LOGIN
Averylle Jasmine Yñigo grew up in a world built by money, lies, and expectations. As the daughter of a powerful businessman, her life was never hers to control. From the start, every decision including love had been dictated by her father. And when he decided that Sam Reyes, the son of another influential family, would be the so called perfect match for her, Ave didn’t have a choice but to accept sa pag aakalang magiging madali nalang ito sa kanya dahil minsan ng naging parte ng buhay niya si Sam.
Pero ang pag-ibig na dating pinagsaluhan ni Sam at Ave ay unti-unting naging parang lason. Nawala ang pagkasabik na naramdaman ni Ave kay Sam dahil sa paglabas ng totong ugali nito paulit-ulit na nag taksil. Ilang taon niyang tiniis ang mga kasinungalingan ni Sam hanggang sa tuluyan na siyang sumuko, nang maramdaman niyang kahit gaano pa kasakit ang nararamdaman niya ay balewala ito para sa kanyang ama upang ma-protektahan ang negosyo nila.
One night, in the middle of her heartbreak, she did what she never thought she could do she escaped. She went to a club, drank until she couldn’t feel the pain anymore, and ended up in the arms of a stranger.
That night was a blur of warmth, danger, and sin a night that left her body marked and her heart confused. When she woke up, the man was sleeping beside her wrapping his arm in her waist, she left him. But the man left a faint hickey on her skin she tau that it was just a simple hickey without thinking that mark would change her life forever.
Weeks later, Ave faced her new boss at a corporate event Aiden Ethan Blackthorne, the elusive billionaire who owned the Grand Orchid Hotels where she worked. He was cold, calculated, and intimidating… but the moment their eyes met, Ave froze. The same eyes. The same voice. The same man from that night.
And when Ethan looked back at her, a knowing smirk tugged on his lips. He remembered her, too.
What began as awkward, stolen glances quickly turned into something deeper. Ethan started to appear in her days in meetings, in corridors, even in the silence of her thoughts. His gaze followed her, his presence lingered wherever she went. Ave told herself it was coincidence. But deep down, she knew it wasn’t. Ethan wanted something.
What she didn’t know was that what he wanted… was her.
Ethan Blackthorne was a man haunted by revenge. Years ago, his fiancée died in a car ambush the day that supposed to be their wedding day, a tragedy that tore his world apart. The investigation pointed to the Yñigo family Ave’s family as the ones behind it. And for Ethan, the only justice left was vengeance.
But Ethan didn’t know the truth that the ambush wasn’t done by the Yñigos, but by Sam Reyes’s family, who were secretly connected to Ethan’s current fiancée, Celeste Navarro. The entire revenge he planned was built on lies… and Ave became his perfect target.
Using charm and power, Ethan drew Ave closer. He made her fall for him, made her believe that his affection was real, when in truth it was revenge disguised as love. But the more he tried to destroy her, the more he found himself bound by guilt, by fascination, and by something he refused to name.
And then, chaos struck again.
Blinded by obsession, Sam planned another attack this time, to scare Ave into returning to him. But fate twisted cruelly; the car he ambushed was her mother’s. The explosion left her mother comatose. To save himself, Sam pointed all evidence toward Ethan, saying it was his revenge that led to the tragedy.
The scandal broke everything apart. Ave, crushed by grief and confusion, discovered that Ethan had been using her all along that he believed her family was behind his fiancée’s death. She confronted him through tears and fury.
Ethan was speechless and for the first time, lost. He didn’t know that everything he believed was a lie. And by the time he learned the truth, Ave was gone.
Ngunit hindi siya nawala dahil sa kanyang kagustuhan.
Sam had taken locked her away in a mansion under the guise of protection. He fed her lies every day: that Ethan and Celeste were already married, that Ethan had used her and moved on, that no one was looking for her. Stripped of her freedom and her hope, Ave slowly broke. She was forbidden to use a phone, to talk to anyone, to even look at the world beyond her windows.
And when Sam discovered that Ave was pregnant carrying Ethan’s child his obsession turned deadly. In his delusion, he decided to “save” her by taking away everything that tied her to Ethan. The child didn’t survive.
Months passed before Ethan learned what truly happened that Ave never left him, that she was taken, silenced, and used as a pawn in Sam’s twisted game. The guilt, the rage, the regret it consumed him. And this time, Ethan vowed to burn everything that stood in his way.
He found her. Broken, fragile, terrified. The reunion wasn’t one of relief, but of tears. She couldn’t even look at him. He was the man she loved, and the man she blamed for her suffering. Ethan swore to make it right, to destroy those who hurt her and he did. Sam met his end in the same chaos he created. Celeste’s betrayal was exposed, and her family’s empire fell apart.
But victory didn’t bring peace. Ave was free… ngunit ang mga sugat ay mananatili at hindi madaling maghilom.
