บททั้งหมดของ The Billionaire Thought I'd Never Leave : บทที่ 1 - บทที่ 10

Muling bumukas nang malakas ang p***o ng silid kung saan sila Isabela at Rafael nag-uusap kaya sabay itong napalingon at nakitang pumasok ang pangalawang tiyuhin ni Rafael na si Don Manuel. "Anong klaseng gulo ito? At bakit nag-aaway kayong mag-asawa? At dito pa mismo talaga sa kumpanya dahil lang sa usapang pag-ibig!" Bago paman siya nakapasok sa silid napansin na niya na andun sa loob ng silid ang dalawa kaya nakinig muna saglit si Don Manuel sa labas ng p***o. Hindi niya akalaing ang mag-asawang ito ay makakagawa ng ganito kalaking iskandalo sa simpleng pagtatalo lang. Kapag kumalat ito at nakaapekto sa pangalan ng kumpanya at ng buong pamilya, hinding-hindi niya ito palalagpasin. "Tatalakayin na lang natin ang pribadong usaping ito sa lumang bahay at kayong dalawa sumakay na kayo sa sasakyan at sumunod agad sa akin." Dahil isa si Don Manuel sa mga makapangyarihang tao sa pamilyang Lim, hindi na nakipagtalo pa ang dalawa. Sumunod na lamang sila at sabay-sabay na umuwi sa lumang m

The Tomson Villa"Yuan, nandito na si Mommy!Nagkulong sa loob ng kanyang silid sa itaas si Yuan at tumangging lumabas. Sa katunayan, nakita na niya mula sa bintana ang pagdating ng ina, ngunit pinili niyang huwag itong harapin. Narinig niya kasi kanina ang usapan sa telepono ng kanyang ama at ni Viviane. Isasama raw ni Tatay si Tita Viviane at si Andres sa bagong bukas na hardin ng mga halaman. Narinig din niyang maraming bata ang sasama kasama ang kanilang mga magulang. Si Andres ay kasama ang kanyang ama at si Tita Viviane—ngunit paano naman siya? Dahil wala rito si Nanay, tila wala rin siyang halaga kay Tatay. Ano pang saysay ng pagbabalik nito ngayon! Umalis na si Papa at hindi na niya ako isasama kahit kailan!"Yuan, nasa loob ka ba ng iyong kwarto?" Dahan-dahang kumatok si Isabela habang malumanay na tumatawag sa anak."Wala ako rito! Padabog na umupo si Yuan sa sofa at nagsimulang maghagis at manuntok ng mga laruan sa paligid. Patuloy pa rin sa pagtawag si Isabela mula sa laba

Noong panahong iyon, magkaklase sina Viviane at Isabela sa Paaralan ng Disenyo. Pareho silang napakaganda at laging magkaribal sa tuktok ng listahan ng mga pinakamagaganda sa kanilang departamento. Hindi naman pinapansin ni Isabela iyon dahil sa katunayan wala siyang pakialam sa mga ganoong bagay. Dahil si Rafael lang ang mahalaga sa kanya.Ngunit ang atensyon ni Rafael ay nakatuon lamang kay Viviane. Agaw-pansin na siya noon pa man bilang tagapagmana ng mayamang pamilya, marami ang humahanga sa kanya—gayunpaman, si Viviane lamang ang kanyang tinitingnan. Marami ang naiinggit sa kinalalagyan ng babae: nililigawan siya ng isang guwapo, matalino, at galing sa mayamang angkan. Dahil dito, lalong sumikat si Viviane dahil kay Rafael at naging isa sa mga pinakakilalang tao sa buong paaralan.Gayunman, kahit ang tinuturing na pinaka perpekto ay may kakulangan din. Bagamat maganda rin ang mga disenyo ni Viviane, hindi pa rin niya mapapantayan si Isabela na likas na may tunay na angking galin

Hindi nagustuhan ni Isabela ang tawag na iyon, at dahil hindi niya malaman ang tunay na layunin ng lalaki, ayaw na niyang makipagpalitan pa ng salita rito. "Totoo man o hindi, wala na iyong halaga. Gawin na lang po ninyo kung ano ang sa tingin ninyo ay tama, Mr. Wong."Hindi na siya muling tumingin at ipinikit na lamang ang kanyang mga mata upang magpahinga. Mas mabibigat at masalimuot ang mga bagay na kailangan niyang pag-isipan, kaya wala siyang panahon sa iba pa. Lalo na at kailangan niyang pagplanuhan kung paano niya sasabihin kay Lolo Lim ang tungkol sa diborsiyo.Naintindihan ni Angelo na hindi siya gaanong tinatanggap, ngunit hindi siya nagalit. Sa halip ay maayos siyang naupo sa tapat ni Isabela at tahimik na humigop ng sariling tsaa.Samantala, katatapos lamang makipag-usap ni Rafael kay Matandang Lim nang bumalik siya sa bulwagan, wala roon si Isabel. Nasaan siya? tanong niya sa katulong. "Mukhang pagod po si madam andun siya nagpapahinga sa hardin."Lumapit si Rafael sa bin

Huwag kang umalis... huwag mo akong iwan... bigkas nito habang nasa kailaliman ng pagtulog, tila walang tiyak na kinakausap.Sinubukan ni Isabela na bawiin ang kanyang sarili, ngunit sa kabila ng pagkalasing ay nanatiling napakalakas nito at hindi siya makawala.Medyo dumilat-dilat ang lalaki, ngunit malabo ang kanyang paningin. "Kilala kita... ikaw ang aking bituin...Hindi maintindihan ni Isabela ang tinutukoy nito. Akala niya ay wala na itong katinuan dahil sa alak. "Hindi ako si Viviane. Tingnan mo akong mabuti, Rafael!Parang wala namang narinig si Rafael. Sa halip ay pilit itong tumayo at hinila siya palapit upang yakapin nang buong higpit. Napakabigat ng yakap nito at hindi siya makagalaw. Ayaw ni Isabela na mapagkamalang iba, lalo na at maging kapalit pa ni Viviane. Buong lakas siyang nagtulak ngunit hindi man lang ito natitinag. Lalo pa nitong hinigpitan ang kanyang pagkakayakap; naramdaman niya ang mainit na hininga nito sa kanyang balat, habang unti-unting namumula ang ka