Masuk“Alam mo ba kung ano ang ikinagagalit ko ?” huh Ailyn?!” muling sumiklab ang galit ni Rereio, mariing itinuro si Ailyn. Uhmmmmm..sagot lang ni Ailyn. “Huwag mong itanggi ang tungkol sa anak mo sa labas!” Nanlaki ang mga mata ni Ailyn. “Anak sa labas? Hanggang ngayon ‘yan pa rin ang pinipilit mo?!” “Dahil ‘yan ang totoo!” sigaw ni Rereio. “Akala mo hindi ko alam? Akala mo hindi ko napansin kung paano mo siya ipinagtatanggol?!” “Dahil wala kang alam!” balik ni Ailyn, puno ng gigil. “Wala kang alam sa pinagsasabi mo!” “Talaga?” mapaklang ngumiti si Rereio. “Kung hindi ko anak ‘yon, bakit parang handa kang ibigay ang lahat para sa kanya?!” “Dahil inosente siya!” mariing sagot ni Ailyn. “Hindi siya dapat nadadamay sa kabaliwan mo!” “Kabaliwan ko?!” halos manginig si Rereio sa galit. “Pinapalabas mo pa akong baliw ngayon?!” “Dahil ganyan ka umasta!” sigaw ni Ailyn. “Hindi mo na iniisip kung sino ang masasaktan basta mapatunayan mo lang na tama ka!” “Tama ako!” giit ni R
Samantala… “Sa wakas… nagkaharap din tayo, mahal kong asawa!” malamig na bungad ni Master Rereio, may halong pangungutya ang bawat salita. “Kumusta na ang pangangaliwa mo?” dagdag pa niya sabay ngisi, punong-puno ng galit ang mga mata. “At anong nangyari sa’yo? Mukhang ginawa ka pang lumpo ng sarili mong anak sa labas!” “Tumigil ka, Rereio!” matalim na sagot ni Mrs. Ailyn Montale. “Pwede ba? Tapos na ang lahat sa atin!” “T-tapos na?” napatawa si Rereio ngunit walang bahid ng saya iyon. “Akala mo lang ‘yon! Akala mo ba ganun kadali kalimutan ang pagtataksil mo? Akala mo ba isang salita mo lang, tapos na agad?!” “Wala akong ginawang masama!” sigaw ni Ailyn, nanginginig sa galit. “Ikaw ang may problema! Masyado kang praning mag-isip! Kung ano ang nasa utak mo, ‘yon na agad ang pinaniniwalaan mo!” “Tumigil ka!” halos umalingawngaw ang boses ni Rereio. “Hindi nagsisinungaling ang nakikita ng mga mata ko!” “Mga mata?!” sarkastikong natawa si Ailyn. “Nakikita lang ng mata ang gusto nit
Nanlaki ang mga mata ni Alexander. “Ano…?!” paos niyang tanong, pilit hinahabol ang hininga habang nakayuko pa rin sa railings. Dahan-dahang yumuko ang lalaki upang pantayan ang kanyang mukha. Ramdam ang mabigat nitong presensya, at ang malamig na titig na tila kayang pumatay kahit walang hawak na armas. “Hindi mo na kailangang malaman,” bulong nito, halos pabulong ngunit sapat para marinig sa gitna ng hampas ng alon. “Pero sigurado ako…” bahagya itong ngumisi, “hindi mo magugustuhan ang ginawa ko.” Napangiwi si Alexander, pilit itinataas ang ulo kahit nanlalabo ang paningin. “A-anong ginawa mo kay Theariza?!” galit niyang sigaw, kahit halatang nanghihina na ang kanyang katawan. Ngunit hindi sumagot ang lalaki. Sa halip, tumayo ito nang tuwid at tumalikod—tila ba walang halaga ang mga tanong niya. “Sayang ka,” malamig nitong saad habang naglalakad palayo. “Kung ginawa mo lang sana ang trabaho mo noon… hindi na sana umabot sa ganito.” Kumunot ang noo ni Alexander.
