Chapter 2

ELOWEN’S POV

Kinabukasan, gumising ako nang hindi pa sumisikat ang araw. The whole house was quiet tanging huni ng mga ibon at mahinang pag-ugong ng hangin sa labas ang naririnig ko. Hindi ako agad bumangon. Nanatili akong nakahiga, nakatingin sa puting kisame ng kwarto, at hinayaan kong dumaan ang ilang minuto bago ko tinanggap na panibagong araw na naman ito. Panibagong araw na kailangan kong tiisin ang lamig ng bahay na ito and the coldness of the man I’m bound to.

Bumaba ako nang dahan-dahan, tiyaking hindi ako gagawa ng kahit anong ingay. Pagpasok ko sa kusina, nandoon na ang mga katulong, tahimik na gumagalaw parang sanay na silang walang tunog sa umagang ito. Kumuha ako ng isang tasa ng mainit na tubig at umupo sa maliit na upuan sa gilid ng bintana. Wala akong gana kumain. I don’t feel like doing anything. Tinitingnan ko lang ang unti-unting pagliwanag ng langit, at sa bawat sandali, dahan-dahang bumabalik sa akin ang bigat na kailangan kong dalhin buong araw.

Nang bumaba si Kaelian, alas-siyete na ng umaga. I heard his firm footsteps down the stairs mabilis, may awtoridad, parang walang kahit anong alalahanin sa mundo. Pumasok siya sa kusina, hindi man lang tumingin sa direksyon ko. Dumiretso siya sa kape na inihanda ng katulong, kumuha ng tinapay, at tumayo malapit sa p***o habang dahan-dahang umiinom.

Ilang sandali pa, lumingon siya at sa pagkakataong ito, tumama ang tingin niya sa akin. Hindi mainit. Hindi malambot. Tila sinusuri lang kung nandoon pa ba ako, kung gumagawa ba ako ng tama.

“Why aren’t you eating?” tanong niya, ang boses ay walang emosyon, parang nagtatanong lang kung tapos na ba ang ulam.

Tumayo ako nang dahan-dahan. “Wala po kasing gana,” mahina kong sagot.

Tinitigan niya ako nang sandali, bago ibinaling ang tingin niya sa labas ng bintana. “You need to eat. Hindi pwedeng magkasakit ang asawa ko bago matapos ang kontrata. That would only be a nuisance.”

Hindi ko alam kung dapat ba akong masaktan o sanay na. Pero sa bawat salitang ganoon, parang unti-unting nababawasan ang natitira kong pag-asa. 

“Opo,” tanging nasabi ko na lang.

Lumabas siya nang hindi na nagpaalam. Isang simpleng pag-alis psra sa kaniya, parang walang kahit anong bigat. But for me, every time he walks away, it leaves a space I don’t know how to fill.

Buong umaga, nanatili ako sa kwarto. Binasa ko ang ilang pahina ng libro, pero I can’t seem to focus on a single word. Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang sinabi niya hindi pwedeng magkasakit bago matapos ang kontrata. Kailan ba niya titingnan ako bilang higit pa sa pirma sa papel? When will I be more than just a name on a document to him?

Bandang tanghali, bumaba ako para kumuha ng pagkain. Tahimik ang bahay. Walang ibang tao bukod sa mga katulong na abala sa kanilang gawain. Kumuha ako ng kaunting kanin at ulam, umupo sa dulo ng mahabang mesa, at dahan-dahang kumain. Walang tunog ng usapan. Walang tawanan. Only the soft clink of utensils against plates iyun lang ang buhay ng bahay na ito.

Nang hapon, nagpunta ako sa maliit na hardin sa likod ng bahay. Doon, sa ilalim ng malaking puno, umupo ako at hinayaan ang mainit na sikat ng araw na tumama sa aking mukha. I closed my eyes and took a deep breath. Sa ilang minutong itowalang kontrata, walang Kaelian, walang ina niya ako lang at ang hangin. That’s the only time I feel like I can breathe freely.

Nang magising ako mula sa maikling pagtulog, papalubog na ang araw. The sky was painted in shades of orange and purple — maganda, payapa, bagay na hindi ko nararamdaman sa loob ko. Tumayo ako at dahan-dahang bumalik sa loob. Alam kong darating na naman siya anumang orasand with his arrival, the heaviness comes back too.

Nang dumating siya, gabi na. Narinig ko ang pagbukas ng p***o, ang pagpatay ng ilaw sa pasilyo, ang mabigat na buntong-hininga niya bago siya pumasok sa kusina. Nandoon ako, naghahanda ng simpleng hapunan hindi para sa kaniya, kundi para sa sarili ko. Nang makita niya ako, huminto siya sandali.

“You’re still here,” sabi niya, parang nagulat na makita akong nandoon.

“Oo po,” sagot ko nang mahina. “Just getting something to eat.”

Tumabi siya sa akin, kumuha ng baso, at nagbuhos ng tubig. Ilang sandali kaming tahimik hindi komportable, pero hindi rin naman puno ng galit. A silence that felt like we were both waiting for someone to break it first.

“It’s good that you stayed out of trouble today,” sabi niya nang hindi tumitingin sa akin. “Things are easier when you’re like this.”

Hindi ko alam kung puri ba iyon o insulto. Pero pinili kong manahimik na lang. “Opo.”

Tumingin siya sa akin nang sandali mas matagal kaysa sa karaniwan. Tila may gustong sabihin, pero sa huli, uminom lang siya ng tubig at tumalikod. “Eat properly. Don’t stay up late. You need to be up early tomorrow.”

Umakyat na siya pagkatapos noon. Hindi kami sabay kakain. Hindi kami mag-uusap nang mahaba. That was it ilang salita, isang tingin, at tapos na ang araw.

Umupo ako sa mesa, dahan-dahang kumain ng kaunti, at habang ngumunguya, dahan-dahang tumulo ang luha ko. Hindi dahil sa sobrang sakit kundi dahil sa sobrang pagod. Tired of the cold, tired of the silence, tired of waiting for something I know might never come. Pero hindi pa rin ako susuko. Not yet. Kailangan ko lang tiisin ang araw na ito at pagkatapos, harapin ko na naman ang bukas.

Tinapos ko ang aking pagkain, niligpit ang mesa, at dahan-dahang umakyat sa aking kwarto. Bago ako humiga, tumingin ako sa salamin sa mukha ko na unti-unting nawawalan ng kulay, sa mga mata ko na unti-unting nawawalan ng kislap. You can do this, Elowen. Just one more day. One more day.

Huminga ako nang malalim, humiga, at ipinikit ang aking mga mata. Waiting for another morning and another day I have to endure.

To be continued