CHAPTER 4: ANG PAGTATAGPO NG DALAWANG MUNDO

Ang Grand Ballroom ng Diamond Hotel ay punong-puno ng mga makapangyarihang tao. Sa gitna ng bulwagan, nakatayo si Xavier Knight, ang lalaking tila hindi tinablan ng panahon. Ngunit sa likod ng kanyang malamig na anyo, naroon ang kanyang asawa na si Elena, na laging nakakapit sa kanyang braso na tila natatakot na muling mawala ang lalaki.

"Xavier, kailangan nating batiin ang mga investors mula sa London," bulong ni Elena, suot ang kanyang mapagkunwaring ngiti.

Tumango lang si Xavier. Simula nang magising siya mula sa coma limang taon na ang nakalilipas, pakiramdam niya ay may malaking butas sa kanyang pagkatao. May mga gabi na nananaginip siya ng isang malabong melodiya at isang boses na tumatawag sa kanyang pangalan, pero sa tuwing gigising siya, ang mukha lang ni Elena ang nakikita niya.

"Excuse me, I need some air," malamig na sabi ni Xavier. Hindi niya hinintay ang sagot ni Elena at naglakad patungo sa tahimik na hallway ng hotel.

Samantala, sa kabilang dako ng hallway, mabilis ang lakad ni Axel. "Mommy, I left my toy car near the big piano!" sigaw ng bata habang tumatakbo, hindi pinapansin ang tawag ng kanyang Tita Sarah na nagbabantay sa kanya.

"Axel! Huwag kang tumakbo!" sigaw ni Sarah mula sa malayo.

Dahil sa kabilisan, hindi napansin ni Axel ang matangkad na pigura na lumiko mula sa kanto.

BOG!

Napa-upo si Axel sa sahig matapos bumangga sa isang matigas na binti. "Aray..." bulong ng bata habang hinihimas ang kanyang puwitan.

Napatigil si Xavier. Inaasahan niyang maiinis siya, pero nang tingnan niya ang batang nasa paanan niya, tila tumigil ang pagtibok ng kanyang puso. Dahan-dahang tumingala si Axel. Nang magtama ang kanilang mga mata, parang nakatingin si Xavier sa isang salamin na nagpapakita ng sarili niyang kabataan.

"Are you okay, little man?" tanong ni Xavier. Ang kanyang boses na dati ay parang yelo ay biglang lumambot. Kusang gumalaw ang kanyang kamay para tulungan ang bata na makatayo.

"I'm fine, Sir. I'm sorry, I was just looking for my car," sagot ni Axel. Ang paraan ng pagsasalita nito ay puno ng kumpiyansa, isang katangiang Knight na Knight ang dating.

Nanliit ang mga mata ni Xavier. Hindi siya makapaniwala sa nakikita niya. "What's your name, kid?"

"Axel po," sagot ng bata.

"Xavier! What are you doing here?" biglang sulpot ni Elena mula sa likuran. Ngunit nang makita niya ang batang kausap ni Xavier, namutla ang babae. Halos mabitawan niya ang kanyang mamahaling clutch bag. Kilala niya ang mukhang iyon. Kahit ilang taon na ang nakalipas, hinding-hindi niya makakalimutan ang mukha ng batang si Xavier Knight dahil nakapaskil ang bawat litrato ni Xavier Knight sa Mansyon ng kanyang Lola na madalas makita ni Elena.

"Axel!"

Isang boses ng babae ang umalingawngaw sa hallway. Sabay-sabay silang lumingon. Naglalakad patungo sa kanila si Aria. Suot ang kanyang emerald green na gown, mukha siyang isang reynang galing sa ibang mundo. Ang kanyang ganda ay nakakasilaw, malayo sa nagmamakaawang babae sa ospital noon.

Napatitig si Xavier. Ang puso niya ay nagsimulang tumibok nang marahas. Ang pamilyar na amoy ng babae at ang melodiya sa kanyang panaginip—bigla itong nagkaroon ng mukha.

"Mommy!" takbo ni Axel patungo kay Aria. Niyakap ni Aria ang anak at tinitigan nang diretso si Xavier. Walang takot. Walang pag-aalinlangan.

"Mr. Knight," malamig na bati ni Aria. Tiningnan niya rin si Elena na tila nakakita ng multo. "And Mrs. Knight. Pasensya na kung naabala kayo ng anak ko."

"Aria..." bulong ni Xavier, ang pangalan ay tila kusang lumabas sa kanyang mga labi na parang isang matagal nang nakalimutang dasal. "Is he... is he your son?"

"Yes. My son," mariing sagot ni Aria. Hinawakan niya ang kamay ni Axel. "Let's go, Axel. We don't want to talk to strangers."

"Wait!" pagpigil ni Xavier. "Who is the father? He looks... he looks exactly like—"

"Like you?" putol ni Aria nang may mapait na ngiti. "Huwag kang masyadong bilib sa sarili mo, Mr. Knight. Patay na ang ama niya. Pinatay siya ng sarili niyang kayabangan at kawalan ng memorya."

Tinalikuran sila ni Aria bitbit ang kanyang anak. Naiwan si Xavier na tuliro, habang si Elena naman ay nanginginig sa galit at takot. Alam ni Elena na ang sikretong itinago niya sa loob ng limang taon ay nagsisimula na ring gumising.

Ano kaya ang sikretong itinatago ni Elena? Bakit gano'n na lang ang takot niya?

Ang pagkakita ba ni Xavier kay Axel ang magiging daan para maalala muli ang mundong nakalimutan niya?