Kabanata 2

Jasmine Elizabeth Valiente’s Point of View

“Kanina ka pa tulala riyan, Jasmine!” pukaw ni Gail sa aking atensyon.

Napalingon naman ako sa kaniya, at wala sa sariling napakunot ang aking noo. Natulala ba ako nang hindi ko napapansin?

“Oras ng trabaho. Baka gusto mong tumulong?” tanong nito, at halata ang sarkasmo sa kaniyang boses.

“Sorry,” hinging paumanhin ko naman sa aking kaibigan.

Dinagsa ang bar ngayon, at magmula pa kanina ay busy kaming dalawa. Si Alexa naman, hindi mahagilap. Madalas naman siyang wala, at kung tutuusin ay medyo sanay na kami.

Ramdam naman na namin ni Gail ang pagod ngayon. Sadyang gumugulo lang sa isip ko ang sinabi ng lalaking nagligtas sa akin no’ng gabing ‘yon.

Ilang gabi na ang nagdaan, at aaminin kong gumugulo pa rin sa isipan ko ang naging interaksyon namin ng lalaking ‘yon.

Sa totoo lang, hindi ko pa alam ang kaniyang pangalan. Hindi ko naman kasi itinanong sa kaniya ‘yon, dahil nilamon ako nang init, at hiya. Matapos din ang pagkikita namin no’n, hindi na nasundan pa. Doon pa lang, may kutob na akong may iba siyang pakay sa akin. Siguro ay hinihintay lang ako nitong bumigay, at kapag nagawa na niya ang kaniyang gusto, iiwan na ako.

Tahimik kong inilagay ang beer, at pulutan na order nila sa kanilang table. Hindi naman nila ako napansin, dahil busy ang mga lalaking ‘to sa kanilang mga kasama. Hula ko ay mga ka-hook up nila.

“Fuck me, please?” ungol ng babae.

Since nasa gilid ko lang naman ang babae, at medyo hindi gaanong malakas ang tugtog, narinig ko ang kaniyang sinabi.

“You want it here?”

“Yes.”

“So, you’re up for public sex, huh?”

Mabilis akong tumalikod, at naglakad palayo. Kalmado pa rin ako, at parang walang narinig na kung ano. Hindi naman kasi ako interesado kung ano ang kanilang ginagawa, eh. Sanay na sanay na akong makakita ng mga ganoon, dahil matagal naman na ako ritong nagtatrabaho. Noong una, siyempre ay nakaiilang, pero kaulanan naman ay nasanay ako.

Bar nga naman kasi ‘to. Kaya ang mga ganoong senaryo ay normal lang. Hindi ko rin naman masisisi ang ilan kung gawin na nila ‘yon mismo sa table nila. Liberated naman yata ang mga taong nagpupunta rito. Ako lang siguro ang naiilang noong una, dahil hindi naman ako mahilig sa pagpunta ng bar.

Bukod sa wala naman akong pera, wala akong panahon doon. Busy ako sa pag-aaral para itaguyod ang aking sarili. Wala naman na akong mga magulang, eh. Ang tanging aasahan ko na lang naman ay ang sarili ko. Wala ng iba.

“Table six daw,” bungad sa akin ni Gail nang makarating ako sa counter.

“Ikaw na lang. Break time muna ako,” bulong ko.

“Ibigay mo na ang order niya bago ka mag-break,” pamimilit sa akin ni Gail.

Bumuga na lang ako ng hangin, at napilitang kunin ang tray na kung saan ay naglalaman nang isang mamahaling alak. Tahimik kong tinahak ang pamilyar na table na kung saan ay naging table ng lalaking ‘yon. Sa puwestong ‘yon pa niya ako hinawakan. Ipinagpapasalamat ko na lang talaga na madilim ang parteng ‘yon, dahil kung hindi? Makikita ako ng mga kasama ko.