Ethan tried to reach her again, not as the billionaire who once marked her, but as a man who had lost everything and found meaning only in the woman he nearly destroyed. Nanatili siya sa kanyang tabi hindi para humingi ng tawad, kundi nag hihintay na maghilom ang siya sa lahat ng sugat na natamo niya.
Ave rebuilt her life. Her mother recovered, her career flourished, and she became stronger than she ever thought she could be. Kahit nawala na ang markang iniwan ni Ethan sa kanyang katawan, ngunit ang alaala nung gabing yun, yung pagmamahal at sakit na naramdaman ay patuloy na maging parte ng kanyang storya.
When they met again by chance, their eyes met just like the first time. Ethan smiled softly and whispered,
“You will forever carry the mark.”
Ave smiled faintly.
“But this time, the mark you will carry from now on won’t hurt you anymore. I will gave you the mark that symbolizes faith, trust and love.”
At sa unang pagkakataon, ang markang dati ay sumisimbolo ng sakit at paghihiganti ay naging alaala na lamang ng pagbangon at ng pag-ibig.
Time flies so fast. Dalawang linggo na kaming nandito sa isla, malayo sa mga nangyayari sa labas. Minsan, pakiramdam ko kahapon lang nang makarating kami rito, dala ang bigat ng mundo sa likod namin, at ngayon… para bang ibang buhay na ang nararamdaman ko. Araw-araw, nagigising ako sa tunog ng alon, sa amoy ng dagat, at sa malambot na hangin na humahaplos sa balat ko. Ang simple ng lahat dito walang ingay, walang kasinungalingan, walang panghuhusga parang isang pahinga mula sa lahat ng sakit at pagkabigo na naramdaman ko. Si Sam, tulad ng dati, tahimik lang sa mga ginagawa niya. Paminsan-minsan, nahuhuli ko siyang tumititig siya sa akin, may ngiti na hindi basta-basta naiintindihan, parang may mga bagay siyang alam pero hindi sinasabi. At kahit papaano, ramdam ko na para sa kanya, that there's no lies in this place. “It’s been two weeks, Sam.” bulong ko sa sarili ko habang nakaupo sa buhangin, hinahaplos ng paa ko ang tubig na humahampas sa baybayin. “ I almost couldn't remember
Nagising ako sa mahinang sikat ng araw na tumatama sa mukha ko. Saglit akong napapikit ulit, parang ayaw ko pang gumalaw. Tahimik ang paligid walang ingay ng sasakyan, walang boses ng tao. Hangin lang, at yung mahina nitong paggalaw sa labas. Dahan-dahan akong bumangon. Napatingin ako sa paligid. Nandun pa rin kami sa rest house. At saka ko lang naalala ang lahat. Biglang bumigat ulit ang dibdib ko. Pero hindi na kasing tindi kagabi. Parang… may konting pagitan na. Napatingin ako sa couch. Wala na si Sam. Bahagya akong napakunot-noo. Tumayo ako, inayos ang sarili ko, saka lumabas ng kwarto. Pagbukas ko ng pinto nakita ko siya sa may veranda. Nakatayo, nakasandal sa railings, may hawak na kape habang nakatingin sa malayo. Tahimik. Kalmado. Parang walang dinadalang bigat. Naglakad ako papalapit. “Good morning,” mahina kong bati. Napalingon siya. Ngumiti nang bahagya. “Morning,” sagot niya. “Did you sleep well?” Napaisip ako. “Better,” sabi ko. Tumango siya. “Good.”
