Don't Call Me Sir

“Knock, knock!”

Napatingala ako mula sa ginagawa ko sa laptop. Isang pagod na ngiti ang ibinigay ko sa taong nasa pintuan ng opisina ko.

“Uyyy, ginabi ka na naman. Late night ka na naman, ha?” pabirong sabi ni Jessica. Napatawa na lang ako—alam na kasi ng buong departamento namin kung gaano katindi magtrabaho ang CEO namin. Gusto niya laging perpekto at hindi tumatanggap ng pagkatalo.

“Ano pa nga ba. Ganoon pa rin.”

“Kaya ibig sabihin, hindi ka na naman makakasama sa amin, ha, Mira?” tanong niya, sabay taas ng kaliwang kilay. Palagi na lang kasi akong hindi nakakasama sa mga lakad ng mga naging kaibigan ko sa kumpanya.

“Pasensya ka na naman. Alam mo naman na ako ang sisisihin ni Sir kapag hindi ko naipasa ang mga reports sa umaga, kaya nagmamadali akong tapusin ang lahat ng kailangan.”

Hindi sumagot si Jess. Tinititigan lang niya ako.

“O, bakit ganyan ka tumingin?”

“Wala naman. May naisip lang ako… ah, huwag na lang. Basta babawi ka, ha?”

“Promise.”

“Sige na, Queen of All Workaholics. Kita tayo bukas.”

Nang makaalis si Jess, bumalik na ako sa paggawa. Pero maya-maya, may kumatok na naman. Akala ko si Jess na ulit kaya sumigaw ako habang nagta-type: “Ano na naman ang kailangan mo?”

“Excuse me?”

Natigilan ako at dahan-dahang tumingin sa pinanggalingan ng boses.

Oh, shit!

It was my boss. Ethan Mendez.

Ang perpeksyonista at mahigpit na CEO ng Mendez Tech. Siya mismo ang nasa pintuan ko, at mukhang hindi siya masaya.

Dahan-dahan akong tumayo. “Pasensya na po, Sir. Akala ko po kasi si Jessa na ulit ang kumatok.”

Hindi siya gumalaw at hindi nagsalita. Medyo hindi na ako komportable sa pagkakatitig niya sa akin. 

“Sir?”

He cleared his throat. “Ano na ang status dun sa daily monitoring reports na kailangan ko para sa meeting bukas?” Tanong niya sa akin.

“Halos tapos na po, Sir.”

“Halos? Ms. Rivera, alam mo naman kung gaano kahalaga na makuha ko ang mga ulat na iyon agad, hindi ba?”

“Opo, Sir. Konti na lang po, ipapasa ko na sa inyo.”

“Siguraduhin mo.” Pagkatapos ay aktong palabas na siya sa opisina ko.

Napahinga ako nang malalim. Akala ko tapos na. Pero lumingon siya: “At Ms. Rivera…?”

“Sir?”

Tumingin siya sa ibaba at sinundan ko ang tingin niya. Nakita ko—nakabukas pala ang dalawang butones ng damit ko.

Oh, for the love of God! 

“Fix it.” He left me dying with embarrassment.

Ilang oras na ang lumipas nang walang ibang abala. Natapos ko na ang lahat ng ulat na kailangan ni Sir Ethan. Ipinadala ko sa email, nai-print, at nailagay ko na sa mesa sa boardroom.

Sa wakas, makakauwi na rin ako. Tiningnan ko ang orasan—halos alas-dose na pala ng gabi.

“May masasakyan pa kaya ako pauwi?” Tanong ko sa sarili.

Mahal ko ang trabaho ko. For someone na hindi naman nag-umpisa sa corporate world, sobrang swerte ko na makuha ang trabaho bilang executive assistant ng CEO ng pinaka-successful na tech company sa bansa. Maraming namumuhunan at mga kilalang tao ang humahanga sa kumpanya at pinupuri rin ang matalino at batang CEO nito.

The same CEO na humihingi palagi ng perfection sa mga tauhan niya. To be fair, we all knew what we signed up for. Working with the best means becoming the best too.

