Chapter 4: Pag-ibig nasaan ka?

POV: Evelina Faith Cartier

Sinubukan kong pakinggan ang bawat salitang gusto niyang ipaliwanag, pero wala na akong lakas para intindihin pa. Para bang tumigil sa pag-andar ang puso at isip ko. Ang lahat ng nangyari ay paulit-ulit na bumabalik sa alaala ko, at bawat segundo ay mas lalong sumasakit.

Hindi ko na kailangan ng paliwanag.

Sapat na ang nakita ko.

Sapat na ang katahimikan niya noong mga panahong kailangan ko siya.

Marahil, may mga pag-ibig talagang hindi itinadhana. Mga pangakong binitiwan lang para balang araw ay tuluyang mabasag. Pinilit kong maging matatag, ngunit habang nakatingin ako sa malayong tanawin, unti-unti kong tinanggap ang masakit na katotohanan.

Kung minsan, ang pinakamahirap bitawan ay hindi ang taong minahal mo—kundi ang mga pangarap na binuo mo kasama siya. Ngayon, wala na akong ibang hiling kundi ang matagpuan muli ang sarili ko... kahit wala na siya sa tabi ko.

Hindi ko na alam kung gaano ako katagal na nakatayo roon. Pakiramdam ko, tumigil ang oras kasabay ng pagkaputol ng hininga ko. Nakapako ang tingin ko sa saradong p***o ng opisina, ngunit ang isip ko ay nasa eksenang hindi ko na mabubura.

Humakbang ako paatras.

Isa.

Dalawa.

Tatlo.

Hanggang sa tuluyan akong lumingon.

Narinig ko ang pagbukas ng p***o.

"Evelina!"

Boses niya.

Boses na minsan kong pinangarap marinig habang buhay.

Ngayon, iyon na rin ang boses na gusto kong takasan.

Mabilis ang mga yabag niyang papalapit.

"Evelina, sandali lang."

Hindi ako huminto.

"Please."

Unti-unti akong napapikit.

Naramdaman ko ang paghawak niya sa pulsuhan ko.

"Damn it... tingnan mo naman ako."

Dahan-dahan kong hinila ang kamay ko palayo.

"Wala ka nang karapatang hawakan ako."

Nanigas siya.

"Eve..."

"Huwag mo akong tawaging ganyan."

Huminga siya nang malalim.

"Hindi ito ang iniisip mo."

Napangiti ako.

Ngunit hindi iyon masayang ngiti.

Ngiti iyon ng isang taong ubos na.

"Alam mo, iyan ang paborito ninyong sabihin."

"Evelina, makinig ka muna."

"Hindi."

Napailing ako.

"Pagod na akong makinig."

Tahimik siyang nakatingin sa akin.

Ramdam ko ang bigat ng tingin niya.

Ngunit mas mabigat ang sakit sa dibdib ko.

"Isang beses lang kitang tinanong."

"Bakit hindi mo sinasagot ang mga tawag ko?"

"Bakit palagi kang wala?"

"Bakit pakiramdam ko... unti-unti na kitang nawawala?"

Napayuko siya.

Hindi siya sumagot.

Napatawa ako nang mahina.

"Kita mo?"

"Iyan ang problema."

"Kapag kailangan kita..."

"Wala kang sagot."

Tumaas-baba ang dibdib niya.

"Evelina... may mga bagay lang akong hindi puwedeng sabihin."

"Talaga?"

Tumulo ang isang luha sa pisngi ko.

"Mas mahalaga pa ang mga sikreto mo kaysa sa taong mahal mo?"

Hindi siya nakatingin.

Hindi rin siya sumagot.

At iyon ang lalong sumira sa akin.

"Doon pa lang..."

"Talo na ako."

Tahimik ang paligid.

Parang kami lang ang tao sa buong gusali.

Ilang segundo ang lumipas bago siya nagsalita.

"Angelica is not what you think."

Napapikit ako.

"Ayaw ko na."

"Eve..."

"Hindi ko na gustong malaman."

"Tapos na."

Parang may bumara sa lalamunan niya.

"Hindi puwedeng matapos."

"Pwede."

Matigas kong sabi.

"Dahil ako na ang sumusuko."

Hindi ko na kayang lumaban sa relasyon na ako lang ang naniniwala.

Hindi ko kayang manatili sa isang pag-ibig na araw-araw akong pinagdududa.

Hindi ko kayang mahalin ang taong pinipili ang katahimikan kaysa sa katotohanan.

Lumapit siya ng isang hakbang.

"Hindi kita niloko."

Tumingin ako sa kanya.

"Pero pinabayaan mo akong isipin na niloloko mo ako."

