Kabanata 2

Dumating ang araw ng pag-alis ni Anton papuntang Thailand. Maaga pa lang ay abala na ang buong mansyon. Halos hindi magkandaugaga ang mga kasambahay sa pag-aayos ng mga gamit niya, habang ako naman ay nakatayo lang sa gilid, pinapanood ang asawa kong kulang na lang ay magdiwang dahil sa inaasahang investment.

Masaya siya at ganun din ako dahil wala mo nang makakapanákit sa akin.

​"Siguraduhin mong hindi mo ako ipapahiya habang wala ako, babae," banta ni Anton habang isinusuot ang kanyang mamahaling relo. "Tito Lander is staying here to oversee some things. Huwag kang gagawa ng kahit anong ikagagalit niya, dahil kapag nalaman kong naging sakit ka ng ulo, malilintikan ka sa akin pagbalik ko."

​"O-Opo," tanging sagot ko habang nakayuko.

​Lumabas kami sa garahe kung saan naghihintay na ang sasakyan niya. Nandoon na rin si Lander, prenteng nakasandal sa kanyang itim na SUV habang humihithit ng sigarilyo.

Sandaling dumapo ang malamig niyang tingin sa akin bago lumipat kay Anton.

​"Have a safe flight, Anton. Don't worry about the company... and your wife. I'll take care of everything here," sabi ni Lander sa baritono niyang boses.

​"Salamat nang marami, Tito! I owe you big time," nakangiting sagot ni Anton. Lumingon siya sa akin at binigyan ako ng isang huling matalîm na tingin bago sumakay sa kotse. "Alis na ako."

​Pinanood namin ang pag-alis ng sasakyan ni Anton hanggang sa mawala ito sa paningin namin. Nang sandaling sumara ang gate ng mansyon, para akong nabunutan ako ng tinik. I felt a momentary sense of relief, not until I realized who I was left with.

​Ang katahimikan sa paligid ay biglang naging mabigat. Hinarap ko si Lander para magpaalam na papasok na sa loob, pero bago pa ako makahakbang, nagsalita siya.

​"Finally... he’s gone," Lander said, dropping his cigarette and crushing it with his leather shoes.

​Hindi ako nakasagot. Gusto kong tumakbo pabalik sa kwarto ko pero tila napako ako sa kinatatayuan ko.

​"Bakit mo ginagawa 'to?" lakas-loob kong tanong. "The Thailand trip, the investment... you planned all of this to get him out of the house, didn't you?"

​Lumapit siya sa akin. His presence was overwhelming, making me feel small and exposed.

​"I don't like distractions when I'm working on something I want, Asefeh," he whispered, reaching out to tuck a stray hair behind my ear. His touch felt like electricity against my skin. "And right now, I want to see what's behind that 'perfect wife' mask you're wearing."

​Napaatras ako, dama ang pagkabôg ng dibdib ko, at nag-iwas ng tingin. "P-Papasok na ako sa loob. Marami pa akong gagawin."

​"The servants can handle the chores, Feh," he said, sounding more like a command than a suggestion. "From now on, you only answer to me. Do you understand?"

​I stared at him, trying to find a spark of kindness in his eyes, but all I saw was the same intensity from that night in the suite.

​"Go to my room later tonight," he added, turning his back on me to head inside. "We need to discuss the... 'terms' of my stay."

​Naiwan akong nakatayo sa ilalim ng init ng araw, nanginginig. Anton was gone, yes, but I realized I wasn't free. I just traded for another, and this time, it was Rylander’s dangerous obsession.

—

Nanginginig ang mga kamay ko habang hawak ang mga bagong labang damit ni Lander. Sabi niya, ayusin ko ang mga gamit niya sa kwarto. Pero alam ko sa sarili ko na hindi lang ito basta gawaing-bahay. It felt like I was walking straight into a trap.

​Dahan-dahan kong binuksan ang pinto ng guest room. Pagpasok ko, agad na yumakap sa akin ang lamig ng aircon at ang pamilyar na amoy ng kanyang mamahaling pabango, the same scent that haunted my dreams since that night at the bar.

​Agad akong naglakad papunta sa walk-in closet at sinimulang isabit ang mga suits niya. I tried to focus on the fabric, on the task, but my mind was racing.

​"You're late," isang malalim na boses ang bumasag sa katahimikan mula sa likuran ko.

​Nabitawan ko ang hawak kong hanger sa gulat. Nandoon siya, nakasandal sa hamba ng pinto, pinapanood ako. Nakabukas ang unang dalawang butones ng suot niyang polo, looking more relaxed yet more dangerous than usual.

​"P-Pasensya na po. Inuna ko lang po ang paghahanda ng hapunan niyo," sabi ko, hindi makatingin nang diretso sa kanya.

​Tumayo siya nang tuwid at dahan-dahang lumapit sa akin. He stopped behind me, so close that I could feel the heat radiating from his body.

​"Tell me, Asefeh... does Anton know how well you take care of your 'guests'?"

​Kinagat ko ang labi ko. "Trabaho ko po ito bilang asawa ni Anton. Bisita kayo rito."

​"Is that all?" he whispered. Ramdam ko ang pagdampi ng daliri niya sa batok ko, saktong-sakto sa lugar kung saan may mga pasá ako. "Does he know that his 'trash' feels so divine under someone else?"

​Napapikit ako sa sinabi niya. Masakit, pero totoo.

"Bakit niyo po ba 'to ginagawa? Please... let me finish my work."

​"I am letting you work, Feh," he murmured. Dahan-dahan niya akong pinihit paharap sa kanya. He looked at me with a mix of possession and something I couldn't quite name. "But I think we both know you're not here just to hang clothes."

​Hinawakan niya ang bewang ko at hinila ako palapit sa kanya. Napahawak ako sa dibdib niya para pigilan siya, pero lalo lang niyang hinigpitan ang hawak sa akin.

​"Stay here tonight," he commanded, his eyes dropping to my lips. "No more crying, no more Anton. Just you and me, Feh."

​"H-Hindi pwede..." bulong ko, pero traydor ang katawan ko dahil hindi ako makakilos paalis sa yakap niya.

​"Everything is possible if I say so," Lander said, before leaning down to claim my neck with a searing kiss that made my knees weak. "Starting tonight, you are under my care. But everything has a price, Asefeh. Are you ready to pay for it?"

Umawang ang labi ko nang kapain niya ang pagkababáe ko at isinilid ang daliri sa aking panty.

"L-Lander..." Napapikit ako nang laruin niya ang tinggîl ko bago pinadulas sa aking butas. "Ahh..."

Naibuka ko lalo ang hita ko at saka niya ako finingèr ng mabilis. "Are you ready, Feh?" anas niya.

"Ahhh... L-Lander... sandali—ahhh! Ahhh!" Ungôl ko, hindi magawang tapusin ang sasabihin. "Hmm... bilisan mo pa-ahh ahh ahh!"

"Masarap ba?" tanong niya at biglang tumigil sa ginagawa.