Chapter 7: The Billionaire Thought I'd Never Leave

The Tomson Villa

"Yuan, nandito na si Mommy!

Nagkulong sa loob ng kanyang silid sa itaas si Yuan at tumangging lumabas. Sa katunayan, nakita na niya mula sa bintana ang pagdating ng ina, ngunit pinili niyang huwag itong harapin. Narinig niya kasi kanina ang usapan sa telepono ng kanyang ama at ni Viviane. Isasama raw ni Tatay si Tita Viviane at si Andres sa bagong bukas na hardin ng mga halaman. Narinig din niyang maraming bata ang sasama kasama ang kanilang mga magulang. Si Andres ay kasama ang kanyang ama at si Tita Viviane—ngunit paano naman siya? Dahil wala rito si Nanay, tila wala rin siyang halaga kay Tatay. Ano pang saysay ng pagbabalik nito ngayon! Umalis na si Papa at hindi na niya ako isasama kahit kailan!

"Yuan, nasa loob ka ba ng iyong kwarto?" Dahan-dahang kumatok si Isabela habang malumanay na tumatawag sa anak.

"Wala ako rito! Padabog na umupo si Yuan sa sofa at nagsimulang maghagis at manuntok ng mga laruan sa paligid. Patuloy pa rin sa pagtawag si Isabela mula sa labas, na lalo lamang nagpagalit sa bata. Sa tindi ng kanyang inis, buong lakas niyang inihagis ang isang manika patungo sa estante ng mga aklat. Tumama ito sa palamuting unggoy na gawa sa kristal; bumagsak ito sa sahig at nadurog nang pino. Isang maliit na piraso ng bubog ang tumalsik at nahiwa ang munting kamay ni Yuan. Nang marinig ang malakas na kalabog, sa labis na pag-aalala ay agad na kinuha ni Isabela ang susi, binuksan ang p***o, at mabilis na pumasok sa loob.

"Ano ang nangyari, Yuan? Kamay mo 'yan, patingin nga kay Mommy."

"Hindi ko kailangan ng tulong mo!" Galit pa rin si Yuan, at lalo pa siyang inis sa pag-aalala ng ina.

"Yuan, tama na ang pagtampo, ha? Hayaan mong lagyan ko ng gamot at benda ang sugat mo."

Tumanggi ang bata. Habang lalo siyang inaalala at sinusuyo ni Isabela, lalo naman siyang nagagalit. Kasalanan mo ang lahat! Dahil sa iyo kaya hindi ako mahal ni Papa. Ikaw ang may kasalanan ng lahat!

Wala namang ideya si Isabela sa tumatakbo sa isip ng anak; ang tanging alam niya ay kailangang linisin agad ang sugat, lagyan ng gamot, at takpan ito nang maayos. Dahil hindi naman nakikinig si Yuan sa kanyang ina, sa huli ay ang yaya na ang tumulong sa kanya upang maasikaso ito.

Habang inaasikaso siya, bumaba muna si Isabela sa kusina upang magluto ng paborito at masustansyang pagkain para sa anak. Pagpasok niya roon, halu-halo ang damdamin niya pamilyar ngunit tila may mali. Dati, dito siya sanay na sanay magluto para kay Rafael at sa kanyang anak. Masaya siya sa tuwing nakakakain sila ng inihanda niya; kahit kaunti lang ang makain nila, handa pa rin siyang magluto buong araw. Ngayon, ang dating laging gustong naghahanda ay napalitan na ng bigat at pag-aalinlangan.

Agad siyang nagsimula, at hindi nagtagal ay nakahain na ang isang plato ng mainit at masustansyang pagkain. Dahan-dahan niyang itinulak ang p***o ng silid ng bata.

"Yuan, halika na, kumain ka muna. Hindi pwedeng magpaliban ang pagkain mo, baka bumaba nanaman ang resistensya mo."

Tumingin lang saglit si Yuan, alam na naman niyang masustansyang pagkain iyon. Hindi niya ito pinansin, sa halip ay binuksan niya ang kabinet, kumuha ng maraming meryenda, pinunit ang mga balot, at akmang kakainin na ang mga ito.

Pinigilan siya ni Isabela. "Sabi ko naman sa'yo, huwag mong gawing pagkain ang mga meryenda. Masama iyan sa kalusugan, alam mo ba?"

"Nakakainis ka naman! Ano bang masama roon?"

