Nobela ni Mark

ELOWEN’S POVKinabukasan, nagising ako sa mahinang katok sa pinto. Maaga pa sikat pa lang ang araw, at ang liwanag ay malambot pa, hindi pa matapang. I sat up slpwly, rubbing my eyes, wondering who it could be. Bihira namang may kumakatok sa kwarto ko.Pagbukas ko ng pinto, nandoon ang isa sa mga katulong, may dala-dalang tray na may pagkain at mainit na tsaa. “Good morning po, Ma’am Elowen,” mahinang sabi niya. “Ito poh iniwan po ni Sir Kaelian. Sabi niya, kumain daw po kayo bago mag-lunch.”Natigilan ako. “Galing… galing ba kay Sir Kaelian?” tanong ko, parang hindi makapaniwala.Tumango siya nang bahagya. “Opo. Nakita niyang hindi po kayo kumain nang maayos kahapon, kaya pinaghanda niya po ito. Sabi niya lang kailangan daw po ninyong maging malakas.” Pagkatapos ay dahan-dahan siyang umalis.Isinara ko ang pinto at dahan-dahang lumapit sa mesa. Inilapag ko ang tray mainit na pandesal, nilagang itlog, at tsaa na may kaunting asukal. Simple lang, pero parang mabigat ang bigat ng pagda

ELOWEN’S POVKinabukasan, nagising ako sa mahinang huni ng ulan sa labas. The sky was gray and heavy, parang katulad ng bigat na dala-dala ko araw-araw. Walang sigaw, walang masasakit na salita pRro kahit ang katahimikan ay parang humahataw sa akin. I stayed in bed a little longer, staring at the ceiling, wishing I could just disappear into the shadows. Pero alam kong hindi pwede. Kailangan kong bumangon. Kailangan kong harapin ang araw at siya.Bumaba ako nang dahan-dahan. The house felt colder than usual, lalo na’t walang sikat ng araw na pumapasok sa mga bintana. Sa kusina, tahimik lang ang lahat. I made myself a cup of warm tea, hoping it would somehow warm the coldness inside me too. Umupo ako sa tabi ng bintana, pinapanood ang patak ng ulan na dumadausdos pababa ng salamin. Just like my tears silent, endless, and no one notices.Nang bumaba si Kaelian, mukhang mas seryoso pa kaysa sa karaniwan. His brows were furrowed, his jaw tight mukhang may mabigat na iniisip. Pumasok siya s

ELOWEN’S POVKinabukasan, gumising ako nang hindi pa sumisikat ang araw. The whole house was quiet tanging huni ng mga ibon at mahinang pag-ugong ng hangin sa labas ang naririnig ko. Hindi ako agad bumangon. Nanatili akong nakahiga, nakatingin sa puting kisame ng kwarto, at hinayaan kong dumaan ang ilang minuto bago ko tinanggap na panibagong araw na naman ito. Panibagong araw na kailangan kong tiisin ang lamig ng bahay na ito and the coldness of the man I’m bound to.Bumaba ako nang dahan-dahan, tiyaking hindi ako gagawa ng kahit anong ingay. Pagpasok ko sa kusina, nandoon na ang mga katulong, tahimik na gumagalaw parang sanay na silang walang tunog sa umagang ito. Kumuha ako ng isang tasa ng mainit na tubig at umupo sa maliit na upuan sa gilid ng bintana. Wala akong gana kumain. I don’t feel like doing anything. Tinitingnan ko lang ang unti-unting pagliwanag ng langit, at sa bawat sandali, dahan-dahang bumabalik sa akin ang bigat na kailangan kong dalhin buong araw.Nang bumaba si K

ELOWEN’S POVThe following days blurred into one endless, cold routine. Gising bago siya bumaba, tahimik sa isang sulok, naghihintay kung ano na naman ang sasabihin niya para sirain ang natitira kong pag-asa. Walang araw na hindi niya ako pinaramdam na wala akong halaga, at walang gabi na hindi ako umiiyak bago matulog.Isang hapon, habang nakaupo ako sa maliit na upuan sa dulo ng hardin, narinig ko ang boses niya mula sa loob ng bahay. Malakas, puno ng inis, at malinaw na naririnig ko ang bawat salita niya.“Wala siyang silbi, Ma. Walang talento, walang dating, at walang kahit anong maibibigay sa akin bukod sa pangalan ng pamilya niya. I’m only keeping her because of the contract. Kapag natapos na ang isang taon na ‘yon, wala na siyang halaga sa akin. Wala na talaga.”Tumulo ang luha ko bago ko pa man namalayan. Kinagat ko ang aking labi hanggang sa sumakit ito, pilit na pinipigilan ang tunog ng aking pag-iyak. That’s all I am? A contract? A burden? Kahit alam ko na iyon mula pa sa s

Elowen Pov___Elowen stood in the middle of the grand hallway, her small suitcase in one hand, staring at the towering doubl doors that would lead her to her new lifr The house was beautiful cold, grsnd, silent exactly like the man she was marrying.It was an arranged marriage. A business deal. Nothing more.The heavy doors opened, and there he was. Kaelian Vance. Tall, sharp, devastatingly handsome and looking at her like she was nothing more than a piece of furniture he’d been forced to buy.“Elowen Reina,” she introduced herself softly, extending a hand.He didn’t take it. Just glanced at her for two seconds, then walked past her like she was air.“I know who you are. The contract says it all. That’s more than enough,” he said, voice flat, no warmth at all. “One rule: stay out of my way. This is my house. You’re here only because your father failed. Don’t forget that.”His words hit her like a slap to the face. But she swallowed the lump in her throat, straightened her back, and no