Chapter 6: The Billionaire Thought I'd Never Leave

"Ihinto niyo po ang sasakyan sa unahan," utos ni Isabela sa drayber. "Ayoko nang umulit pa ng dati."

Nang makitang balak na talagang bumaba ni Isabela, agad na itinigil ng drayber ang sasakyan para makaiwas sa anumang disgrasya. Hindi na nagpaligoy-ligoy pa si Isabela; buong desidido siyang bumaba. Habang papalayo ang sinakyan ni Isabela, nakatitig lamang si Rafael dito. Inakala ng drayber na nag-aalala ito kaya nag-alok siya: "Sir, sundan po ba natin ang asawa ninyo? May mahalaga pa po kayong internasyonal na pagpupulong."

Tumahimik sandali si Rafael bago sumagot, "Umalis na tayo." At tuluyan nang naglaho ang sasakyan sa dulo ng kalsada.

The Tomson Villa.

Makalipas ang ilang araw ay nakabalik din si Rafael sa mansyon. Katatapos lamang ng isang napakalaking transaksyon at lubos siyang pagod matapos ang sunod-sunod na araw ng matinding pagtatrabaho. Habang naglalakad siya sa sala, kusang lumingon ang tingin niya patungo sa kusina nakagawian na niya ito. Dati, sa ganitong oras ay naaamoy na niya agad ang malinamnam at mabangong sabaw ng manok mula roon. Iba ang sarap nito kumpara sa mga lutuin ng mga kilalang hotel. Dama mo rito ang tunay na init at ginhawa ng tahanan. Lahat ng iyon ay gawa ni Isabela.

Ngunit ngayon...

"Sir, hindi po namin inaasahang darating kayo. Gusto niyo po ba na ihanda ko ang pagkaing kanluranin?" tanong ng dayuhang kusinero na espesyal pang kinuha ni Isabela.

Natigilan sandali si Rafael bago nagkamalay at sumagot, "Hindi na kailangan. Magluto ka na lang ng pagkaing Tsino."

Bigla niyang naramdaman na may hindi tama. Wala namang nagbago sa paligid, ngunit parang may kulang na.

Sa gitna ng katahimikan, narinig ni Yuan Lim ang ingay at tuwang-tuwang tumakbo pababa ng hagdanan. Agad niyang niyakap ang binti ng ama.

"Tay, nakabalik ka na. Sobrang namiss kita." Kahit inaalagaan naman siya ng mga yaya at katulong habang ilang araw na nag-iisa, hindi pa rin matatanggal sa puso ng bata ang pangungulila sa sariling pamilya.

Hindi yumuko si Rafael para yakapin siya Yuan. Alam na rin ni Yuan na hindi naman talaga sanay o mahilig ang ama sa ganitong paglalambing. Hindi niya alam kung bakit, pero labis ang kanyang paghahangad sa pagmamahal nito. Kailan kaya siya mamahalin ng Tatay gaya ng pagmamahal niya kay Nanay?

"Tay, nasaan po si Nanay? Ilang araw ko na po siyang hindi nakikita." Nalilito at hindi mapakali, dahil sanay na sanay siyang laging nasa tabi ang ina. "Hindi na siya babalik kailanman bulong ni Rafael.

"Ano?" gulat na tanong ni Yuan "Tay, si Nanay po ba ang tinutukoy ninyo?"

Tumingin lang saglit si Rafael sa kanya, tila hinihintay pa ang sasabihin nito.

"Hindi pa po bumabalik si Nanay, pero dumating po si Tita Viviane. Binigyan po niya ako ng maraming maraming meryenda. Mahal na mahal ko po si Tita Viviane!" Tuwang tuwa na namang sinabi ito ni Yuan habang binabanggit si Viviane, at tila nakalimutan na agad ang tungkol kay Isabela.

"Um." Doon na tumigil si Rafael sa pakikipag-usap at naglakad na paakyat ng mag-isa. Nawala ang ngiti sa maliit na mukha ni Yuan Lim at napalitan ito ng labis na pagkadismaya.

Samantala, abala naman si Isabela nitong mga nakaraang araw. Ang una niyang ginawa ay ayusin ang kanyang bagong tirahan. Kahit kayang panatilihing malinis at maayos ng mga tagapamahala ng bahay ang lahat, wala pa ring makapapantay sa init na ibinibigay kapag ikaw mismo ang nag-aayos at nagpapalamuti ng iyong tahanan. Nakakapagod man, punong-puno naman ito ng kasiyahan at makikita ito sa kanyang mukha.

Simula ngayon, ito na ang kanyang bagong simula. Isang tahanan na para lamang sa kanya. Wala na siyang iikotan na mundo para sa iba, at hindi na siya magsisilbing parang taga-alaga na lang ng iba. Mula ngayon, siya na ang tunay na may-ari at reyna ng sarili niyang buhay at tahanan.

