Chapter 3 "Calista is back"

BGC, TAGUIG

Pagdating nila sa BGC sakay ng Maybach Exelero nina Harrison at Psyche, huminto ang mundo para sa isang saglit — halos lahat ng tao pumaling. Pababa na sana si Psyche nang hinawakan siya ni Harrison sa braso at pigil na pinigilan. Nabigla siya; napatingin sa kamay nito na mahigpit pa ring nakakapit sa kanyang bisig.

“Bakit?” tanong ni Psyche, may halong pagkatanong at pagkabigla.

“Take care of yourself, Azalea.” Mahina pero matapang ang boses ni Harrison. Dahan-dahan niyang hinihaplos ang ulo ni Psyche at hinahalikan ang kanyang noo.

Nag-init ang pisngi ni Psyche. Lumutang ang kulay-rosas sa mukha niya.

“You too. Take care.” Saglit siyang humalik sa pisngi niya, saka dali-daling bumaba ng kotse. Bumaba rin ang bintana ng sasakyan; tumawag si Harrison.

“Azalea.” Marahil hindi niya inaasahan ang naging epekto — napamangha ang mga tao sa paligid.

“Yes, kuya,” sumagot si Psyche at lumingon.

“Susunduin kita mamaya.” Seryoso ang tono ni Harrison.

“Opo,” mahiyain niyang tugon. Itinaas ni Harrison ang bintana at umalis ang sasakyan.

Sa di-kalayuan, nanlilisik ang tingin nina Lance at Claire.

“Psyche,” tawag ni Claire.

Lumapit si Psyche sa grupo.

“Ang ganda ng car na yon, Psy. Si Kuya Harrison ba 'yon?” namangha si Lance.

“Yes,” maikling sagot ni Psyche.

“Shit, parang Maybach Exelero nga. Grabe, napakamahal nun,” dagdag ni Lance.

“Wow, totoo ba? O niloloko mo lang kami?” taas kilay ni Claire.

“Siraulo ka talaga. Hindi ka naman marunong kumilatis ng sasakyan,” naiinis si Lance.

“No matter what car Harrison drives, he still looks handsome. Ikaw, dugyot ka lang,” nang-iinis si Claire.

“Tama na nga kayo. Ingay niyo na,” napahupa ang dalawa nang may bahagyang nag-iinit na tining ni Psyche — klarong ‘beast mode’ ang aura niya.

---

HARRISON’S POV

Hindi ko mapigilan ang ngiti. Hinagod ko ang pisngi kung saan dumampi ang malalambot niyang labi. Nasa isang restaurant kami kasama ang directors at investors para sa isang informal meeting. Si Lander — kinurot ang attention ko.

“I saw your Maybach Exelero in the parking. Pa-try naman magmaneho ng million-dollar car mo,” biro niya.

“Dumbass,” mura ko.

“Ang stingy mo naman.” Tumingin ako sa kotse sa isip ko; para bang hindi ito akin kundi sa kanya. Siya lang ang pinapayagan ko na sumakay rito.

Kagabi, natagpuan ko si Azalea na tulog sa gazebo. Dinala ko siya sa kwarto, sinilip ko nang tahimik habang nag-iisip kung paano siya napapagod nang ganito. Para siyang anghel — mapayapa, mahimbing. Ilang minuto akong na-trance, hindi ko na inisip lumabas pa. Hiningi ko na lang ang sarili kong kaluluwa: hanggang kailan ko itatago ang damdamin kong ito? Kahit makita niya ako bilang kuya lang, ayos na basta nandiyan siya.

Naputol ang isip ko nang pumitik si Lander sa harap ko.

“Who's on your mind? Nakalunod ka na sa space.”

“Nothing,” sagot ko, na napahiya sa sarili.

Pagkatapos, dumating si Ichiro, ang partner namin mula Tokyo.

“Thank you for coming, Ichiro,” bati ko. “How’s Japan?”

“We earn billions from the latest transaction,” ngumiti siya.

Magaling sa business si Ichiro—pinapadali niya ang mga deal namin lalo na dahil mahusay siyang mag-English. Mas magiging malago ang negosyo namin.

---

PSYCHE’S POV

Na-center of attention kami dahil sa paghatid ni Harrison. Hindi ako mahilig sa mamahaling sasakyan; hindi ko naman talaga afford. Pero marunong ako mag-drive — tinuruan ako ni Mang Ricardo, at ayon ma rin sa kagustuhan ni Lolo Ramon, kailangan ko daw ng kaalaman para kung may sakaling emergency.