“Ilang oras ang biyahe patungo sa kinaroroonan ni Master Rereio?” Mariing sabi ni Alexander sa kanyang sarili habang nakagapo sa gilid ng bangka, mahigpit ang pagkakahawak sa malamig na bakal na railings. Malalakas ang hampas ng alon, at ang hangin ay tila sumasalamin sa kaguluhan ng kanyang isipan. Ito na ang pagkakataon ko… “Pagkakataon ko na ito para tuluyang patayin si Theariza!” bulong niya sa sarili, halos matangay ng hangin ang kanyang boses. “Pagkakataon ko na para mapatunayan kay Master Rereio na karapat-dapat akong maging tagapagmana ng lahat ng maiiwan niya!” Ngunit sa likod ng kanyang matitigas na salita… may isang bahagi ng puso niyang pilit na lumalaban. Si Master Rereio—ang lalaking kinatatakutan at sinusunod niya… ngunit siya ring tunay na ama ni Theariza. Siya ang nag-iwan kay Theariza sa isang bahay-ampunan, na parang wala itong halaga. At higit sa lahat—siya rin ang may pakana ng lahat ng nangyari. Hindi aksidente ang pagkikita nina Alexander at Theari
“TUMIGIL NA KAYO! SASAMA NA AKO!” Bumiyak ang sigaw ni Theariza sa gitna ng putukan—matinis, nanginginig, pero sapat para mapatigil ang ilang segundo ng kaguluhan. Parang biglang huminto ang oras. Isa-isang bumagal ang galaw ng mga tao. May ilang putok pang pumutok—paulit-ulit na echo sa hangin—pero unti-unti rin itong nawala. “Anong—?” napalingon si Darryl, hindi makapaniwala. “Theariza, hindi—” Pero hindi na siya pinatapos. Dahan-dahang humakbang si Theariza palabas mula sa likod niya. Kita sa mukha niya ang takot… pero mas nangingibabaw ang desisyon. “Tumigil na kayo…” ulit niya, mas mahina na pero buo. “Ayokong may masaktan pa dahil sa akin…” “Hindi!” mariing sagot ni Darryl, hinawakan ang braso niya. “Hindi ito ang paraan—hindi ka pwedeng sumama sa kanila!” Tumingin si Theariza sa kanya. A
“Nasaan na ang sarili kong tauhan? Bakit hindi sila ang nakabantay?” dagdag pa niya, halos sa sarili lang, pero sapat para maramdaman ni Theariza ang bigat ng sitwasyon. Biglang—gumalaw ang isa sa mga bantay. Bago pa makareak si Darryl, mabilis na lumapit ang hindi kilalang tauhan at may iniabot kay Theariza—isang maliit na bagay na malamig sa palad—bago sila agad umatras. Sa isang iglap—wala na sila. Parang usok na naglaho sa hangin. “Hoy—!” akmang hahabulin sana ni Darryl, pero napahinto siya. Mas mahalaga si Theariza. “What the hell…” bulong niya, mariing nakatingin sa direksyon kung saan naglaho ang mga tauhan. Nangilabot si Theariza. Dahan-dahan niyang binuksan ang kanyang palad. Isang maliit na piraso ng papel. Nakatupi. At tila may bahid ng kung anong hindi niya maipaliwanag—parang may kasamang lamig na dumadaloy sa kanyang balat. “D-Darryl…” mahina niyang tawag. Agad lumapit si Darryl, mabilis pero maingat, parang bawat segundo ay maaaring sumabog sa
“Mama… pauwi na kami. Nakahanda na ba ang budega?” mahinang tanong ni Alexander habang papasok na siya sa kanyang kotse. Sa likuran niya ay umaandar na ang ambulansiya kung saan nakahiga si Theariza, walang malay at nakakabit sa ilang medical equipment. “Oo iho, nakahanda na ang la
Habang abala si Alexander sa pag-aayos ng mga papeles ni Theariza sa nurse station, napansin niyang may isang pares ng matang matalim na nakatingin sa kanya. Si Nurse Darryl iyon. Nakatayo ito sa kabilang gilid ng counter, hawak ang clipboard ngunit tila hindi talaga nagbabasa ng laman nito. An
Hindi man lang niya sinulyapan ang mukha ni Theariza. Pagkatapos ay tahimik siyang lumabas ng silid. Click. Mahinang sumara ang pinto. At muli na namang bumalot ang katahimikan sa loob ng kwarto. Sa kabila ng tila wala nang buhay na katawan ni Theariza… Nagwawala ang kanyang isipan. “Lalaban
Agad na nagsidatingan ang mga doktor at nurse sa loob ng silid. Biglang nagkaroon ng matinding tensyon sa paligid ng kama ni Theariza. “Anong vital signs niya?” mabilis na tanong ng isang doktor habang nagsusuot ng gloves. “Doctor, hirap siyang huminga! Bumaba ang oxygen niya!” sagot ni Nurse Dar







