LOGIN
Jasmine Elizabeth Valiente’s Point of View
“Spread your legs,” he muttered dangerously. Napalunok na lamang ako, at sinubukang pigilan ang kamay niyang gumagapang sa aking hita. Madilim naman ang puwesto namin. Maingay rin ang bar kaya kahit gumawa man ako ng ingay, hindi ako maririnig. “Sir,” nanghihinang daing ko. Ang sabi ko, ise-serve ko lang ang order niya. Bakit naman umabot sa puntong makokontrol niya ako sa pamamagitan lang nang isang salita? Sa ilang taon kong pagtatrabaho rito, kapag may nangbabastos sa akin, nagiging kalmado lang ako. Mahirap ipagtanggol ang sarili, pero nagpapasalamat ako sa mga bouncer, dahil dumadating sila on time. Kahit papaano ay nakaliligtas naman ako. “Spread your fucking legs, baby,” mariing utos nito sa akin. “Don’t make me repeat myself.” Lumipad ang aking kamay sa kaniyang balikat para kumuha ng lakas, at sinunod ang kaniyang kagustuhan. Doing it inside the bar feels so freaking weird. I didn’t expect myself to let this man touch me. Wala naman sa plano ko ang magbigay ng special service sa mga customer, dahil hindi naman ako sex worker, eh. Pero nang magtama ang mga mata namin ng lalaking ‘to kanina, parang hindi ko na magawang kontrolin ang sarili ko. Hindi ko maipaliwanag ang init na nararamdaman ko magmula nang humagod ang kaniyang mga mata sa aking kabuuan. Sa tuwing napagagawi naman ang aking mga mata sa kaniyang puwesto, mas lalo akong nasisiraan nang bait. Mas lalong lumalala ang nararamdaman kong init. Nang sinunod ko ang kaniyang sinabi, nagpunta kaagad ang kaniyang kamay sa zipper ng aking slacks. Ni hindi ko man lang napansin na tapos na niyang tanggalin ang pagkabutones no’n. Hindi pa man ako nakababawi, naramdaman ko na ang pagpasok ng kaniyang kamay sa aking underwear. I close my eyes tightly while biting my lower lip. The moment his finger reached for my clit, I lost it. “You’re wet, huh?” he chuckled huskily. “What’s your name?” “Jasmine,” I answered, gasping for air. “Jasmine?” “Jasmine Elizabeth Valiente,” pagpapatuloy ko. Napaliyad naman ako nang dumiin ang kaniyang daliri roon, at paulit-ulit na hinaplos. Parang wala siyang balak itigil ang kaniyang ginagawa kahit nahihirapan na ako sa paghinga. “Don’t let anyone touch you like this, Elizabeth,” he mumbled. “You’re mine.” Nag-init ang aking pisngi nang makarating ako sa counter. May mga nakahilerang tray na rin doon, at pansin ko na rin ang pagod sa mukha ni Gail. “Saan ka galing?” tanong nito sa akin. Dahil sa kaniyang sinabi, mas lalo kong naramdaman ang pag-iinit ng aking pisngi. Kung hindi lang sana ako ang nag-serve ng order ng lalaking ‘yon, hindi sana mangyayari ang bagay na ‘yon. Umiling naman ako, at inabot ang tray na naglalaman nang tatlong bote ng beer. “Nag-serve lang ng order.” “Tulungan mo ako rito. Maagang nag-out si Alexa. May kasama na namang lalaki, eh,” aniya na nagpatango na lang sa akin. Sa aming tatlo, silang dalawa ang mga tumatanggap ng mga ganoon. Hindi naman required, pero kung gusto mo raw, ayos lang. Sa akin naman, wala akong balak. Mahirap lang minsan, dahil may mga bastos talaga, at mapilit. Ilan sa kanila ay nagawa rin akong bastusin, eh. Pero mabuti na lang ay napapansin ng mga bouncer na ayaw ko. Kaya kahit papaano ay napipigilan nila ang mga ‘to. Habang nagse-serve ako ng mga order, pansin ko ang mabigat, at mainit na titig na nagmumula sa lalaking nalapitan ko kanina. Kanina pa siya rito, at nakailang order na rin siya ng mga mamahaling alak. Kapag sinasabi ni Gail sa akin na ako raw ang mag-serve ng order niya, tinatanong ko siya. Pero ang tanging sagot lang naman nito sa akin ay ako raw ang gusto ng lalaki na mag-serve ng order niya. Kaya lang, sa pangatlong pagse-serve ko ng order niya, saka ko naman muntik isuko ang aking sarili. Mabuti na lang talaga, at hindi niya tuluyang ginawa ‘yon. Habang naglalapag ako ng mga order sa mesa, naramdaman ko ang paghaplos ng mainit na palad sa aking bewang. Napasinghap naman ako sa gulat, at takot. Kaya napaatras ako, at hindi na binigyan pansin ang beer na nahulog mula sa tray na hawak