Hindi siya nakapagsalita.

"Dahil pinili mong manahimik."

Muling tumulo ang mga luha ko.

"Hindi mo alam kung gaano kasakit ang maghintay."

"Ang umasa."

"Ang ipaglaban ang taong parang unti-unti ka nang binibitawan."

"Evelina..."

Mahina ang boses niya.

Punong-puno ng pagsisisi.

Ngunit huli na.

"Hindi lahat naaayos ng salitang 'sorry.'"

"Kondrad..."

"May mga pusong kapag nabasag..."

"...kahit anong pilit mong buuin..."

"...hindi na maibabalik sa dati."

Napahawak siya sa noo.

Kitang-kita ko ang sakit sa mukha niya.

Pero sa pagkakataong ito...

Pinili kong isipin ang sarili ko.

Hindi ang nararamdaman niya.

Kundi ang akin.

Dahan-dahan kong inalis ang singsing na matagal kong iningatan.

Singsing na simbolo ng mga pangakong akala ko'y totoo.

Iniabot ko iyon sa kanya.

Nanlaki ang mga mata niya.

"Huwag."

Mahina niyang sabi.

"Eve... please."

"Hindi ko na ito kailangan."

Hindi niya tinanggap.

Kaya inilapag ko iyon sa palad niya.

"Tapos na tayo."

Pakiramdam ko ay may bahagi ng sarili kong naiwan sa singsing na iyon.

Ngunit kailangan ko nang umalis.

Kailangan ko nang piliin ang kapayapaan kaysa sa sakit.

Tinalikuran ko siya.

Sa likuran ko, narinig ko ang halos pabulong niyang tinig.

"...Mahal pa rin kita."

Pumikit ako.

Mahigpit.

Dahil kung lilingon pa ako...

Baka muli ko na namang piliing patawarin ang taong paulit-ulit na dumurog sa puso ko.

At sa pagkakataong iyon...

Pinili kong maglakad palayo.

Kahit bawat hakbang ay parang unti-unting pinupunit ang natitira kong puso.

Hindi ko na nilingon si Kondrad.

Takot akong makita ang mukha niyang puno ng pagsisisi. Takot akong marinig ang boses niyang muli akong tatawagin sa pangalan. Mas higit sa lahat, takot akong bumigay.

Isa.

Dalawa.

Tatlo.

Bawat hakbang ko palayo ay parang may pwersang humihila pabalik sa akin. Ngunit ipinikit ko ang mga mata ko at pinilit kong huwag huminto.

"Evelina!"

Hindi ako lumingon.

"Evelina, please!"

Lalong bumigat ang paghinga ko. Nanginginig ang mga kamay ko habang pinipigilan ang sariling humagulgol sa gitna ng hallway.

Bigla kong naramdaman ang mahigpit niyang paghawak sa braso ko.

Napahinto ako.

"Damn it... huwag mo akong iwan."

Dahan-dahan kong inangat ang tingin ko sa kanya.

Namumula ang mga mata niya.

Magulo ang buhok.

Ngunit sa unang pagkakataon, wala akong naramdamang awa.

Tanging pagod.

"Sawa na ako, Kondrad."

Mahina ngunit malinaw ang boses ko.

"Sawa na akong umiyak."

"Sawa na akong maghintay."

"Sawa na akong mahalin ang taong hindi marunong magtiwala sa akin."

Napailing siya.

"Hindi gano'n."

"Hindi?"

Napatawa ako nang mapait.

"Hindi ba?"

"Bawat gabi, hinihintay kitang umuwi."

"Bawat tawag ko, hindi mo sinasagot."

"Bawat mensahe ko, puro seen o wala."

"Tapos sasabihin mong hindi gano'n?"

Napakuyom ang kamao niya.

"I was protecting you."

"Protecting me?"

Tumulo ang isa pang luha.

"Hindi ko kailangan ng proteksyon mo."

"Ang kailangan ko..."

"...katotohanan."

Tahimik siyang yumuko.

Pakiramdam ko, kahit ang hangin ay tumigil sa paggalaw.

"Eve..."

"Please."

"Hindi ko kayang mawala ka."

Napailing ako.

"Matagal mo na akong nawala."

Nanlaki ang mga mata niya.

"No."

"Yes."

Huminga ako nang malalim.

"Ang babaeng naniwalang ikaw ang makakasama niya habang buhay..."

"Matagal na siyang namatay."

Parang may matalim na kutsilyong tumama sa dibdib niya.

Kitang-kita ko ang sakit sa mga mata niya.

Ngunit bakit ganoon?

Hindi na ako masaya.

Hindi ako gumaan.