Matapos mag-ayos sa bahay, nagtungo naman si Isabela sa kanyang studio. Magkasama nilang inayos muli ito ng kanyang katulong. Gustong-gusto niya ang disenyong may hiwa-hiwalay na kuwarto at mga bintanang mula sahig hanggang kisame. Kapag nauubusan siya ng ideya, ang pagtingin sa matatayog na puno at luntiang paligid sa labas ay laging nagbibigay sa kanya ng bagong pag-asa at inspirasyon. Halos katulad na katulad na ito ng kung ano ang mayroon siya anim na taon na ang nakalipas. Ang tanging pagkakaiba na lamang ay ang kanyang pananaw at pag-iisip.

Maya-maya tumawag ang kanyang Attorney at sinabing.

"Tungkol sa napag usapang diborsyo at custody ng bata hindi ko alam kung nagkasundo na ba kayo ng asawa mo," sabi ni Attorney Lorenzo. Bakas sa mukha ni Isabela ang pag-aalala habang pinag-uusapan ito.

"Hindi pa po."

"Iminumungkahi ko pa rin na pag-usapan muna ninyo ito nang maayos. Kung itutuloy ninyo ang diborsiyo, malaki ang kinalaman ng edad ng inyong anak sa pagpapasya kung sino ang magkakaroon ng karapatang mag-alaga. Hindi po tayo makakapagpatuloy sa paglilitis hangga't hindi ito naaayos."

Wala na nga talaga siyang ibang matatakasan. Sa huli, kailangan niyang makipag-usap nang tapat kay Rafael tungkol sa kung sino ang magpapalaki kay Yuan Lim.

"Sige po. Titingnan ko muna ang ibang mga dokumento. Tungkol naman sa kung sinong may karapatang mag alaga sa anak ko, pag-uusapan pa namin iyon ng asawa ko."

"Sige po, Ms.Isabela. Hihintayin ko ang inyong tawag. Huwag po kayong mag-atubiling tumawag anumang oras kung mayroon kayong mga tanong na legal," paalala ni Attorney Lorenzo.

"Salamat po."

Matapos ang mahabang pag-iisip, hindi pa rin matanggap ni Isabela ang ideyang mapahiwalay kay Yuan. Ang kanyang nag-iisang anak na kanyang iniluwal matapos ang siyam na buwang pagdadalang-tao.

Tandang-tanda pa niya kung gaano kapanganib ang naging kalagayan niya noong ipinapanganak siya. Napag-alaman noon ng mga doktor na huminto na ang paglaki ng sanggol at wala na ang tibok ng puso, sa madaling salita isisilang ito na patay na ang bata.

"Pinayuhan pa si Isabela ng mga doktor na wakasan na lamang ang pagbubuntis upang mailigtas ang buhay niya."

Parang dinudurog ang puso ni Isabela habang naaalala ang lahat. Matindi ang kanyang pagtanggi na bitawan ang kanyang panganay, buong puso siyang nakiusap sa mga doktor na humanap pa ng ibang paraan.

Isang himala ang nangyari nang biglang bumalik ang tibok ng puso ng sanggol, ngunit nanatiling lubhang mapanganib ang kalagayan dahil nakabaligtad ang posisyon ng bata at may iba pang komplikasyon.

Tiniis ni Isabela ang hapdi at sakit na halos kumitil na sa kanyang buhay. Bukod pa rito ay may karamdaman siya sa dugo kaya hindi inirekomenda ng mga doktor ang operasyong cesarean section noon—sapagkat malaki ang banta nito sa kanyang kaligtasan.

Ngunit alang-alang sa kanyang anak, pinili niyang sumugal kahit anong mangyari. Matapos ang karanasang muntik nang humantong sa kamatayan, sa wakas ay ligtas niyang naisilang si Yuan.

Ngayong naghihiwalay na sila, madali man para sa kanya na pakawalan si Rafael, hinding-hindi niya kakayanin na humiwalay sa kanyang anak. Si Yuan ang kanyang pinakamamahal na kayamanan, at hinding-hindi niya ito bibitawan.

Siya na rin lamang ang natitirang ugnayan niya sa lalaking naging bahagi ng buhay niya sa loob ng mahabang panahon. Kailangan niyang ipaglaban ito nang buong puso. Nagpasya si Isabela na bumalik sa mansyon upang makita ang anak at alamin ang nais nitong mangyari.

Dumaan muna si Isabela  sa pamilihan upang bumili ng maraming masusustansyang pagkain para kay Yuan, at iniabot ito sa kasambahay.