ko. Bumagsak ‘yon sa sahig, at naglikha nang malakas na ingay. Kaya napalunok ako, at pinilit kalmahin ang aking sarili. “Are you free for tonight? My treat.” Ngumiti naman ako nang tipid habang nakatingin sa lalaking humaplos sa aking bewang. Nakapaninindig ng balahibo, pero kinakailangan kong maging kalmado. Nakasalalay ang aking trabaho rito, at kung pumalpak ako, saan ako pupulutin? Ang hirap maghanap ng trabaho ngayon. “May trabaho po ako, sir,” magalang na sagot ko kahit binastos naman na ako. “Babayaran ko naman. Magkano ba ang per hour mo?” Hindi ako sumagot. Kaya naman dahan-dahan siyang lumapit sa akin. Hindi naman ako gumalaw sa aking kinatatayuan, at nanatiling nakatingin sa kaniya nang malamig. Ngunit bago pa man niya ako malapitan, may pumagitna na sa amin. Hindi pa man ako nakapag-react, bumagsak na ang lalaking nangbastos sa akin sa sahig. “Try to do that again, you’ll see,” mariin, ngunit malamig nitong wika. Nagsilapitan naman ang mga bouncer sa gawi namin, at kinausap ang lalaking nagligtas sa akin. Hindi ko man tuluyang nakikita ang mukha nito, sigurado akong siya ‘yong lalaking nakausap ko kanina. Lumingon naman siya sa akin matapos makipag-usap sa mga bouncer, at mabilis na inabot ang aking kamay para hilahin ako palabas ng bar. Pansin ko rin ang pag-igting ng kaniyang panga. Malalaki rin ang hakbang nito, at parang nagmamadali. Kaya patakbo na akong naglalakad para lang mahabol siya. Tahimik ako nitong ipinasok sa passenger seat sa isang mamahaling sasakyan. Kahit hindi ko na ‘to tanungin, alam ko na kaagad na mayaman ang lalaking ‘to. Tindig, at galaw pa lang, mahahalata na. Mabilis niyang binuksan ang pinto ng driver seat, at sumakay. “Why are you still working there?” tanong nito sa akin, at binasag ang katahimikang namayani sa pagitan namin. Ramdam ko ang emosyon na pinipigilan nito. Bawat bigkas niya, may halong diin. May halong gigil. Na para bang kaunting mali ko lang, sasabog na siya. “‘Yon lang ang trabahong mayroon ako,” paliwanag ko naman sa kaniya. “Marangal naman ang trabaho ko, sir. Waitress naman ako.” “Bullshit!” he snapped. “Leave that damn place. Be my fucking secretary, Elizabeth.”Helios Devereaux Monastero’s Point of View She deserves to know the truth. Besides, hindi ko rin naman siya hahayaang makalayo. Kaya bakit hindi ko pa sabihin sa kaniya ang lahat?“Darius,” I called.“Boss.”“What should I do?” I asked. “I finally said it to her.”Humugot ako nang malalim na hininga, habang nakatingin lamang sa bintana. Hinayaan kong libangin ang aking sarili sa mga nagtataasang gusali sa aking harapan.“Alam na niya, pero hindi pa lahat.”“What do you mean, boss?” naguguluhan nitong tanong sa akin. “Hindi mo pa sinabi lahat sa kaniya?”“No. Not yet.”“Baka nag-iisip na siya ngayon, boss. Baka marami ng tumatakbo sa isipan niya.”I know. Alam ko ang tungkol doon, dahil magmula nang magtrabaho siya, pinapanood ko lang siya sa cellphone ko.Kung hindi siya natutulala, mamaya ay umiiling lamang, at pilit inaabala ang kaniyang sarili.“Tell her everything, boss.”“She’ll leave me.”Natawa naman siya sa kabilang linya. Mahina lang, hanggang sa narinig ko ang kaniyang pagl
Helios Devereaux Monastero’s Point of ViewThere you go. I’ve finally said those. Hindi na ako nag-alangan pang aminin sa kaniya. Hindi na rin ako takot, dahil sigurado akong hahabulin ko rin naman siya kahit ano pa ang mangyari.I let out a deep sigh. Umayos ako sa pagkauupo, at mabilis siyang binuhat para ibaba sa aking kandungan. Nagawa ko ring haplusin ang kaniyang hita, at ipinulupot ang aking bisig sa kaniyang baywang na para bang wala na akong balak pakawalan siya.“General?” nalilito niyang tanong.“Yes,” I retorted. “General. That’s how we addressed our leader.” Nakikita ko kung paano siya malito. Tila hindi naiintindihan ang gusto kong sabihin. Kaya naman tumikhim ako, at tinitigan siya nang mabuti.“General is the highest rank in the military, right?” tanong ko na nagpatango naman sa kaniya. “Lieutenant General is the second highest rank.”“So, naka-base kayo sa military ranks?” naninigurado nitong sambit.“Uh-huh?” I mumbled before parting her legs, caressing her thigh. “
