CHAPTER 4

Nica arrived at the mansion just before lunch. Dala niya ang isang malaking box at black suitcase na naglalaman ng mga labis na gamit ko mula sa condo.

I immediately welcomed her inside and led her straight to the living room. Sobrang laking ng ginhawa ko na makita ang best friend ko sa gitna ng sitwasyon ko ngayon.

We sat down together on the couch to start unpacking. Inilapag muna namin ang ilang gamit ko sa center table habang dahan-dahang nag-aayos. It felt nice to finally have someone to talk to. Habang nag-aayos kami ng mga damit at makeup, nagkuwentuhan kami tungkol sa mga huling kaganapan sa labas.

“You have no idea how crazy it is out there, Eleanor,” untag ni Nica habang inaabot sa akin ang isang makeup organizer. “Maraming naghahanap sa iyo ngayon sa industry. The press won't stop calling the agency, at lahat sila ay nagtatanong kung nasaan ka nagtatago. It's like the entire showbiz industry is waiting for your next move”

I let out a bitter and soft sigh. Kinuha ko ang organizer at maingat na inilagay iyon sa gilid.

“They just want more drama for the headlines, Nica. Wala silang pakialam sa katotohanan.” I shook my head slowly, trying to shake off the frustration. “They just want to see a top actress fall from grace.”

Nica leaned back against the sofa cushions, looking at me with pity.

“Speaking of people looking for you... hindi lang naman ang media ang nagkakagulo ngayon.” Napailing siya nang bahagya habang may pilyong ngiti sa mga labi. “The production staff, the directors, and especially your previous on-screen partner... silang lahat ay hindi mapakali.”

Napatigil ang mga kamay ko sa pagtupi ng damit. I looked at the suitcase before turning my head to face her. Napunta ang usapan sa aking ka-love team, isang sikat na aktor na matagal nang may gusto sa akin kahit ilang beses ko na itong tinanggihan. He just never seemed to take the hint.

“What about him?” tanong ko, nang walang kahit anong interes.

“He's losing his mind, Eleanor,” Nica teased softly. “He has been calling the office almost every single day, asking if you are fine and demanding to know where you are. Mukhang hindi talaga siya titigil hangga't hindi ka niya nakakausap.”

Napailing lang ako sa narinig ko. I returned my focus to my clothes with a frown. “He needs to stop doing that, Nica. Wala akong balak bigyan ng kahit anong pag-asa ang taong 'yan dahil alam naman niya kung ano ang totoo.” Huminga ako nang malalim bago nagsalita ulit. “Kaibigan lang talaga ang tingin ko sa kanya, at hindi 'yan magbabago.”

“I know, but you can’t blame him for being so in love with you,” Nica said. “Mahirap naman kasi talagang makalimot kapag ang isang Eleanor Ray Sevilla na ang tinanggihan ka. He is just a desperate guy holding onto a thin threa—”

Before Nica could even finish her sentence, may malamig na boses ang biglang sumingit mula sa likod namin.

“Who's this actor?”

The cold tone sent a sudden chill straight down my spine. Napalingon kaming dalawa ni Nica nang sabay. We saw Lucian standing at the middle of the stairs, looking down at us with a serious face. Hindi man lang namin namalayang pababa na pala siya at mukhang narinig na ang buong usapan namin.

Nica and I quickly exchanged a nervous look. Ramdam ko ang biglang takot ng best friend ko sa presensya ng lalaking ito. I cleared my throat and adjusted my posture, turning my head to look back at him. Halatang naiinis ako dahil nakikinig siya sa pribadong usapan namin.

“None of your business,” sagot ko, halatang naiinis habang naka-cross ang mga braso ko.

Lucian didn't even care about my harsh reply. Dahan-dahan siyang bumaba sa natitirang mga hagdan, tahimik ang bawat galaw niya. He shifted his gaze away from me. Dahan-dahan niyang itinuon ang kanyang mga mata sa direksyon ng manager ko. He was completely silent while walking.

“I am asking her,” malamig niyang saad habang nakatitig nang diretso kay Nica.

Napalunok si Nica at halatang hindi siya mapakali sa kanyang upuan. She felt awkward and intimidated by his powerful presence.