Alam kong marami siyang cars, pero kakaunti lang ang bihirang gamitin — at ang Exelero, isa sa mga iyon. Huminga ako nang malalim at inisip ang nangyari kanina: hinaplos niya ako, hinaplos niya ang noo ko, at humalik ako pabalik. Gagi, ano ba ‘yun? Nakakahiya. Noon lagi siyang grumpy at walang ngiti — hindi siya ganito. Pero ginawa ko na ang kailangan kong gawin: mag-relax at mag-enjoy.

“Hey,” tili ni Claire.

“Huh?” sagot ko, napuyat man.

“Anong iniisip mo? Mukha kang nagpo-plot ng malaki!” biro niya.

“Nagtatanong lang kung kailan kayo ni Lance — kung kailan uupo na sa break ninyo sa ​​daily drama series,” sagot ko, at napangiti.

“You’re such a goof, Psyche,” reklamo ni Claire.

Tumalima si Lance at sumali sa biruan.

“So, ano’ng reklamo ng drama queen ngayon?”

Nagtaas ng boses si Claire.

“Sabihin mo lang kapag darating na chariot mo papuntang hell, Lance. Wala ako’ng pakialam.”

“Pag-usapan na natin ‘to,” sabat ko, pilit pinapigil ang tensiyon.

Dumating si Calista; excited na nagyakapan kami.

“Na-miss kita, Cali,” sabi ko, gaya ng isang bata na naglalambing.

Habang kumakain kami ng ice cream, bigla na lang nagtanong si Claire.

“Cali, saan ka nga ba pumunta sa Shanghai? Bakit kailangan ka pang isama ng parents mo?”

“Ah… pinatawag lang ako ni Lolo. Parang business-related, may problema sa relatives nila sa side ng lolo,” sagot ni Calista, simple lang ang paliwanag.

“Arrange marriage ba ‘yun?” malisyosong tanong ni Claire.

“Wala pong ganoon. Family gathering lang,” mahinahong paliwanag ni Calista.

Nagkubli ang usapan pabalik sa kung paano naging magkatotoo ang mga magulang ni Calista — marriage arranged for business.

“I don’t want to be forced to marry someone I don’t love,” sagot ko nang seryoso.

“Agree ako diyan,” sabi ni Claire.

Biglang tumunog ang cellphone ko. Nakita ko ang name ni Harrison sa notification.

Harrison’sPDPA: Message me right away when you’re done there.

PsyAzalea: OK

Harrison’sPDPA: I’m just meters away from you. Take care always.

Napatigil ako. Meters away? Saan ba siya ngayon? Napansin ni Calista ang pag-aalala ko.

“Hey, are you okay?” tanong niya.

“Yeah. I’m okay,” sinubukan kong ngumiti.

---

UPTOWN PARADE, TAGUIG

HARRISON'S POV

Tumambay muna kami ni Lander sa Uptown Parade habang hinihintay si Psyche.

“Para kang stalker, dude,” tawa ni Lander.

“None of your business, asshole,” sagot ko, medyo inis.

“Alam mo, parang hindi mo siya binibitawan kasi ayaw mong may ibang makalapit sa kanya,” seryoso si Lander. Napatingin ako nang matalim.

“I’m leaving, dude. Bahala ka na,” sabi ko at nilakad ko papunta sa sasakyan.

Nang huminto ang kotse ko sa harap nila, bumaba si Psyche at dali-daling sumakay sa front seat.

“I’ll head out first,” sabi niya at umalis kami nang mabilis. Naiwan sina Lance, Claire, at Calista na nakatingin sa pag-alis niya — hindi pangkaraniwan ang estilo ko kanina.

“Sobrang snobbish naman niya,” sabi ni Calista, Si Lance naman mukhang naiinis at nagtataka.

Sa loob ng sasakyan, tumingin lang si Psyche.

“Why are you staring?” tanong ko.

“Nothing,” depensa niya.

“Upset ka ba kasi dumating ako nang hindi nagsabi?” tanong ko pa.

“Hindi,” biro niyang pagtatanggol. Biglang tumunog ang phone niya

CalistheaChiu: Psy, are u alright?

PsyAzalea: I’m ok, don’t worry.

Tumingin ako sa screen niya.

“Your friends,” sabi ko.

“Ayaw mo ba sa kanila?” tanong niya, hesitant.

“Bakit mo naman natanong ‘yun?” nakataas kilay ko.

“Parang strict ka lang,” sagot niya. Natahimik ako nang bahagya — nagkataon ba na tinamaan ako ng totoo?

“Hindi ko naman sinasadya. Gusto ko lang na safe ka. Kung may mambastos sa’yo baka kung ano ang magawa ko sa kanila.” Bahagyang banta ang tunog ng huling pangungusap ko, pero totoo.

---.