MasukPOV: Karen Saglit akong napatigil sa pag-akyat sa hagdan nang marinig ko ang usapan nina Mama at Papa sa sala. Hindi ko sana papansinin, ngunit may kung anong kaba ang biglang sumiksik sa dibdib ko. Tahimik akong nanatili sa kinatatayuan ko, pilit na pinakikinggan ang kanilang usapan. "Paano ba natin sasabihin sa kanya?" puno ng pag-aalalang tanong ni Mama. Napakagat ako sa labi. Tungkol saan? Sino ang tinutukoy nila? Napahigpit ang hawak ko sa railings nang marinig ko ang sagot ni Papa. "Hindi siya ang tunay nating anak... at si Angela ang tunay nating anak." Parang biglang tumigil ang mundo ko. Nawalan ako ng marinig. Nawalan ako ng maramdaman. Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang mga salitang iyon. Hindi siya ang tunay nating anak. Si Angela ang tunay nating anak. Ako ba ang tinutukoy nila? Ako? Ang anak na labingwalong taon nilang pinalaki? Ang anak na buong buhay na naniwalang siya ang tunay na anak ng pamilyang ito? Napahawak ako sa dibdib ko nang bigla
Humahagupit ang malakas na hangin habang walang tigil ang pagbuhos ng ulan. Ang mga puno sa labas ay halos mabali sa lakas ng bagyo, at ang kalangitan ay paulit-ulit na nililiwanagan ng nakakasilaw na kidlat. Sa gitna ng nagngangalit na panahon, abala ang mga doktor at nars sa loob ng isang pribadong ospital. “Dok, walong sentimetro na ang bukas ng cervix!” sigaw ng isang nars habang mabilis na itinutulak ang stretcher papunta sa delivery room. Sunod-sunod ang pag-ugong ng kulog na tila nakikisabay sa mga daing ng mga babaeng manganganak. Sa kabilang dulo ng ospital ay naroon si Victoria Monteverde, ang asawa ng isa sa pinakamayamang negosyante sa bansa. Nakasuot siya ng mamahaling hospital gown habang napapalibutan ng mga doktor at personal na nars. “Konti na lang, Ma'am Victoria. Malapit na po,” pagpapakalma ng doktor. Sa kabilang banda naman ng parehong palapag ay naroon si Aling Rosa, isang simpleng tindera ng gulay na halos walang pambayad sa ospital. Basa pa ang kanyang da
Habang unti-unting lumulubog ang araw sa likod ng hardin ng mansyon, mas lalong naging payapa ang paligid. Ang hangin ay banayad, at tila pati ang mundo ay nakisama sa katahimikan ng bagong yugto ng kanilang buhay. Tahimik na pinagmamasdan ni Alexander ang mag-ina niya. Mahigpit niyang hinawakan ang kamay ni Theariza habang karga ang maliit na si Baby Thearonna. “Hindi ko akalaing darating tayo sa puntong ito,” mahina niyang saad, may halong pag-igting ng emosyon sa kaniyang boses. Ngumiti si Theariza habang marahang hinaplos ang pisngi ng kanilang anak. “Dumaan tayo sa napakaraming sakit, Alexander… pero tingnan mo ngayon,” sagot niya, puno ng luha ang mga mata ngunit masaya. Sa hindi kalayuan, tahimik na nakatanaw si Master Rereio. Hindi na mababakas ang dating galit sa kaniyang mukha, kundi puro kapanatagan na lamang. “Minsan, ang mga pagkakamali ang nagdadala sa atin sa tamang landas,” mahinang sabi niya sa sarili bago bahagyang ngumiti. Lumapit si Althea, may bakas
“Ano bang ginagawa ninyong dalawa diyan?” galit na saad ni Master Rereio. “Itigil niyo na ang lapastangan ninyong relasyon!” Napayuko sina Alexander at Althea sa mga katagang binitawan niya. Ngunit ilang sandali pa’y napabuntong-hininga si Master Rereio bago muling nagsalita. “Dahil si Theariza ay anak ko talaga… at hindi totoong nagsinungaling sa akin ang asawa ko.” Bahagyang nanginig ang kaniyang boses habang nakatingin sa dalawa. “Kaya ngayon… wala na kayong ibang dapat sundin kundi ang mga puso niyo.” Tahimik na napaluha si Althea habang si Alexander ay hindi makapaniwala sa kaniyang narinig. “Patawad…” mahinang saad ni Master Rereio kina Alexander at Althea. “Magbagong-buhay ka na, Althea… hindi pa huli ang lahat,” biglang sabat naman ni Theariza habang bakas sa kaniyang mukha ang awa at pag-unawa. Napaluha nalang si Althea at tahimik na yumuko. “At si Alexander…” pagpapatuloy ni Theariza habang mahigpit nitong hinawakan ang kamay ng lalaki. “Bubuo na kami ng sari
