บททั้งหมดของ The Billionaire Who Watched me Die: บทที่ 1 - บทที่ 10

“Honey, gusto mo ba akong samahan sa hospital?” tanong ni Theariza. Ngayon kasi ang araw ng pagkikita nila ni Althea Montoya, ang kaklase niya noong college. Ngayon lang ulit sila magkikita.“Ano ang gagawin mo sa hospital, honey?” tanong ng kanyang asawang si Alexander Huston.“Hindi ba napag-usapan na natin ito dati? Limang taon na tayong nagsasama pero hanggang ngayon, hindi pa rin tayo nabibiyayaan ng anak.”“Oh, tapos?”“Tapos na ang paghihintay natin para magkaroon tayo ng anak… Ito na ang pagkakataon para magkaanak na tayo, para pagbalik nila Mama at Papa, hindi na nila ako aapihin at sasabihan ng wala akong kwentang babae.” Matagal nang nagtitiis si Theariza sa pang-aapi sa kanya ng pamilya Huston. Lumaki kasi siya sa bahay-ampunan at walang kinalakihang pamilya.“Honey naman, hindi mo pa rin ba iyon nakakalimutan? Matagal na panahon na rin ang lumipas. Alam mo namang kahit wala tayong anak, mahal na mahal pa rin kita, honey. Wala ka bang tiwala sa akin? Pero ano bang plano mo

“So… magsho-shower muna ako, sweetheart,” malambing na sabi ni Althea habang marahang humiwalay sa pagkakayakap kay Alexander. “Tapos, mauuna na akong umuwi sa bahay natin…” May diin ang huling salita. Bahay natin. Napangiti si Alexander habang pinagmamasdan ang hubog ng katawan ni Althea na dahan-dahang naglalakad patungo sa banyo. “Haha… okay, sweetie,” sagot niya. “Pero magpahinga ka muna sandali. Baka mapagod ka sa biyahe.” Huminto si Althea sa may pintuan ng banyo at lumingon sa kanya, may mapang-akit na ngiti sa labi. “Pagod?” mahina niyang ulit. “Mas napagod pa nga ako sa kakapanggap kanina kaysa sa ginawa natin ngayon.” Napatawa si Alexander. “That’s my girl,” sagot niya. “Magaling kang umarte. Kahit ako, minsan napapaniwala mo.” Bahagyang tumaas ang kilay ni Althea. “Minsan lang?” biro niya. Tumayo si Alexander at lumapit sa kanya mula sa likuran. Marahan niyang ipinalibot ang kanyang mga braso sa baywang nito. “Hindi…” bulong niya malapit sa tenga ni Althea. “Pal

Humakbang siya palayo, nanginginig ang mga kamay ngunit determinado ang isip. “Hindi ’yon mangyayari, Theariza!” sigaw ni Althea. Sa isang iglap, mabilis na inabot ni Althea ang malaking base na nakapatong sa mesa. Kumalansing ito nang bahagya sa pagkakahawak niya—mahigpit, desperado. Kita sa kanyang mga mata ang takot at galit na pinagsamang emosyon. At bago pa man makaiwas si Theariza. Malakas na hampas. Isang mabigat at matinis na tunog ang umalingawngaw sa buong silid nang tumama ang base sa kanyang ulo. “Aaaarg…!” Napahawak si Theariza sa kanyang ulo. Nanlabo ang kanyang paningin, tila umiikot ang buong paligid. Nawala ang balanse niya, at ang kanyang mga tuhod ay unti-unting nanghina. Bumagsak siya sa malamig na sahig. Dumagundong ang katawan niya sa marmol, kasabay ng pagbagsak ng ilang piraso ng nabasag na salamin mula sa base. Ang mundo niya’y tila nabalot ng ingay na unti-unting napalitan ng nakakabinging katahimikan. Habang nakahandusay siya, ramdam niya

“Hello…” sagot ni Theariza sa kabilang linya. Mahina ang kanyang boses, tila ba nagmula pa sa malalim na pag-iisip. “Oy, best! Nasaan ka na?” agad na bungad ni Althea, “okay kana? Tumawag sa akin si Mr.Alexander na nahimatay ka raw kanina kaya hindi ka nakarating sa usapan natin,bakas ang bahagyang pagaalala sa kanyang tono. “Nandito na ako sa hospital. Tuloy pa ba tayo sa surrogacy? Baka naman pauwiin mo pa ako sa States. Naku, magtatampo na talaga ako sa’yo niyan, best.” Sinubukan niyang gawing magaan ang kanyang boses, ngunit sa likod nito ay may halong pananabik—at tila may mas malalim pang dahilan na siya lamang ang nakakaalam. Saglit na natigilan si Theariza. Napatingin siya sa kawalan, parang may kung anong bumigat sa kanyang dibdib sa simpleng salitang iyon. Surrogacy. Ang salitang magbibigay ng pag-asa sa matagal na niyang pinapangarap. “Huh?” bahagya siyang napa buntong hininga. “P-papunta na ako… wait mo na lang ako sa loob ng lobby.” Hindi na niya hinintay ang s

Bumusina muna si Alexander bago tuluyang pinaandar ang sasakyan, at unti-unting lumayo sa engrandeng gate ng mansion. Pumasok si Theariza sa loob ng mansion dala ang ngiting kaytagal na niyang pinapangarap—isang ngiting puno ng pag-asa, hindi alam ang lihim na unti-unting bumabalot sa likuran niya. Samantala, sa loob ng sasakyan… Tahimik ang kalsada. Ang ilaw ng mga poste sa gilid ng daan ay dumaraan sa bintana, paminsan-minsang nagbibigay ng liwanag sa mukha nilang dalawa. “Sweetie… are you okay?” malambing na tanong ni Alexander kay Althea habang marahang hinawakan ang kamay nito. Bahagya niya itong pinisil, parang ayaw pakawalan. Dahan-dahang lumingon si Althea sa kanya. May kakaibang kislap ang kanyang mga mata—halo ng pananabik at pagnanais. Ngumiti siya… isang ngiting kayang tunawin ang kahit sinong lalaki. “Ang hirap magpanggap na parang wala ka lang sa harapan ko, sweetheart…” mahina niyang bulong habang marahang hinihimas ang likod ng kamay ni Alexander. “Hanggang kail