Chapter 5

ELOWEN’S POV

Kinabukasan, nagising ako sa mahinang katok sa p***o. Maaga pa sikat pa lang ang araw, at ang liwanag ay malambot pa, hindi pa matapang. I sat up slpwly, rubbing my eyes, wondering who it could be. Bihira namang may kumakatok sa kwarto ko.

Pagbukas ko ng p***o, nandoon ang isa sa mga katulong, may dala-dalang tray na may pagkain at mainit na tsaa. “Good morning po, Ma’am Elowen,” mahinang sabi niya. “Ito poh iniwan po ni Sir Kaelian. Sabi niya, kumain daw po kayo bago mag-lunch.”

Natigilan ako. “Galing… galing ba kay Sir Kaelian?” tanong ko, parang hindi makapaniwala.

Tumango siya nang bahagya. “Opo. Nakita niyang hindi po kayo kumain nang maayos kahapon, kaya pinaghanda niya po ito. Sabi niya lang kailangan daw po ninyong maging malakas.” Pagkatapos ay dahan-dahan siyang umalis.

Isinara ko ang p***o at dahan-dahang lumapit sa mesa. Inilapag ko ang tray mainit na pandesal, nilagang itlog, at tsaa na may kaunting asukal. Simple lang, pero parang mabigat ang bigat ng pagdadala nito. He noticed? Napansin niyang hindi ako kumain nang maayos? Hindi ko alam kung dapat ba akong maging masaya o mas lalong malungkot. Bakit kailangan niya pa itong gawin? Bakit kailangang may maliliit na bagay na nagpapahirap sa akin na kalimutan siya?

Kumain ako nang dahan-dahan, at bawat kagat ay parang may halong pag-asa at takot. Maybe he’s not as cold as he seems? Maybe beneath all that pride, there’s something else? Pero agad ko ring pinigilan ang sarili ko. Huwag kang umasa, Elowen. This doesn’t mean anything. It’s just practicality he doesn’t want you getting sick and ruining his plans.

Pagbaba ko ng hagdan bandang alas-nuwebe, wala na siya. Nakaalis na siya nang maaga. Sa ibabaw ng mesa sa kusina, may nakalagay na maliit na piraso ng papel — nakasulat ang kanyang malinis, matigas na sulat-kamay: “Make sure you rest. Huwag kang magpagod nang walang dahilan.” Walang pangalan, walang palamuti pero nandoon.

Buong umaga, hindi ako makapag-concentrate. Paulit-ulit kong tinitingnan ang papel na iyon, itinatago ko, tapos kukunin ko ulit. I kept telling myself it was nothing, but my heart wouldn’t listen. Kasi paano mo hindi papansinin ang ganitong maliliit na bagay? Paano mo pipigilan ang pag-asa kapag may nagpapakita ng kahit kaunting pag-aalaga?

Bandang hapon, nagpunta ako sa hardin ulit. The sun was warm on my skin, at ang hangin ay banayad lang. Umupo ako sa ilalim ng puno, at doon, tahimik kong pinag-isipan ang lahat. Bakit ganito? Bakit kailangang maging mainit at malamig siya nang sabay? Bakit pinaparamdam niya na may halaga ako, tapos sa susunod na sandali, parang wala naman akong halaga?

Nang magsimulang dumilim ang langit, bumalik ako sa loob. Alam kong pauwi na siya. My heart started beating a little faster  not out of fear, but out of something I didn’t want to name. I hope he comes home safe. I hope he’s not too tired. And then I hated myself for thinking that way. Why do I care?

Nang dumating siya, gabi na. Narinig ko ang pagbukas ng p***o mas mabigat kaysa sa karaniwan. Pagpasok niya, mukhang pagod na pagod siya. His tie was loosened, his hair slightly messy, and his eyes looked heavy. Hindi niya agad ako pinansin. Dumiretso siya sa sofa at umupo, hinawakan ang noo niya gamit ang dalawang kamay.

Dahan-dahan akong lumapit. “Sir Kaelian?” mahina kong tawag. “Gusto niyo po ba ng tubig? O kape?”

Tumingin siya sa akin at sa pagkakataong ito, hindi matalim ang tingin niya. Hindi rin malamig. Tired. Just… tired. “Water,” he said softly. “Please.”

Nang ibigay ko sa kanya ang baso, hinawakan niya ito — at sandaling nagdikit ang aming mga daliri. Napatingin siya sa akin, at sa ilang sandali, parang huminto ang mundo. Walang galit, walang paghama parang may gustong sabihin na hindi niya masabi.

“Thank you,” he said quietly. “For… everything today.”

Napalunok ako. “Wala po ‘yun. Trabaho ko po.”

Tumango siya nang dahan-dahan, at ibinaling ang tingin niya sa sahig. “Oo. Trabaho.” Pero may bigat sa boses niya na parang hindi lang iyon ang ibig niyang sabihin. “You should go rest too, Elowen. Hindi mo kailangang maghintay sa akin.”

“Ako po… okay lang po ako,” sagot ko. “Gusto ko lang po siguraduhin na okay kayo.”

Tumingin siya ulit sa akin mas matagal ngayon. Parang sinusuri ang bawat bahagi ng mukha ko. “Why?” he asked, voice low, almost a whisper. “Why do you care so much? When I’ve given you every reason not to.”

Natigilan ako. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin. Because I married you. Because somewhere, I hoped we could be more than just a contract. Because even when you’re cold, I still see the man I thought you could be. Pero hindi ko masabi ang alinman sa mga iyon.

“Kasi po… asawa niyo po ako,” tanging nasabi ko na lang.

Tumango siya nang dahan-dahan, parang tinanggap ang sagot na iyon, kahit na alam naming parehong kulang iyon. “Go upstairs, Elowen. Matulog ka na. Bukas… may kailangan tayong pag-usapan.”

Tumalikod siya at umakyat na bago ko pa man makapagtanong kung tungkol saan iyon. Naiwan akong mag-isa sa sala, hawak ang dibdib ko na mabilis ang tibok. May pag-uusapan kami. Tungkol saan kaya? Magtatanong na ba siya kung ano ang nararamdaman ko? O sasabihin na ba niyang tapos na ang lahat?

Umakyat ako nang dahan-dahan, ang isip ko ay puno ng tanong na walang sagot. Pero sa gabing iyon, hindi ako umiyak. Hindi rin ako natakot. For the first time in a long time, I felt something I hadn’t felt in months hope. Small, fragile, and dangerous but still there.

Huminga ako nang malalim bago matulog. Bukas. Bukas malalaman ko. At anuman ang sabihin niya, haharapin ko. Kasi hindi na lang ito kontrata para sa akin. Hindi na lang ito tungkol sa pamilya ko. Unti-unti, natatakot akong aminin pero baka mas mahalaga na siya sa akin kaysa sa dapat.

TO BE CONTINUED