9 Months Later… “Lalabas na ang baby natin, ALEXANDER!” sigaw ni Theariza habang mahigpit na sinasabunutan ang buhok nito na kasalukuyang nakahiga pa sa kama. Pasado alas-nuwebe na ng gabi nang biglang pumutok ang panubigan niya. “ALEXANDER!” muli niyang sigaw, puno ng sakit at takot. Agad napabangon si Alexander mula sa pagkakahiga. Tarantang-taranta ito at halos hindi malaman ang gagawin. “T-Thea… sandali… huminga ka muna…” nanginginig nitong saad habang nagmamadaling kumuha ng tuwalya at susi ng sasakyan. “Anong huminga?! Manganganak na ako!” galit ngunit nanghihinang sigaw ni Theariza habang napapapikit sa matinding sakit ng paghilab ng tiyan niya. Dahil sa sobrang kaba, nahulog pa ni Alexander ang cellphone niya sa sahig. “Damn it!” mabilis niya iyong pinulot bago inalalayan si Theariza. “Alexander… natatakot ako…” mahinang saad ni Theariza habang napapaluha. Agad hinawakan ni Alexander ang mukha nito. “Hindi kita iiwan. Ako ang bahala sa’yo at sa baby natin, naiintindih
“Kailangan na nating umuwi, Mama. Kailangang malaman ni Alexander na magkakaroon na kami ng anak.” “Oo naman, iha. Pero bago ‘yan, may kailangan muna tayong puntahan.” Kumunot ang noo ni Theariza, pero panandalian lamang iyon. “Saan po tayo pupunta, Mama?” “It’s a big surprise, iha…” “Uhmmm, "Okay… Mama,” mahinang sagot niya. Makalipas ang ilang oras, narating nina Mrs. Alicia at Theariza ang Montale Corporation. Ahh… so ganun pala,bulong ni Theariza .“Kaya naman pala nagbago ang kilos ni Mama noong nakaraang araw… nalaman pala niya na anak ako ng isang milyonarya. Hahaha… it’s okay, hindi pa naman huli ang lahat,” bulong ni Theariza sa kanyang isip habang nakatingin sa napakalaking gusali. At doon ay ipinakilala ni Mrs. Alicia si Theariza sa kanyang tunay na ina. Labis iyong ikinatuwa at ikinasaya ni Mrs. Montale. Hindi nito napigilang yakapin si Theariza habang sunod-sunod na tumulo ang kanyang mga luha. “Anak… sa wakas nakita rin kita,” nanginginig na saad ni Mrs. Montale.
Habang nag-uusap sina Theariza at Darryl, isang tinig ang biglang kumawala—mahina ngunit malinaw, tila sumisingit mula sa kawalan—na narinig ni Theariza. Napahinto siya, nanlamig ang buong katawan, at tila may kumurot sa kanyang puso. “Mommy! Gumising ka na? I miss you so much!” “Huh…” nangingin
“Bakit gabi-gabi na lang akong binabangungot…?” halos pabulong ngunit nanginginig ang tinig ni Alexander habang hawak ang kanyang ulo. “Sino ba ang babaeng ’yon? Bakit malabo ang mukha niya… pero ’yung bata—sobrang linaw. Para bang kilalang-kilala ko siya. Ang ganda ng ngiti niya… pero bakit may lu
“Ngayon lang ako kinabahan nang ganito…” mahinang bulong ni Theariza, habang nakasandal sa matipunong dibdib ni Darryl. Bawat pintig ng puso niya ay tila sumasabay sa init na unti-unting bumabalot sa kanilang dalawa. “Pwede na ba kitang halikan?” marahang tanong ni Darryl, ang boses ay halos pabul
“Kung tatanggapin ko ang pagkakataong ito… paano na ang anak ko kay Alexander? Paano si Thearonna?” Mahina ang boses ni Theariza habang naglalakad sa aisle. Nanginginig ang bawat hakbang niya, parang anumang sandali ay uurong siya. Paano ang anak ko…? “Mommy…” Napahinto siya. Nanlaki ang k







