunan ng galit ng mga tao dito sa bahay?

They had the same face, the body and all.

Paanong nagkaroon siya ng kamukha, na sa katunayan, wala sa libreng alaala niya na may kakambal siya?

That thought alone made her feel wonder. Kung bakit narito siya sa pamamahay na ito at ano nga ba ang koneksyon niya sa babaeng iyon.

Bumukas ang pintuan ng kanyang kwarto. Naroon si Jen. Mataray siyang inirapan sa ere.

"Kakain na. Bilisan mo at bumaba." Saka nito pabagsak na isinarado ang pinto.

Walang imik siyang sumunod.

Amoy niya ang aroma nang masasarap na pagkain ng siya'y makalabas sa kwarto. She's excited to see what's the food were.

Pero nakita niya ang lalaking may-ari ng bahay sa dulo. Nakaupo ito at walang pakialam sa presensya niya.

Tumambol ang puso ni Elisse sa kaba. Nabuhay na naman ang nararamdaman niyang takot sa tuwing nakikita ang galit sa mga mata nito.

Mabilis siyang tumalikod upang bumalik sa kwarto.

"Sit. Let's eat." Malamig nitong boses. "If you don't want yourself starve to death."

Hindi niya alam kung paanong nalunok ang pagkain. She only felt nervous the entire breakfast until she finished.

Nahanap ng mga paa niya ang daan pabalik sa kwarto. Ang hindi ni Elisse alam ay sumunod sa kanya ang lalaking may-ari ng bahay.

Mas lalong tumindi ang kanyang kaba ng marinig niya ang boses nito sa likuran ng tinangka niyang isarado ang pinto.

Agad siyang lumikha ng distansya. She heard the man gasped.

"I won't hurt you." But she never believed it.

Marami na sa mga taong sinabi sa kanya iyon pero sinasaktan pa rin siya sa huli. Pinili niya ang maupo sa pinakadulo ng kama. Never wanting to meet his dark eyes.

Ang lalaki ay nanatiling nakatayo. Ni hindi gumawa ng hakbang, na ipinagpasalamat niya nang malaki.

"Look at me," he demanded.

Nanatili siyang walang imik. Kailangan niya pang humugot ng lakas upang sanayin ang sarili sa demand na kagaya nito.

"I said, look at me." Kagat niya ang labi na ibinaling ang tingin.

The moment their eyes met, Elisse couldn't help but to quickly remove her eyes away. Napitlag siya. Wala namang ginagawa ang lalaki pero ang matalim nitong mga mata ang nagbigay sa kanya ng kilabot.

Dahan-dahan itong lumapit. Nakikita niya ang paghakbang nito sa pamamagitan ng ilalim ng kanyang mga mata.

She distance herself once more kahit wala ng maatrasan pa.

The man gave her a patience look, never tried to be closer to her a bit.

"Look. I won't hurt you, okay?" Nangangapa si Elisse ng sasabihin.

His voice wasn't annoyed or angry anymore.

There was gentleness and calm. Parang sinusubukang paamuhin siya. And for some reason, she felt a bit comfort.

"Are you afraid of me?"

Tumango siya ng hindi sa lalaki nakatingin. "Hindi ka ba matatakot sa'kin kung may distansya ang pagitan natin?"

Muli siyang tumango.

Tumayo ang lalaki at lumabas sa kwarto. Dito si Elisse nabunutan ng tinik sa lalamunan. Nakahinga siya nang maluwag. Nang biglang may cellphone ang tumunog na sa pagkakaalala niya'y wala naman siyang pagmamay-ari na kahit ano.

Nakita niya itong nakapatong sa ibabaw ng kama.

Walang ideya, dinampot ni Elisse ang cellphone ng makitang Rhyster Salazar ang nakaplastar roon bilang caller.

"H-hello—"

"Then you felt good already? Just by talking through the phone?"

Tumango siya nang hindi nakikita ang kaharap. "Starting today, the phone that you were holding will be yours now."

"T-Thank you," mahina at mahinhin niyang saad.

She heard him clear his throat at the other line. "Matatakot ka ba sa'kin kung sasabihin ko sa'yong nasa labas lang ako ng kwarto mo?"

Fear instantly rose up, saka lumipad ang mga mata niya sa pintuan. Dahan-dahang bumukas iyon, nakasilip doon ay ang may-ari ng bahay diretso sa kanya ang tingin.

Napatayo si Elisse at naitapon ang cellphone sa kama.

Ang lalaki ay isinarado ang pintuan at narinig niya ang boses nito sa kabilang linya.

"Okay. I'll just put boundaries here. If anything you need. Tell me." Saka namatay ang tawag.

It was the very first time someone thought about her without harming or insulting her.