تسجيل الدخولHabang nakatayo sila sa guest lounge, nakita ko ang mabilis na pagbabago sa ekspresyon ni Helda at Angela. Pinalitan ng isang kampanteng ngiti ang kaninang takot at pangamba sa kanilang mga mukha. "Sige," malamig na panggagaya ni Helda, pilit na ibinabalik ang kanyang kunwaring dignidad. "Kung 'yan ang gusto ninyo, papayag kami sa DNA test ng pamilya Monteverde. Wala kaming itinatago. Ang katotohanan ay katotohanan." Tumingin sa akin si Angela nang may patagong pagmamayabang. Bahagyang umangat ang sulok ng kanyang labi habang nakatitig sa akin. Napakunot ang noo ko. Bakit bigla silang naging kumpiyansa? Sa unang buhay ko, mabilis na lumabas ang resulta na nagpapatunay na si Angela ang tunay na Monteverde at ako ang anak ni Helda. Akala ko noong una ay aksidente o purong swerte lang ang lahat. Ngunit sa pagbabago ng kanilang mood ngayon, biglang pumasok sa isip ko ang isang napakalaking katotohanan: May malakas na taong nasa likod nila. May kasabwat sila—isang taong may sapat na
Pov- Karen Monteverde Habang pinagmamasdan ko ang kanilang mga peke at kasinungalingang luha, unti-unting lumabo ang paligid. Ang galit, sakit, at matinding panghihinayang ay naghalo sa aking dibdib. Nabalot ng matinding dilim ang buong silid hanggang sa maramdaman kong unti-unting nahihila ang aking kaluluwa palayo. Hindi... Hindi ako papayag! Kung may pagkakataon lang sana... Hinding-hindi ko na hahayaang tapak-tapakan at linlangin ninyo kaming muli! "Karen... Karen, anak, gising na." Naramdaman ko ang marahang paghaplos ng isang mainit at malambot na kamay sa aking pisngi. Kasabay nito ang napakalambing na boses na matagal kong kinalakhang marinig muli. Mabilis akong napabalikwas nang bangon. Hingal na hingal ako at basang-basa ng malamig na pawis ang noo ko. Mabilis kong hinawakan ang aking leeg, balikat, at ulo. Walang dugo? Walang sakit? Inilagay ko ang aking kamay sa aking dibdib—mabilis at buhay na buhay ang tibok ng aking puso. "Nabangungot ka ba, anak?" alalang t
Aakyat na sana ako papunta sa aking silid nang bigla kong narinig ang nagmamadaling yabag ni Helda sa likuran ko. Bago pa ako tuluyang makahakbang sa susunod na baitang ng hagdan, mariin niyang hinablot ang aking pulsuhan. "Bastos kang bata ka!" galit niyang sigaw. "Kahit si Angela ang pinalaki ko sa loob ng labing-anim na taon, ikaw pa rin ang anak ko!" Napangiwi ako sa higpit ng pagkakahawak niya. "Bitiwan mo ako!" sigaw ko habang pilit binabawi ang aking kamay. Ngunit lalo lang niyang hinigpitan ang hawak. Sa gitna ng aming paghihilahan, nawalan ako ng balanse. Nadulas ang paa ko sa gilid ng hagdan. Napabitaw si Helda sa gulat, ngunit huli na. Nagkandamali ang aking mga hakbang habang pilit akong kumakapit sa handrail upang hindi tuluyang mahulog. Hindi ko na naabot ang handrail. Dumulas ang mga daliri ko habang tuluyan akong nawalan ng balanse. "A-ahh!" Sunod-sunod na tumama ang likod, balikat, at ulo ko sa bawat baitang ng hagdan. Malalakas na kalabog ang umalingawn
POV: Karen Nang makita ng babae na wala na sina Mama at Papa, kasama si Angela, ang anak na matagal na nilang hinahanap, dahan-dahang nagbago ang ekspresyon ng mukha niya. Ang kanina'y nag-aalalang tingin ay napalitan ng matinding galit. Mabibigat ang hakbang niyang lumapit sa akin habang nakatayo ako sa may hagdan. Napaatras ako nang bahagya nang makita kong nanginginig sa galit ang kanyang mga kamay. Huminto siya sa tapat ko at mariing itinuro ako. "Alam mo ba kung ano'ng ginawa mo kay Angela?!" sigaw niya, halos mawalan ng boses. Hindi man lang niya ako binigyan ng pagkakataong magsalita. "Inalagaan ko si Angela sa abot ng makakaya ko! Siniguro kong wala siyang kahit isang sugat sa katawan. Pero ikaw..." napailing siya habang pinipigilan ang galit at pagkadismaya. "Isang tulak lang ang ginawa mo para mahulog siya sa hagdan dahil alam mong mawawala ka na sa pamilyang matagal mo nang nakasama!" Nanatili akong nakatayo habang sunod-sunod na tumama sa akin ang bawat salitang ibi
