Se connecterFLASHBACK POV: Evelina Faith Cartier POV: Evelina Faith Cartier Hindi ko alam kung kailan nagsimulang magbago ang lahat. One day, everything felt normal, pero ngayon, parang may distansyang hindi ko maipaliwanag. His messages, calls, and sudden silence made me question everything. Ayokong mag-overthink, pero may maliit na boses sa isip ko na nagsasabing may tinatago siya. Maybe it was the way Kondrad suddenly became distant. O baka dahil sa mga tawag na hindi niya sinasagot kapag kasama ako. At higit sa lahat, iyong mga mensaheng palaging dumarating sa phone niya. Hindi ko naman gustong pakialaman ang privacy niya. I trusted him. At least, iyon ang gusto kong paniwalaan noon. Pero may mga bagay talagang mahirap balewalain. Especially when the person you love starts acting differently. Nasa balcony kami noon ng condominium niya. Tahimik ang gabi. Tanaw mula roon ang mga ilaw ng lungsod, habang malamig ang hangin na dumadaan sa aking buhok. Kondrad was sitting besid
FLASHBACKHindi ko na matandaan kung anong araw iyon basta ang alam ko lang maraming akong iniintindi na problema.Ang tanging naaalala ko ay maulan ang hapon at tahimik ang buong paligid. Nasa balcony ako ng apartment habang hawak ang isang tasa ng kape. Nakatanaw lang ako sa mga ilaw ng city.I was waiting for Kondrad.Sinabi niyang pupunta siya pagkatapos ng meeting niya sa office.Simple lang naman ang araw na iyon. Wala akong ibang iniisip kundi ang makasama siya. Kahit ilang minuto lang.Then my phone rang.Kondrad.Agad akong napangiti.“Hello?”“Evelina, I might be late.”Napabuntong-hininga ako.“Again?”“I’m sorry.”Napangiti ako nang kaunti kahit hindi niya iyon nakikita.“Okay. I’ll wait.”“Don’t wait for me if you’re tired.”“I want to.”Sandaling natahimik siya.Then I heard him laugh softly.“You’re stubborn.”“And you love that about me.”“Maybe.”“Maybe?”“Of course I do.”Napangiti ako.Those simple conversations used to mean everything to me.Pero hindi ko alam na i
FLASHBACK POV: Evelina Faith Cartier Noong mga panahong iyon, akala ko sapat na ang pagmamahal. I believed love could fix everything—the misunderstandings, the pain, and the distance between us. Pero nagkamali ako. Minsan, kahit gaano kalalim ang pagmamahal mo sa isang tao, may mga sugat na hindi basta-basta naghihilom. At may mga pangakong kayang sirain ng panahon. Akala ko kapag dalawang tao ang nagmamahalan, kaya nilang harapin ang kahit anong problema. I believed that love was enough to protect us from everything—the judgment of other people, the secrets, the misunderstandings, and even the differences between our worlds. Pero nagkamali ako. Because sometimes, the problem doesn't begin between two people. Sometimes, it begins when other people start getting involved. Naalala ko pa kung gaano kasimple ang mga araw namin noon ni Kondrad. Hindi man kami palaging magkasama, sapat na sa akin ang isang tawag niya sa gabi, isang maikling mensahe sa umaga, o simpleng pagkiki
FLASHBACKMay mga alaala talagang kahit ilang taon mo nang piliting kalimutan, kusang bumabalik. Some memories refuse to disappear, no matter how hard you try. Sa bawat tahimik na gabi, bumabalik ang mga sandaling akala ko ay tapos na. I tried moving forward, but my heart remembers everything—the love, the pain, and the promises we once made. Minsan, isang kanta lang. Isang lugar. Isang amoy. Isang simpleng bagay na hindi mo naman inaasahang magiging dahilan para maalala mo ang taong matagal mo nang gustong alisin sa isip mo. At para sa akin, si Kondrad Alexander Ford ang pinakamalinaw na halimbawa noon. Before everything fell apart, there was a time when loving him felt easy. Walang takot. Walang duda. Walang ibang taong kailangang isipin. It was just me and him. “Are you sure dito tayo?” Tumingin ako kay Kondrad habang nakatayo kami sa harap ng isang maliit na restaurant sa gilid ng city. Hindi ito katulad ng mga restaurant na karaniwang pinupuntahan niya. Walang elegan
FLASHBACK POV: Evelina Faith Cartier Hindi ko na maalala kung anong eksaktong araw iyon. Ang alam ko lang, umuulan. Malakas ang buhos ng ulan sa labas habang nakatayo ako sa ilalim ng maliit na waiting shed. Basang-basa ang laylayan ng damit ko at malamig ang hangin na humahaplos sa balat ko. I was waiting for someone who never came. Again. Simula pagkabata, sanay na akong maghintay. Naghintay ako sa mga magulang kong hindi na bumalik. Naghintay ako sa mga taong nangakong mananatili pero sa huli ay umaalis din. At habang tumatagal, natutunan kong huwag nang umasa. Maybe that's why I hated promises. Para sa akin, ang pangako ay salita lamang. Words that people say when they want you to believe them. Huminga ako nang malalim at yumuko. Hinayaan kong tumulo ang tubig mula sa buhok ko. “Evelina?” Napatingin ako. Nakita ko si Kondrad. Nakatayo siya sa kabilang bahagi ng kalsada, hawak ang isang itim na payong. Basa ang balikat ng polo niya at magulo ang buhok niyang karani
FLASHBACK POV: Evelina Faith Cartier Hindi ko na maalala kung kailan eksaktong nagsimula. Maybe it was the first time he smiled at me. O baka mas maaga pa roon—noong una kong napansin na hindi pala kasing lamig ni Kondrad Alexander Ford ang taong nasa likod ng pangalan at reputasyon niya. Sa paningin ng ibang tao, isa siyang billionaire CEO. Powerful. Confident. Charming. A man who seemed to have everything he wanted. Pero sa paningin ko noon, isa lang siyang lalaking hindi ko dapat pagkatiwalaan. At least, iyon ang paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko. “Good morning.” Napatingin ako sa kanya. Nakatayo siya sa tabi ng table kung saan ako nakaupo, hawak ang isang paper cup ng coffee. “Good morning,” sagot ko nang simple. Inilapag niya ang coffee sa harap ko. Napakunot ang noo ko. “What’s this?” “Coffee.” “I can see that.” Ngumiti siya. That smile. Hindi ko alam kung bakit parang biglang naging mas maliwanag ang paligid. “Black coffee,” sabi niya. “No sugar. Y