Not to forget na napakagwapo rin ni Sir Ethan Mendez. Hindi lang siya kilala bilang isa sa pinakamatalino sa bansa—isa rin siya sa pinakagustong pakasalan ng marami. Sayang lang na walang parangal para sa pagiging mahigpit—siguradong mananalo siya doon.

Papunta na ako sa elevators nang makita ko si Sir Ethan sa kanyang opisina. Nakasandal siya sa upuan, nakapikit ang mga mata. Bakas sa mukha niya ang pagod.

Tiningnan ko siya nang ilang sandali. Hindi ko alam, pero gusto ko sanang lapitan at tanungin siya kung okay ba siya. Pero naisip ko, baka hindi niya magustuhan, kaya hindi ko na ginawa.

As if sensing my presence, he opened his eyes and turned his head in my direction. Nagtagpo ang aming mga mata at nanatili kaming nakatingin sa isa’t isa ng sandali.

Ano bang ginagawa mo, Mira? Sinaway ko ang sarili ko. Iniwas ko na ang aking mga mata, tumango nang bahagya sa kanya, at lumabas na ng gusali.

That stare unnerved me, if I’m being completely honest.

“Nakakainis naman.” Hindi ako makakuha ng masasakyan. Pagod na pagod na ako at ayaw ko nang maglakad o sumakay sa bus. Gusto ko lang makauwi at magpahinga.

“Halos kalahating oras na pala akong naghihintay dito.”  And to add to my growing misery, nag-umpisa na din umulan. Natatawa na lang ako sa sitwasyon ko ngayon.

“It can’t get any worse than this, right?” Biro ko sa sarili.

Wrong.

Isang madilim na sasakyan ang huminto sa tabi ko. Bumukas ang p***o at narinig ko ang boses sa gitna ng ulan:

“Get in.”

Tumingin ako kung sino ang nagmamaneho—si Sir Ethan pala.

“Ah… ayos lang po ako, Sir Ethan. May hinihintay na akong masakyan,” I lied.

Hindi siya naniwala. “Hindi ko na uulitin. Sumakay ka o manatili ka sa ulan habang naghihintay sa wala.”

Hindi pa rin ako gumalaw.

“Isa…”

Mabilis akong sumakay sa sasakyan niya. Doon ko lang napansin—basa na pala ako ng ulan.

“Pasensya na po, Sir. Nabasa ko po ang sasakyan niyo.”

“Hindi masisira ‘yan sa konting tubig. At saka, nakakaawa ka na nakatayo lang doon.”

Ah… hindi naman pala siya ganoon kasama.

“At hindi ka pwedeng magkasakit—marami ka pang gagawin. Hindi ko pwedeng mawalan ng tauhan.”

Scratch that. Wala pala siyang puso.

Tahimik ang biyahe. Walang musika, walang usapan. Ilang beses kong sinubukang makipag-usap, pero sa isang tingin lang sa kanya, hindi ko na nagawa. Nakatuon ang pansin niya sa pagmamaneho dahil lumakas pa lalo ang ulan.

“Sir… hindi ko pa po pala nasasabi sa inyo ang tirahan ko.”

“Alam ko kung saan ka nakatira, Ms. Rivera. Nasa employee records ang address mo. At saka, malapit lang naman sa akin ang tinitirhan mo.”

Talaga?

Habang iniisip ko ang sinabi niya, may inabot siya sa akin.

“Ano po ito?”

Tumingin siya sa akin nang may pagkainis. “Damit, Ms. Rivera. Basa ang suot mo and, quite frankly, you are distracting me.”

“Ano po?”

“Isuot mo lang sa ibabaw ng basang damit mo.”

“Salamat po, Sir. Ipapalinis ko po ito at ibabalik sa inyo agad.” Papa-laundry ko po siya and return it to you ASAP.” Sagot ko habang sinusuot yung T-shirt na binigay niya. The shirt smelled of him. Things have gone from bad to downright torturous for me.

“No, keep it. I don’t intend to use it again.”