CHAPTER 3: ANG PAGPIGLAS NG NOTA

Ang limang taong nakalipas ay hindi nagsimula sa palakpakan, kundi sa tunog ng kumakalam na sikmura at pagod na katawan.

Matapos ang masakit na pagtataboy sa ospital, lumipat si Aria sa isang maliit at siksikang paupahan sa labas ng lungsod.

Doon, ang bawat araw ay isang pakikipaglaban. Habang ang kanyang tiyan ay unti-unting lumalaki, lalo namang lumiliit ang kanyang pag-asa.

"Aria, magpahinga ka naman. Kanina ka pa nakatayo riyan sa harap ng lababo," pag-aalala ni Marco, ang tanging kaibigang hindi nang-iwan sa kanya.

"Hindi pwede, Marco. Kailangan ko ng extra shift. Malapit na akong manganak, wala pa akong pambayad sa ospital, wala pa ring gamit ang baby," sagot ni Aria habang pinupunasan ang pawis sa kanyang noo.

Nagtatrabaho si Aria bilang dishwasher at tagalinis sa isang hamak na karinderya sa umaga. Sa gabi naman, kahit masama ang pakiramdam, tumutugtog siya ng piano sa isang mumurahing bar. Doon, hindi Chopin ang tinutugtog niya kundi mga request ng mga lasing na kustomer para sa barya-baryang tip.

Isang gabi, sa kanyang ikapitong buwan ng pagbubuntis, nakaramdam si Aria ng matinding pagkirot sa kanyang likuran habang naglilinis ng mga mesa. Halos hindi siya makahinga, at ang kanyang mga binti ay nanginginig sa sobrang pamamaga.

"Miss, ang bagal mo naman! Kanina pa kami naghihintay ng order!" sigaw ng isang kustomer.

"P-pasensya na po..." pautal na sabi ni Aria. Nang akmang kukuha siya ng tray, biglang nagdilim ang kanyang paningin. Napakapit siya sa gilid ng mesa, ang kanyang hininga ay naging mabilis. Sa gitna ng ingay at usok ng bar, naramdaman niya ang sipa ng kanyang anak sa loob ng sinapupunan—isang malakas na sipa na tila nagsasabing, 'Laban tayo, Mommy.'

Napaluha si Aria. Naalala niya ang marangyang buhay ni Xavier. Habang siya ay tinitiis ang mura ng mga tao at ang hirap ng pagbubuntis, si Xavier ay malamang na nasa isang marangyang piging, walang kaalam-alam na ang ang babaeng minsan niyang nakasiping ng isang gabi ay hirap na hirap na nagtratrabaho sa kabila ng lumalaki na nitong tiyan.

"Hindi kita kailangan, Xavier," bulong ni Aria sa gitna ng hapdi. "Bubuhayin ko ang anak ko nang wala ka."

*****

Dumating ang araw ng kanyang panganganak sa isang pampublikong ward. Mag-isa siya. Sa bawat pag-ire, ang mukha ni Xavier ang naaalala niya—hindi dahil sa mahal niya ito, kundi dahil iyon ang nagbibigay sa kanya ng poot para magpatuloy. Nang ilabas ang sanggol, ang lahat ng sakit ay naglaho. Isang batang lalaki na may mga matang kasing talim ng kay Xavier ang humarap sa kanya.

"Axel..." bulong niya. "Ikaw ang tanging kayamanan ko."

Ang sumunod na dalawang taon ay mas naging mahirap. Kailangan niyang magtrabaho bitbit ang sanggol. May mga gabi na natutulog si Axel sa loob ng isang basket sa ilalim ng kanyang upuan habang siya ay tumutugtog sa mga hotel lobby. Minsan, pinagtatawanan siya, minsan ay pinapaalis dahil sa iyak ng bata.

Pero nagbago ang lahat nang isang sikat na music producer mula sa ibang bansa ang nakarinig sa kanya sa isang hamak na lounge. Nakita nito ang emosyon sa bawat nota ni Aria—ang hapdi, ang pagmamahal, at ang pagnanais na magtagumpay.

"Your music doesn't just have sound. It has a soul," sabi ng producer.

Doon nagsimula ang kanyang pag-akyat. Mula sa maliliit na bar, nakarating siya sa malalaking concert halls sa Europa. Ginamit niya ang bawat sentimo para pag-aralin at buhayin si Axel at bigyan ito ng buhay na ipinagkait sa kanila ng mga Knight. Ang bawat palakpak na natatanggap niya ay sampal sa alaala ni Xavier.

Kasalukuyan...

Nakatayo si Aria sa tapat ng salamin ng isang five-star suite sa Diamond Hotel. Limang taon na ang nakalipas. Ang dating mahirap na pianist na pinalayas sa ospital ay isa nang International Sensation. Suot ang isang mamahaling gown, tiningnan niya ang kanyang anak na si Axel na ngayon ay limang taong gulang na at nakasuot ng maliit na tuxedo.

"Mommy, are we going to meet the 'Ice King' today?" tanong ni Axel, ang boses ay puno ng kuryosidad.

Napahinto si Aria. "Hindi natin siya kailangang kilalanin, Axel. Nandito tayo para ipakita sa kanila kung sino tayo ngayon."

Huminga nang malalim si Aria. Handa na siya. Hindi na siya ang babaeng nagmamakaawa. Siya na si Aria Santos, ang babaeng wawasak sa katahimikan ni Xavier Knight.

Sa muling paglitaw ni Aria, maaalala na kaya siya ni Xavier?