POV: Karen Hindi ko alam kung bakit, pero bigla na lang tumakbo si Angela papunta sa kinatatayuan ko. Huminto siya sa harap ko at ngumiti. "Ate... Ate Karen," mahina ngunit masaya niyang bati. "Kinagagalak kitang makilala." Hindi ako agad nakapagsalita. Bago pa man ako makapag-react, niyakap niya ako. Sa yakap na iyon, unti-unting nawala ang kaba sa dibdib ko. Akala ko... galit siya sa akin. Akala ko, sisisihin niya ako sa lahat ng nangyari. Pero mali pala ako. Mahina kong ibinalik ang yakap niya. Nang lingunin ko sina Mama at Papa, nakita ko ang mga ngiti sa kanilang mga labi. "Napakabuti talaga ni Angela," emosyonal na sabi ni Mama. "Kahit labing-anim na taon siyang nawalay sa atin, wala siyang kahit katiting na galit kay Karen." Napangiti ako. Marahil... Magiging maayos din ang lahat. Ngunit sa mismong sandaling iyon, naramdaman kong lalo pang humigpit ang yakap ni Angela. Lumapit ang labi niya sa aking tainga. At sa mahinang boses na kami lang ang makakarinig, bu
POV: Karen Saglit akong napatigil sa pag-akyat sa hagdan nang marinig ko ang usapan nina Mama at Papa sa sala. Hindi ko sana papansinin, ngunit may kung anong kaba ang biglang sumiksik sa dibdib ko. Tahimik akong nanatili sa kinatatayuan ko, pilit na pinakikinggan ang kanilang usapan. "Paano ba natin sasabihin sa kanya?" puno ng pag-aalalang tanong ni Mama. Napakagat ako sa labi. Tungkol saan? Sino ang tinutukoy nila? Napahigpit ang hawak ko sa railings nang marinig ko ang sagot ni Papa. "Hindi siya ang tunay nating anak... at si Angela ang tunay nating anak." Parang biglang tumigil ang mundo ko. Nawalan ako ng marinig. Nawalan ako ng maramdaman. Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang mga salitang iyon. Hindi siya ang tunay nating anak. Si Angela ang tunay nating anak. Ako ba ang tinutukoy nila? Ako? Ang anak na labingwalong taon nilang pinalaki? Ang anak na buong buhay na naniwalang siya ang tunay na anak ng pamilyang ito? Napahawak ako sa dibdib ko nang bigla
“Dahan-dahang pumikit ang mga mata ko…” Hindi ko na maramdaman ang paligid. Ang sakit… parang unti-unting nilalamon ang buong katawan ko. Pero mas masakit— yung takot na hindi ko na siya makikita pa. “Darryl…” mahina kong bulong, halos hindi ko na marinig ang sarili kong boses. “Ang anak ko
Nanlaki ang mga mata ni Alexander. “Ano…?!” paos niyang tanong, pilit hinahabol ang hininga habang nakayuko pa rin sa railings. Dahan-dahang yumuko ang lalaki upang pantayan ang kanyang mukha. Ramdam ang mabigat nitong presensya, at ang malamig na titig na tila kayang pumatay kahit walang hawak
Bahagyang napatawa si Theariza sa sinabi ni Darryl, saka marahang sinuntok ang dibdib nito—mahina, parang lambing lang. “Ang kulit mo talaga…” bulong niya, pero hindi na maitatago ang ngiti sa kanyang labi. Hinawakan ni Darryl ang kamay niyang sumuntok, saka dahan-dahang inilapit sa kanyang dib
“Kanina ka pa ba rito?” malamig na tanong ng lalaki, bahagyang nakayuko kay Thearonna. “Po?” nagulat si Ronna, napaatras nang kaunti. “H-hindi po… kararating ko lang po. Nasa loob po ba ang Daddy Darryl ko?” inosente niyang sagot. “Hmm… yes, baby Thearonna…” sagot ng lalaki, may kakaibang ngisi