“Ah... h-he's just Eleanor's on-screen partner, Mr. Collins,” nautal niyang sagot habang pilit na ngumingiti. “They work together in the same TV series.”

Lucian stopped just a few steps away from the sofa. Inilagay niya ang kanyang mga kamay sa bulsa ng kanyang pantalon. He looked so dominant standing in front of us. My current career or achievements didn't matter to him at all. Mas interesado siya sa lalakeng pinag-uusapan namin.

"Tell me his name,” diretsong utos ni Lucian.

Nanlaki ang mga mata ko sa kanya. Sino ba siya para magtanong tungkol sa mga katrabaho ko? But before I could even stop him, Nica nervously blurted out the actor's name. Sasabihin talaga ni Nica ang pangalan dahil sa tindi ng kaba niya kay Lucian.

A heavy silence filled the living room for a few seconds. Nanatili lang na nakatayo si Lucian doon, habang sumeseryoso lalo ang mukha niya na tila ba pinoproseso ang pangalan sa utak niya. Then, he looked back at Nica with a cold expression.

“Tell him to stop bothering her,” Lucian ordered firmly.

Agad akong tumayo mula sa couch dahil tuluyan nang nawala ang pasensya ko. I rolled my eyes out of pure frustration, stepping in front of Nica to protect her from his scary stare.

“He's not bothering me,” sabi ko nang malakas habang nakatitig sa mga mata niya.

Lucian calmly met my angry gaze. Hindi man lang siya natinag kahit galit na galit na ako sa harap niya.

“Good. Then he won't mind staying away,” kalmadong sagot ni Lucian na tila walang pakialam.

Naiinis na talaga ako sa ugali niya. He was crossing the line, and I wasn't going to let him control my life. “You don't get to decide who I talk to, Lucian! Hindi kasama sa usapan natin na pwede mo nang diktahan kung sino lang ang pwede kong maging kaibigan!”

Bahagyang itinagilid ni Lucian ang kanyang ulo, habang nananatiling walang emosyon ang mukha niya. “I don't like strangers in my house,” diretsong sagot niya na tila ba iyon ang pinakatamang katwiran.

Napataas ang aking kilay sa narinig ko. “He's not even here!” sigaw ko habang itinuturo ang bakanteng espasyo sa paligid namin. “Pati ba naman ang taong wala rito sa bahay mo, pagbabawalan mo?”

Dahan-dahang inilipat ni Lucian ang kanyang tingin mula sa akin patungo sa aking best friend na nakaupo pa rin sa sofa.

“I'm talking about your friend,” sagot ni Lucian sa isang seryosong tono.

Nanlaki ang mga mata ni Nica at napanganga na lang siya sa gulat. She looked absolutely shocked, hindi alam kung ano ang sasabihin. Hindi niya akalaing ang mismong pagbisita niya ang magiging problema ng may-ari ng bahay.

Huminga ako nang malalim sa tindi ng inis, sabay hakbang papalapit sa kanya hanggang ilang pulgada na lang ang distansya namin sa isa't isa.

“She’s not a stranger! She’s my best friend!” sagot ko nang pasigaw dahil sa kawalan niya ng respeto. “You cannot just drive her away like she did something wrong!”

“She is to me,” He fired back instantly.

Natawa ako nang pilit, habang napapailing sa hindi kapani-paniwalang ugali niya. “You seriously have trust issues, Lucian. You are totally crazy!”

Hindi man lang pinansin ni Lucian ang mga pabalang kong salita. Humakbang siya nang mas malapit sa akin upang liitan ang distansya naming dalawa hanggang sa maramdaman ko na ang init na nagmumula sa katawan niya.

“No,” kalmadong sagot ni Lucian habang nakatingin sa akin nang mariin. He paused for a short moment, letting the heavy silence build up between us bago niya inilapit nang kaunti ang mukha niya sa akin. “I just don't like sharing what's mine.”

Awtomatiko akong napaatras sa narinig ko. “Excuse me? I'm not yours!” galit kong sabi, pilit na ipinagtatanggol ang sarili ko.

Bahagyang ngumiti siya habang nakatitig nang diretso sa aking mga mata, mukhang tuwang-tuwa siya na naging reaksyon ko.

“Not yet,”