Pagkalapag ko ng order nito, akma na sana akong umalis, dahil gusto ko na talagang mag-break. Kahit fifteen minutes lang. Hindi na kasi talaga kaya ng katawan ko, at isa pa ay wala pa akong tulog, dahil matapos kong gumawa ng assignment, pumasok na kaagad ako rito para magtrabaho. Pero natigilan ako nang marinig ko ang pamilyar na boses. Boses na kahit kailan ay hindi ko inaakalang maririnig kong muli.

“Elizabeth.”

Napalunok ako ng aking laway, at tila nanigas pa sa aking kinatatayuan. Pamilyar sa akin ang boses na ‘yon kahit na ilang minuto lang kami nagkausap noon. Maingay rin ang paligid, pero kahit na ganoon ay malinaw ang aking pangdinig.

Hindi ako puwedeng magkamali. Hindi ko man kilala ang boses nito, awra, mga mabibigat na titig, at boses pa lang nito ay alam ko na kahit madilim ang paligid.

Ramdam ko ang kaniyang presensya sa aking likuran. Ilang pulgada lang ang layo nito sa akin, pero parang kilala na siya ng aking katawan. Maging kaniyang mamahaling pabango, humaplos sa aking ilong, at pilit ipinapaalala sa akin ang panahong magkalapit lamang kami.

“Magbi-break time ako,” bulong ko.

Ramdam ko ang paggapang ng kaniyang kamay sa aking bewang. Ang marahan naman nitong paglapit sa akin ang halos nangpahina sa aking mga hita. Tila nawalan ng lakas nang idikit niya ang kaniyang katawan sa aking likuran.

“Break time?” bulong nito sa likod ng aking tainga.

Nahigit ko naman ang aking hininga, at hindi magawang makapagsalita lalo na nang tuluyan niyang ipinulupot ang kaniyang bisig sa aking bewang. Mapang-akin, at parang ipinapakita sa lahat kung kanino ako nagmamay-ari.

“Join me, baby.”

Dahan-dahan akong napailing, pero wala rin naman akong lakas nang hatakin niya ako palapit sa sofa, at pinaupo sa kaniyang kandungan.

Nanuyo ang aking lalamunan, at ramdam ko ang pagtayo ng aking mga balahibo sa katawan nang maipuwesto niya sa ako sa kaniyang kandungan nang hindi ko man lang namamalayan.

Hindi ko mawari kung ano ang aking nararamdaman ngayon. Pinaghalong sabik, saya, at gulat lalo na nang ilang araw ko siyang hindi nakita. Buong akala ko ay hindi ko na siya masisilayan pang muli, bagay na hindi ko maintindihan kung bakit bigla ko siyang gustong makita.

Alam ko sa sarili ko na wala naman akong gusto sa lalaking ‘to, dahil alam ko naman ang priority ko sa buhay. Kaya bakit bigla kong naramdaman ang ganito? Hindi ko man lang ba naisip na maaaring ginagawa lang naman niya ‘to ay dahil gusto niya lang magkaroon ng kasama sa kama?

Kumirot ang aking puso sa sumaging tanong sa aking isipan. Parang libo-libong punyal ang bumaon doon na kahit kailan ay hindi ko maintindihan.

“Pakawalan mo ako,” bulong ko, dahil kailangan kong magtrabaho.

Itinatak ko sa isip ko na hindi ko dapat ibigay ang aking sarili sa kung sino lalo na kung hindi ko naman mahal. Ilang taon kong pinigilan ang aking sarili na magpahawak sa kung kanino. Kaya bakit biglang nagbago ang ihip ng hangin nang makilala ko ang lalaking ‘to?

“No,” mariin nitong sambit. “Why would I do that? You’re mine, remember?”

“Hindi mo ako pag-aari,” giit ko naman, at mabilis na tiningala siya.

Tumama ang kaunting ilaw sa kaniyang mukha, at ganoon na lang ang gulat ko nang mapansin ko ang pagsilay ng ngisi nito.

“The moment I slid my hand in your underwear and stroked your clit, you’re already mine, Elizabeth.”