Chapter 5: Lumayo ka sa akin.

Nagkatinginan kami sa mata. Walang nagsalita sa aming dalawa, ngunit sapat na ang katahimikang iyon upang ipaalala ang lahat ng sakit na pilit kong kinalimutan. Nanatiling seryoso ang mukha ni Kondrad habang nakatayo sa labas ng pintuan ng hotel.

Huminga ako nang malalim bago ko hinigpitan ang hawak ko sa doorknob.

"Lumayo ka sa akin," mahina ngunit matigas kong saad.

Hindi siya kumilos. Sa halip, lalo lamang siyang tumitig sa akin na para bang hinahanap ang dating Evelina na minsang nagmahal sa kanya nang buong puso.

"Evelina..."

"Huwag mong banggitin ang pangalan ko na parang wala kang kasalanan."

Napayuko siya sandali. Ngayon ko lang nakita ang lalaking dating puno ng kumpiyansa na tila nawalan ng mga salitang sasabihin.

"Please... pakinggan mo lang ako."

Umiling ako habang unti-unting namumuo ang luha sa aking mga mata.

"Matagal na kitang pinakinggan, Kondrad. Ngayon, sarili ko naman ang pakikinggan ko."

Isang hakbang ang ginawa niya palapit sa akin, ngunit agad akong umatras.

"Lumayo ka sa akin."

Ramdam ko ang paninikip ng dibdib ko. Hindi dahil mahal ko pa siya, kundi dahil sariwa pa rin ang sugat na iniwan niya.

Tahimik siyang tumango bago dahan-dahang umatras. Ngunit bago siya tuluyang umalis, tumingin siya sa akin sa huling pagkakataon.

"Hindi ako titigil hangga't hindi ko naitinatama ang pagkakamali ko."

Hindi na ako sumagot. Dahan-dahan kong isinara ang p***o at napasandal dito habang pinipigilan ang pagluha.

Akala ko tapos na ang lahat.

Ngunit sa muling pagbalik ni Kondrad Alexander Ford, nagsisimula pa lamang ang pinakamahirap na laban ng puso ko.

Hindi ko namalayang tuluyan nang bumagsak ang mga luha ko matapos kong isara ang p***o. Napaupo ako sa malamig na sahig ng hotel room habang pilit kinakalma ang mabilis na tibok ng puso ko.

Bakit pa siya bumalik?

Hindi ba sapat na ang sakit na iniwan niya noon?

Mahigpit kong niyakap ang sarili ko. Akala ko handa na akong makita siyang muli, ngunit isang tingin pa lamang sa kanya ay bumalik ang lahat ng alaalang pilit kong ibinaon sa limot.

Bigla akong napatayo nang marinig ko ang mahinang katok mula sa labas.

"Evelina..." marahan niyang tawag.

Tahimik akong napapikit.

"Wala na tayong dapat pag-usapan."

Hindi siya sumagot kaagad.

"I know I hurt you."

Napatawa ako nang mapait.

"Hurt?" mahinang bulong ko. "Sinira mo ang tiwala ko, Kondrad. Hindi lang puso ko ang nasaktan."

Muling bumalot ang katahimikan sa pagitan namin.

Ilang segundo ang lumipas bago ko narinig ang mabibigat niyang yabag na unti-unting lumalayo sa pintuan.

Doon lang ako nakahinga nang maluwag.

Akala ko tuluyan na siyang aalis sa buhay ko.

Ngunit kinabukasan, paglabas ko ng hotel, isang itim na luxury sedan ang nakaparada sa harap ng entrance. Nakasuot si Kondrad ng itim na suit, tahimik na nakasandal sa sasakyan habang nakatingin sa akin.

Nang magtama ang aming mga mata, dahan-dahan siyang tumayo.

"Good morning," kalmado niyang bati.

Napahigpit ang hawak ko sa bag.

"Ano na naman ang gusto mo?"

Hindi siya ngumiti.

"Gusto kong itama ang lahat."

Umiling ako.

"May mga pagkakamaling hindi na kayang ayusin."

Tinalikuran ko siya at naglakad palayo.

Ngunit hindi ko alam na mula sa kabilang kalsada, may isang pares ng matang tahimik na nagmamasid sa amin.

At sa mga matang iyon, nagsisimula nang mabuo ang isang bagong panganib na muling susubok sa amin.

Nanatili akong nakatalikod habang naririnig ko ang mabagal niyang mga hakbang na papalapit.

"Evelina..."

Mahina niyang sambit sa pangalan ko.

Mariin kong ipinikit ang mga mata ko.

"I remember everything."

Unti-unti akong humarap sa kanya. Ramdam ko ang pag-iinit ng sulok ng mga mata ko habang isa-isang bumabalik ang mga alaalang pilit kong kinalimutan.

Ang mga gabing sabay kaming nangangarap.

Ang mga pangakong habambuhay.