Helios Devereaux Monastero’s Point of View“Helios, sino ang tinutukoy mo?”“You’ve worked there for years, right?” I asked, which confused her. “Bar.”Unti-unti namang nawala ang pagkakunot ng kaniyang noo. Nakita ko rin siyang napalunok, at mukhang sumagi rin sa isipan niya kung ano nga ba ang tinutukoy ko.“Some of the customers there are staring at your body—imagining horrible things before they even tried to try their luck,” I stated.Ramdam ko ang panginginig ng aking mga kamay sa inis. Maging ang pagbabago ng aking awra, naramdaman ko.I even tried to take a deep breath, hoping that it would calm down my ass. Ang hirap pa ring pigilan galit na nararamdaman ko. Na kahit sinusubukan kong maging kalmado, talagang nangangati ang aking mga kamay na pumatay.‘Yong mga ganoong klaseng tao kasi, dapat ay hindi na nabubuhay pa. Hindi rin ako matatakot na sabihin ‘to nang paulit-ulit.“Basta ka na lang niyayakap, nilalapitan, o hindi kaya ay binabastos.”Nakita kong inilihis niya ang kani
Helios Devereaux Monastero’s Point of View“Boss, they located us. I don’t even know how they did that! Basta narinig ko na lang ang putok ng baril, at sinabi ng ilan nating kasama na nakapasok raw sa campus.”I froze. Hindi ko inaasahan ‘yon. Kaka-cancelled ko lang ng meeting ngayon nang makapasok ako sa conference, dahil may kailangan akong asikasuhin sana, pero mukhang gumalaw na sila.I don’t know if the higher ranks heard what my right hand said. Pero napansin ko kung paano magbago ang kanilang mood. It’s either narinig nila, o may nagsabi na sa kanila na isa sa mga tauhan namin.“In my office,” utos ko kay Darius.Mas safe roon kaysa bumiyahe pa sila pauwi. At least mas malapit doon, at mas marami rin ang mga tauhan kong nagkalat doon.Kaagad kong pinatay ang aking signal, at napansin kong nakatingin na sa akin ang lahat. Maybe they’re expecting me to continue the meeting and discuss what happened. Kaya naman dumiretso ako sa aking upuan, habang ang ilan sa kanila ay napaayos nan
Helios Devereaux Monastero’s Point of ViewI killed someone in New Zealand. Hindi naman ako natakot, o nagsisi. Kasi kung kinakailangan naman talaga, gagawin ko. Kaya bakit ako mag-aalangan? Bakit ako makokonsensya sa isang bagay na hindi ko naman dapat ikabahala?Normal na lang naman ang pumatay sa amin. Kailangan din naman naming pumatay para lang mabuhay. Ayaw kong maulit muli ang nangyari noon. I had enough. Tama na ‘yon.Kasi kung mauulit muli ‘yon, baka hindi ko na kayanin. I can kill thousands of enemies just to protect her since I couldn’t afford my woman to get hurt. Not now. Never.“Where is he?”“Headquarters, boss.”“You inform the other ranks about this?”“There’s no need for them to know about it, sir.”Napangisi na lang ako sa kaniyang naging sagot. Alam na alam niya kung ano ang gagawin.May nagbigay ng inumin kay Elizabeth, at ang malala ay hindi galing sa akin, o hindi ko ‘yon inutos sa mga tauhan ko.Mabuti na lang alam ni Darius ang gagawin. Hindi ko na kinailangan
Helios Devereaux Monastero’s Point of ViewAng simple lang naman ang gusto ko, ang malaman kung ano talaga ang nangyari, pero bakit naman hindi siya nagsasalita? Wala ni isa ang nagsasalita sa kanila?Nang wala pang nagsalita, inis akong bumaling sa kanilang lahat. Good thing, Elizabeth is now sleeping peacefully. Hindi ako nag-alangang magpunta rito para makipagkita sa kanila, at malaman kung ano nga ba ang ibig sabihin ni Montenegro kanina.Kinailangan ko silang ayain na magpunta sa isang exclusive bar para lang makakuha ako ng room namin na walang kahit na sino ang makaaalam kung ano ang pinag-uusapan namin.“We couldn’t find her parents. Just like what you’ve said, hindi ang mga kinikilala niyang mga magulang ang totoo niyang magulang,” Hades answered when he sensed how serious I am right now.Kanina ko pa sila tinatanong, pero hinintay pa nila akong magalit. Kaya naman pala nilang sagutin, bakit nagsayang pa sila ng oras?“How did you know about that?”“Simple,” mayabang na sagot