Ilang buwan na ang nakalipas simula ng naaksidente si Mommy hanggang ngayon wala paring lead kung sino ang may pakana ng lahat dahil simula nung pinakita ng mga pulis ang cctv footage nung araw nayun hindi pa ma identify kung sino sino ang mga dumukot kay Ben. Nasa bahay ako ngayon, medjo malaki na ang tiyan ko kaya naman hindi ako masyadong pinapalabas ni Kuya at Daddy, may mga bantay nga na parating nakabuntot sa akin. Gumagawa ako ng almusal ng biglang tumunog ang phone ko. Si Kuya…. Sinagot ko ito. “ Hello, kuya?” sagot ko sa kabilang linya. Kunting tahimikan bago siya nagsalita. “ Ave, good news.” Natigilan ako sa ginagawa ko dahil sa sinabi niya. “ What is it?” tanong ko sa kanya. Huminga siya ng malalim bago siya nagsalita. “ Remember the man na kasama ni Mommy sa aksidente?” tanong niya. “ What about him?” “ He's awake now.” sabi niya. May saya akong naramdaman sa kalooban ko dahil sa narinig ko, matagal na naming hinihintay na magising ang lalaking yun dahil si
Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakaupo sa tabi ng bintana.Tahimik na ang buong condo.Mahimbing nang natutulog si Lyka sa kabilang sofa habang si Macey naman ay nakahiga na rin sa carpet matapos sabihin na hindi raw siya aantukin.Limang minuto lang ang lumipas pagkatapos niyang sabihin iyon bago siya nakatulog.Napangiti ako nang bahagya.Nothing really changed.Kahit gaano karaming problema ang dumaan sa buhay namin, ganito pa rin kami kapag magkakasama.Pero hindi ko magawang matuwa nang tuluyan. Sayang lang at wala si Lianne, ilang araw na namin siyang sinusubukang i-contact pero wala talaga…Hindi matapos-tapos ang pagtakbo ng isip ko. Si Mario.Yung aksidente, yung babaeng tinutukoy niya. At higit sa lahat nung sinabi niyang ako talaga ang target.Si Sam lang ang pwedeng gumawa nito kung ako man punterya siya lang naman ang may gustong kumuha sa akin.Hindi ko namalayang nakahawak na ako sa tiyan ko, tiningnan ko ito medjo malaki na siya dahil mag lilimang buwan na siy
Ilang buwan na ang nakalipas simula ng naaksidente si Mommy hanggang ngayon wala paring lead kung sino ang may pakana ng lahat dahil simula nung pinakita ng mga pulis ang cctv footage nung araw nayun hindi pa ma identify kung sino sino ang mga dumukot kay Ben.Nasa bahay ako ngayon, medjo malaki na ang tiyan ko kaya naman hindi ako masyadong pinapalabas ni Kuya at Daddy, may mga bantay nga na parating nakabuntot sa akin.Gumagawa ako ng almusal ng biglang tumunog ang phone ko.Si Kuya….Sinagot ko ito.“ Hello, kuya?” sagot ko sa kabilang linya.Kunting tahimikan bago siya nagsalita. “ Ave, good news.” Natigilan ako sa ginagawa ko dahil sa sinabi niya. “ What is it?” tanong ko sa kanya.Huminga siya ng malalim bago siya nagsalita. “ Remember the man na kasama ni Mommy sa aksidente?” tanong niya.“ What about him?” “ He's awake now.” sabi niya.May saya akong naramdaman sa kalooban ko dahil sa narinig ko, matagal na naming hinihintay na magising ang lalaking yun dahil siya ang magi
Kahit anong sabihin ni Sam, I couldn't help but to doubt every single one of his words. He lied to me more than twice, yet I chose to believe him but I couldn't really stand him anymore. Kailangan kong makahanap ng paraan para makaalis kami sa lugar na to. Hinanap ko ang phone ko sa may drawer, sinubukan kong buksan ito pero wala ng battery. Nanghalungkat ako sa drawer baka sakaling may mahanap akong charger pero wala akong makita. Kaya naman lumipat ako sa paghahanap sa kabilang drawer wala pa rin, hinalughog kona ang buong drawer pero wala pa rin akong makitang charger. Naglakad ako papunta sa may cabinet susubukan ko sanang maghanap doon pero biglang bumukas ang pinto. Si Sam. “ What are you doing?” tanong niya at inikot ang mata sa loob ng kwarto ko. Sinundan ko ang mga mata niya, mabuti nalang at kada tingin ko sa mga drawer binabalik ko agad ang laman, nang mapansin kong hindi pala nakatago ang phone ko at nandon lang iyon sa kama ay agad akong pumunta doon. Naki
Ethan didn't left me after we finished eating, kung wala lang sanang tumawag sa kanya hindi siya aalis. Nauna akong natapos kumain sa kanya, kaya nung natapos ako nagsimula ulit na akong tapusin yung mga naiwan kong kailangan pang tapusin. Si Ethan naman hinayaan kong magligpit ng kinainan namin,
Nagising ako ng wala na si Ethan sa tabi ko, bumangon ako para hanapin siya pero wala na siya dito sa unit ko. May naramdaman akong bigat sa puso ko na wala na siya dito, hindi niya man lang ako hinintay na magising. I saw a breakfast on the counter table, lumapit ako doon at nakita ko ang isang
Nagising lang ako nang maramdaman kong bahagyang umuga ang balikat ko. “Ave,” mahinang tawag ni Ethan. “Nandito na tayo.” Dumilat ako, medyo lutang pa ang isip. Nakaparada na ang sasakyan sa parking ng tower ng condo, tahimik ang paligid, parang kami lang ang tao sa buong lugar. Umupo ako nan
Oh, shit. Parang mali yata yung ginawa ko. Did I just turn him on? Hindi na ako nagtangkang gumalaw. Ganun rin siya. Pero ramdam ko kung paano nag-iba ang hangin sa pagitan namin mas mabigat, mas mainit, mas naging delikado. Isang halik lang naman ‘yon. Isang segundo. But it felt like I had igni