Mas lalo lamang akong nasaktan.

Lumapit siya.

Isang hakbang.

Dalawa.

Hanggang sa halos magkalapit na kami.

Dahan-dahan niyang inangat ang kamay niya na parang gustong haplusin ang pisngi ko.

Ngunit umatras ako.

Agad kong nakita ang sakit sa mukha niya.

"Huwag."

Mahina kong sabi.

"Wala ka nang karapatang gawin iyon."

Nanatili sa ere ang kamay niya bago niya iyon dahan-dahang ibinaba.

"Ganito na ba talaga tayo?"

Natawa ako.

"Ikaw ang gumawa nito."

Hindi ako.

"Hindi ko ginustong magduda."

"Hindi ko ginustong umiyak."

"Hindi ko rin ginustong dumating tayo sa puntong kailangan kitang bitawan."

Tahimik siyang napapikit.

"Evelina..."

"Mahal kita."

Nanginginig ang boses niya.

"Hindi pa ba sapat iyon?"

Napailing ako habang tuluyang bumagsak ang mga luha ko.

"Hindi."

Nanigas siya.

"Dahil ang pag-ibig..."

"...hindi lang sinasabi."

"Ipinaparamdam."

"Hindi sapat ang mahal mo ako kung araw-araw mo naman akong pinaparamdam na mag-isa ako."

Hindi na siya nakasagot.

Ngayon lang siya naging tahimik nang ganoon.

Unti-unti kong pinunasan ang mga luha ko.

"Salamat."

Napakunot ang noo niya.

"Salamat sa lahat."

"Sa masasayang alaala."

"Sa pagmamahal."

"At sa sakit."

"Dahil ngayon..."

"Natuto na akong piliin ang sarili ko."

Tumalikod akong muli.

Sa pagkakataong ito, hindi na niya ako pinigilan.

Narinig ko lamang ang mahina niyang pag-iyak.

At iyon ang unang beses na nakita kong nasasaktan ang lalaking akala ko'y hindi kailanman matitinag.

Ngunit kahit ganoon...

Hindi na ako bumalik.

May mga pusong kahit mahal pa rin, kailangan nang pakawalan.

At may mga pangakong kapag nabasag...

Hindi na kailanman mabubuo pang muli.

Sa sobrang lungkot nakakarinig ako nang kong ano-ano minsan mga pumasok sa isip ko ang pag-ibig natawa ako nang bahagya dahil SA narinig ko."Pag-ibig... nasaan ka?"

Iyan ang tanong na paulit-ulit na umiikot sa isip ko habang pinagmamasdan ang malamig na ulan sa labas ng bintana. Noon, akala ko ang pag-ibig ay tahanan—isang lugar na palagi kong mababalikan kahit gaano kahirap ang buhay. Akala ko, sapat na ang pagmamahal para manatiling buo ang dalawang pusong nangakong hindi kailanman bibitaw.

Ngunit nagkamali ako.

Ang pag-ibig pala ay kayang mawala nang hindi man lang nagpapaalam. Unti-unti nitong inaalis ang ngiti, ang tiwala, at ang mga pangarap na sabay ninyong binuo. Hindi mo mamamalayang isang araw, ang taong naging tahanan mo ay magiging dahilan na ng bawat luhang pumapatak sa iyong mga mata.

Masakit palang magmahal kapag ikaw na lang ang lumalaban. Kapag ikaw na lang ang umaasa na maaayos pa ang lahat, habang ang kabilang panig ay unti-unting lumalayo. Nakakapagod maghintay sa paliwanag na hindi na dumarating at sa pagmamahal na unti-unti nang naglalaho.

Napangiti ako nang mapait.

Marahil, hindi lahat ng pangako ay tinutupad. Hindi lahat ng "habambuhay" ay umaabot hanggang dulo. May mga taong darating lang para iparamdam kung gaano kasarap ang mahalin, bago ka nila turuang mabuhay sa sakit ng pagkawala.

Kaya ngayon, habang hawak ko ang mga piraso ng pusong ako rin ang kailangang buuin, isa lang ang nais kong itanong sa tadhana...

Pag-ibig... nasaan ka? Bakit sa tuwing pinaniniwalaan kitang totoo, palagi mo akong iniiwang wasak? Bakit sa bawat pagkakataong pinipili kong magtiwala, kapalit nito ay panibagong sugat na ako rin ang mag-isang magpapagaling?

Siguro, darating ang araw na masasagot ang tanong na ito. Ngunit sa ngayon, ang tanging alam ko ay kailangan kong hanapin muli ang sarili kong nawala sa pagmamahal na hindi marunong manatili.