At ang araw na nakita ko siyang kasama si Angelica sa opisina niya.

Hindi ko kailanman malilimutan ang tingin nilang dalawa.

Hindi ko rin malilimutan kung paano ako unti-unting nabasag.

"Hindi ko na kayang magpanggap na okay lang ang lahat," nanginginig kong sabi.

Tahimik lang siyang nakatingin sa akin.

"Evelina... pakinggan mo ako."

Umiling ako.

"Huli na."

Isang mapait na ngiti ang sumilay sa labi ko.

"Alam mo ba kung ilang gabi akong umiiyak? Ilang beses kong tinanong ang sarili ko kung saan ako nagkulang?"

Napayuko siya.

"I was wrong."

"Oo," putol kong sagot. "At hindi na mababago ang nakaraan."

Humakbang siya palapit, ngunit muli akong umatras.

"Huwag mo akong lapitan."

Huminto siya.

Ngayon ko lang nakita ang lalaking dating puno ng kumpiyansa na tila nawalan ng lakas.

"I never stopped loving you."

Napatawa ako nang mahina, ngunit puno iyon ng pait.

"Love?" bulong ko.

"Kung mahal mo ako... bakit hinayaan mong mawala ako?"

Wala siyang naisagot.

Ang katahimikan niya ang pinakamasakit na sagot.

Lumipas ang ilang segundo bago ako muling nagsalita.

"May mga alaalang kahit gusto mong burahin... habang-buhay nang mananatili."

Pinunasan ko ang luha ko at huminga nang malalim.

"At ikaw ang pinakamalaking alaala na gusto kong kalimutan."

Iniwan ko siyang nakatayo sa gitna ng lobby habang tuluyan akong naglakad palayo.

Ngunit sa likod ko, nanatili siyang nakatingin.

Hindi para pigilan ako.

Kundi dahil alam niyang sa pagkakataong ito, mas mahirap nang bawiin ang babaeng minsang nangakong siya lang ang mamahalin habambuhay.

Hindi ko alam kong maawa ba ako sa kanya? Napabuntong hininga ako dahil sa naisip ko. lagi ko naalala na parang hindi sila naawa sa akin. Hindi ko kanyang mag-tawad matapos nangyari lahat iyon naalala ko, gusto ko alisin niya lahat 'yon halos masiraan ako nang bait dahil sa kanya. parang mababaliw ako pero ayaw talaga. pinilit ko Harapin ang totoo na wala na akong nararamdaman sa kanya.

"Please... pwede ba lumayo ka sa akin," Ani ko.

Hirap na hirap ako parang naninikip ang dibdib ko. Tumingin ako sa paligid dahil ayokong umiyak. gusto ko humingi nang tulong dahil sa nararamdaman ko ngayon.

Gusto kong may magsabi na magiging maayos din ang lahat.

Ngunit sa dami ng sakit na nararamdaman ko ngayon, pakiramdam ko ako lang ang mag-isang lumalaban.

Napapikit ako habang mariing kinuyom ang aking mga kamao. Pilit kong kinakalma ang sarili, ngunit lalo lamang bumigat ang paghinga ko.

"Evelina!"

Narinig ko ang boses ni Kondrad.

Hindi ko na siya nilingon.

"Please... huwag mo akong lapitan."

Ngunit bago pa man ako makaiwas, bigla akong nanghina. Napahawak ako sa pader habang umiikot ang paningin ko.

Mabilis niya akong inalalayan bago pa ako tuluyang bumagsak.

"Bitawan mo ako..." mahina kong sabi.

Hindi niya ako binitawan.

"You're shaking."

"Wala kang karapatang mag-alala."

Mas lalo niyang hinigpitan ang pagkakahawak sa balikat ko.

"Natatakot ako para sa'yo."

Napangiti ako nang mapait.

"Natatakot ka lang ngayong wala na ako."

Natahimik siya.

Ilang segundo kaming parehong walang imik.

Ramdam ko ang panginginig ng katawan ko habang pilit kong iniiwas ang tingin sa kanya.

Unti-unti akong kumalas sa pagkakahawak niya.

"Pagod na pagod na akong masaktan."

Bahagya siyang napayuko.

"Evelina... kahit anong gawin ko, alam kong hindi mabubura ang sakit na naidulot ko."

Tumulo ang isang luha sa pisngi ko.

"At iyon ang dahilan kung bakit hindi na kita kayang balikan."

Hindi na ako lumingon pa.

Isa-isa kong inihakbang ang mga paa ko palayo sa kanya, habang ang bawat hakbang ay parang mas mabigat kaysa sa nauna.

Sa likod ko, nanatiling nakatayo si Kondrad.

At sa unang pagkakataon, pareho naming naunawaan na ang pinakamahirap na laban ay hindi ang paghahanap sa isa't isa—kundi ang paghilom ng pusong minsang winasak ng isang sirang pangako.