Hindi siya pinayagan ni Isabela. Sa tindi ng inis ni Yuan ay pasigaw niyang sinabi: "Ayaw mo lang akong pakainin niyan dahil si Viviane ang bumili niyan! Hindi ka kasing-buti ni Tita Viviane kaya naman hindi ka gusto ni Papa!"

Nanigas si Isabela at nawalan ng masabi. Ano ba ang mga salitang binibitawan ng sarili niyang anak?

"Yuan anak... ibig sabihin ba niyan, hindi mo rin gusto si Mommy?"

Halos hindi niya naitatanong iyon. Takot siyang marinig ang sagot—takot na baka hindi niya kayang tanggapin ito, lalo pa't galing ito sa anak na iniligtas niya at iniluwal kahit muntik na siyang mamatay noon.

"Oo! Mas gusto ko si Viviane! Hindi ka gusto ni Papa, at hindi rin kita gusto!"

Sinasabing ang mga bata ay tapat at hindi marunong magsinungaling. Kaya pala ganito nalang ang tingin sa kanya ni Yuan sa lahat ng oras. Kung gayon, ang pagpunta niya rito at ang orihinal niyang layunin ay isa na lamang palang katatawanan.

Sa una, balak sana ni Isabela na kausapin nang maayos ang anak at tanungin kung nais ba nitong sumama sa kanya. Ngunit matapos ang nangyari, nawalan na siya ng saysay na itanong pa iyon. Minsan ay napapaisip siya, ano nga ba ang meron kay Viviane, kaya napakadali para sa kanya na makuha ang lahat ng pagmamahal? Habang siya, kahit ibigay na ang lahat ng kanyang makakaya at buong pagkatao, tila laging kulang at binabalewala pa rin. Hindi ito makatarungan. May makapagsasabi kaya sa kanya kung bakit ganito ang nangyayari?

"Yuan, kung ayaw mo akong makita, pwede naman akong umalis. Pero pangakuan mo si Mommy na kakain ka sa tamang oras at susunod ka sa mga yaya at katulong, ha?"

Hindi man siya gusto ng anak, hindi niya mapigilan ang pag-aalala rito. Gaya ng inaasahan, hindi siya sinagot ni Yuan. Madalas na rin naman siyang pagsabihan ng ganito kaya hindi na niya ito pinapansin. Sa isip ng bata, anuman ang mangyari ay mananatili siyang aalagaan ng ina, saan man magpunta si Mommy.

Lumabas si Isabela ng silid at pumunta sa dati niyang kuwarto upang kunin ang ilang mahahalagang dokumento. Tumingin siya sa walk-in closet kung saan maayos na nakasabit ang mga damit na siya mismo ang bumili at naghanda—mga damit niya at ni Rafael. Maganda silang pagmasdan kapag magkatabi. Bagay nga ba sila? Bihira naman kasing isuot ni Rafael ang mga iyon. Madalas ay nagpapagawa o bumibili ito ng mamahaling damit mula sa ibang bansa para kay Viviane. Tahimik lang niyang tinanggap ang lahat ng ito; nagtataka pa nga siya kung alam kaya ni Viviane ang mga sakripisyong ginagawa ng lalaki para sa kanya.

Habang napapangiti nang mapait sa inis si Isabela kay Rafael, lalo niyang tinatawanan ang sarili niya dahil sa katangahan. Sa pag-ibig, walang mayaman o mahirap—ang taong minamahal ay laging nakatatamasa ng lahat, habang ang nagmamahal ay ang laging nagpapakahirap. Ganoon na nga sina Viviane at Rafael. Hayaan na nga. Ayaw na niyang isipin pa iyon. Hindi naman mamamatay ang tao kapag nawalan ng pag-ibig.

Isinara niya ang p***o ng aparador, kinuha ang kanyang bag, at naghandang umalis. Paglabas niya ay saktong dumarating naman si Rafael.

Sa pagpasok ni Rafael nang magtama ang kanilang mga mata. Tumahimik sandali ang dalawa. Nagkunwari na lamang na hindi ito nakita ni Isabela. Sa ngayon, wala na talaga silang maayos na mapag-uusapan.

Kahit sa pagkakataong iyon, wala na siyang nais pang sabihin. At dahil may abogado na siyang kakampi, hindi na niya kailangang makipag-usap pa nang direkta. Nang malapit na sanang dumaan si Isabela, bigla itong hinawakan ni Rafael sa braso. Hindi namalayan ni Rafael na siya mismo ay nagulat sa sariling ginawa.