CHAPTER 4: Assurance

CHAPTER4:Assurance

Bumangon ako ng maaga ngayong umaga. Hindi ako nakatulog ng maayos dahil iniisip ko parin ang operasyon ng tatay ko. Umalis ako sa kama at pumunta sa bintana para tingnan ang labas. Ang araw ay simula palang magliwanag at ang hangin ay medyo malamig pa. Nagbihis akong mabilis gamit ang mga damit na nandoon sa cabinet. Nakasuot ako ng puting blusa at asul na palda simple lang pero komportable. Pagkatapos ay pumun ta ako sa banyo para maglinis ng mukha at ayusin ang buhok ko. Habang ginagawa ko iyon ay hindi ko maiwasn ang isipin kung okay na ba ang tatay ko ngayon. Narinig ko ang mga yapak na papalapit sa pintuan ng silid. Tumigil ako sa ginagawa ko at tumingin sa pinto. Bumukas ito at pumasok si Elena na may dalang tray ng pagkain. Ang mukha niya ay may bahid ng ngiti pero parang may ibang emosyon na nakikita ko sa kanyang mga mata.“ Magandang umaga ma’am Maria. Naghanda ako ng almusal para sainyo,” sabi niya habang inilalagay niya ang tray sa mesa. May sinangag, itlog, at kanin doon kasama ang mainit na kape. “ Kumain na po kayo para hindi kayo magutom.” “ Salamat po Elena. Hindi ko talaga alam kung paano ko kayo babayaran ng lahat na ito, ”sabi ko sa kanya habang umupo ako sa upuan. Tumikhim siyang kaunti bago tumingin sa akin. “ Sir Sebastian na po ang bahala salahat ma’am. Wala na po kayong dapat ipagalala,” sabi niya. Pagkatapos ay tumingin siya sa labas ng bintana. "Si Sir Sebastian ay umalis na po kanina papapunta sa ospital para tingnan ang tatay ninyo. Sabi niya po ay babalitaan niya kayo ka agad kapag may balita na.” Napaahon ako sa narinig ko. Hindi ko alam na umalis na siya. Akala ko ay magkasama kami pupunta sa ospital ngayong umaga.“ Ah… ganun po ba?Sana naman okay na ang tatay ko,” sabi ko habang kinakain ang pagkain. Naramdaman ko ang kaba sa dibdib ko habang iniisip ang mga posibleng mangyari.

Matapos kong kumain ay tumayo ako at nagpasya na maglakadlakad sa bahay. Hindi ako makakapagstay sa silid ko habang iniisip ang tatay ko. Bumaba ako ng hagdan at naglakad patungo sa sala. Ang lugar ay napakalaki at tahimik parang walang tao. Naglakad ako papunta sa isang maliit na silid na mukhang isang librarya. Binuksan ko angpinto at pumasok ako sa loob. Ang silid ay punong mga libro na inayos ng maayos sa mga istante. May malaking mesa sa gitna na may ilaw at ilang libro na nakalatag doon. Umupo ako sa upuan at kumuha ng isang libro mula sa istante. Ito ay isang libro tungkol sa mga bulaklak mga larawan ng ibaibang uri ng bulaklak na hindi ko pa nakikita. Habang binabasa ko ito ay naramdaman ko ang katahimikan ng lugar na parang nagpapakalma sa akin. Biglang bumukas ang pinto at pumasok si Sebastian.

Nagulat ako dahil hindi ko naramdaman na papalapit siya. Ang mukha niya ay seryoso at parang may ibang iniisip. Ngunit nang makita niya ako ay bahagya siyang ngumiti. “ Maria. I didn’t know you were here,” sabi niya habang lumalapit sa akin. Uminom ako ng hininga bagot tumingin sa kanya.“ How are you feeling? Did you eat breakfast already?” “ Yes. Elena prepared food for me. Thankyou,” sabi ko sa kanya. Tumikhim siyang kaunti bago umupo sa tabi ko.“ How is my father? is the operation done already?” He shook his head and looked down at his hands. “The operation is still going on. The doctors said it will take a few more hours. They are doing their best Maria. I promise you that everything will be okay.” Napatitig ako sa kanya habang sinasabi niya iyon. Ang boses niya ay malambot at parang tunay na nagaalala siya para sa tatay ko. “Thank you for everything you are doing. I really don’ t know what I would do without you.” He looked up at me and smiled. His eyes were looking straight into mine and I felt my face getting warm.“ You don’ t have to thank me Maria. I told you before I will take care of you and your family. You are important to me.” Napayuko ako dahil nahihiya ako sa sinabi niya. Hindi ako sanay na may ganitong pagaalala mula sa isang lalaki. Lalo na mula sa isang tao tulad niya na sobrang mayaman at maimpluwensya.“ I… I appreciate it very much.” He reached out and touched my hand gently. His fingers were warm against myskin and I felt a shiver run down my spine.“ Maria… I want you to know something. You are safe here. with me. No one will ever hurt you again. I will make sure of that.” I looked up at him and saw the seriousness in his eyes. It made me feel both comfortable and awkward at the same time.“ I know. I trust you.” He nodded his head and stood up.“ Good. Now let’s go to the living room. I have something to tell you. And I want you to listen carefully to what I have to say.” Sumunod ako sa kanya palabas ng librarya. Habang lumalakad kami ay hindi ko maiwasang mapansin ang mga larawan na nakasabit sa dingding. Mga larawan ng kanyang pamilya at mga litrato niya noong bata pa siya. Pero may isang larawan na mukhang hindi kumpleto parang may isang tao na tinanggal doon.

Upo kami sa sala sa malaking sofa. Si Sebastian ay tumingin sa akin ng maigi bago magsalita.“ Maria… I want you to stay here with me. Not just for now but for as long as you need to. I have prepared a room for you here permanently. And I will continue to take care of your father’s medical needs.” Nagulat ako sasinabi niya. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin.“ But… what about my studies? I am still a nursing student. I need to finish my education.” “ I have already talked to your school. They will allow you to study from home. l will hire tutors to help you with your lessons. You don’ t have to worry about anything,” sabi niya. Pagkatapos ay tumingin siya sa akin ng mas malapit.“ I also want you to call me Sebastian from now on. Not sir or anything else. JustSebastian.” Napayuko ako muli dahil nahihiya ako.“ Okay… Sebastian.” He smiled and reached out to touch my hair gently. His touch was so light that it felt like a feather against my skin.“ Good. And Maria… someday I hope you will seem not just as someone who is helping you. But as someone who cares about you deeply.”

Bumilis ang tibok ng puso ko sa sinabi niya. Hindi ko alam kung ano ang ibig niyang sabihin. Pero bago pa ako makapag salita ay tumayo siya at tumingin sa kanyang relo.“ I need to go back to the hospital now. The doctors might have news about your father. I will call you as soon as I know something.” Tumayo ako at tumingin sa kanya.“ Okay. Please tell my father that I love him and that I am waiting for him to get better.” He nodded his head and walked towards the door. Before he left he turned around and looked at me one more time.“ Maria… you are special to me. Never forget that.” Pagkatapos ay umalis na siya. Naiwan ako magisa sa sala na iniisip ang mga sinabi niya. Bakit niya ako sinasabi ng espesyal? Bakit niya ako binibili sa auction at tinutulungan ng ganito May mga tanong sa isip ko na hindi ko alam kung paano ma sasagot. At habang nagiisip ako ay naramdaman ko na parang may isang mata na nakatingin sa akin mula sa kung saan man.