INICIAR SESIÓNThe dining room of the mansion was too silent. Naririnig ko ang marahang tunog ng kubyertos tuwing tumatama ito sa mamahaling plato. Lucian was sitting at the head of the long table, casually cutting his steak as if he didn't have a care in the world. Habang ako naman ay walang ganang pinaglalaruan ang pagkain ko. This first breakfast was completely awkward and suffocating.
I couldn't take the silence anymore. Ibinaba ko ang aking tinidor at tumingin nang diretso sa kanya. Lucian didn't even look up, but I knew he was aware of my stare. Dahil curious talaga ako simula pa kagabi, hindi ko na napigilan ang sarili kong magtanong. “Can I ask you something?” tanong ko, breaking the silence. Lucian gracefully wiped his mouth with a napkin. Tiningnan niya ako gamit ang kanyang mga seryosong mata. “You are already asking, Miss Sevilla. Go ahead.” Huminga ako nang malalim bago nagpatuloy. “Bakit hindi mo ako pinagwawalis or pinagluluto rito? I’ve been waiting for your instructions since earlier, but the other maids told me not to touch anything.” Nangunot ang noo ko habang nakatitig sa kanya. “Private maid ang nakasulat sa kontrata, right? So why am I just sitting here doing nothing?” Lucian let out a small, calm breath. Ibinaba niya ang napkin at sumandal sa kanyang upuan. “Let’s clear things up, Eleanor. You are my private maid, not a housemaid. Malaki ang pagkakaiba ng dalawang ’yan.” Napataas ang aking kilay sa sinabi niya. “And what exactly is the difference?” “A housemaid cleans the mansion, cooks the meals, and maintains the property,” paliwanag niya sa isang kalmadong boses. “You don't need to do any of that because I pay a whole agency to handle this place. Your only job is to follow whatever personal orders I give you.” I rolled my eyes horizontally. Ang gulo ng logic ng lalaking ito. It didn't make any sense to me. “Personal orders? Like what?” Lucian leaned forward, placing his elbows on the table. Isang mapang-asar na ngisi ang lumitaw sa mga labi niya.“ “Like… walking my dog, helping me choose my suit for work, or fixing my tie every morning,” sagot niya habang nakatitig nang deretso sa mga labi ko. Bahagyang lumalim ang boses niya bago nagpatuloy. “Why? Were you hoping I'd make you clean the toilets?” Nairita agad ako sa tono ng pananalita niya. He was testing my patience again. “Are you making fun of me?” matigas kong tanong. Lucian didn't answer. He just smiled faintly and picked up his knife again to continue eating. I clenched my fists under the table. Sobrang nakakainis ang ugali niya dahil alam niyang naaapektuhan ako sa bawat galaw niya. Before I could snap at him, my phone suddenly vibrated on the table. I checked the screen and saw Nica’s name. Tiningnan ko muna si Lucian para humingi ng permiso. “Excuse me. I need to take this.” Lucian just nodded once, not even looking up from his plate. I quickly swiped the screen and answered the call. “Hello, Nic?” “Eleanor! Good morning!” bati niya mula sa kabilang linya, pero halatang pilit lang ang sigla ng boses niya. “I’m calling to check on you. Are you doing okay over there? Kumusta ang pagtulog mo?” I glanced at Lucian before turning slightly away. “I’m fine, Nic. Don't worry too much about me. May update ba tungkol sa career ko?” Nica sighed heavily on the phone. Naramdaman ko agad ang bigat sa dibdib ko dahil sa katahimikan niya. “I just received the official reports from the network management. It’s not good, Eleanor. Pinutol muna ng dalawang major brands ang endorsement deals mo dahil sa lumalalang issue ng daddy mo.” My heart sank instantly. Pakiramdam ko ay lalo akong nabaon sa sitwasyon ko ngayon. “Is it that bad? Is there any chance we can appeal to them?” “Sa ngayon ay mas mabuting huwag muna tayong gumawa ng ingay,” payo ni Nica sa akin. “The media is still digging for information. Sabi ng agency, update na lang kita kapag may magandang balita.” I forced myself to remain calm. Hindi ko pwedeng ipakita kay Lucian na unti-unti na akong dinudurog ng sitwasyon. “I understand. By the way, Nic, can you do me a favor? Can you drop by my condo later?” “Sure. Ano ang kailangan kong gawin doon?” tanong niya. “Please pack some more of my clothes and personal things. Dalhin mo na lang dito sa address na isesend ko sa iyo later,” bilin ko sa kanya. “Alright, isend mo agad sa akin ang address. Take care of yourself, okay? I’m always here for you.” Nangiti ako nang bahagya dahil sa suporta niya. She was the only person who stayed by my side through this mess. “Thank you. I love you.” I ended the call and placed my phone back on the table. Pagkababa ko ng tawag ay napansin kong tahimik lang si Lucian habang umiinom ng kape. He was looking at his cup, completely motionless. Ilang segundo ang lumipas bago ito dahan-dahang nagsalita. “Who was that?” Lucian asked coldly. I straightened my posture and looked back at him. Ayaw kong isipin niya na may karapatan siyang pakialaman ang personal kong buhay. “None of your business.” Lucian placed his coffee cup down. Lumikha iyon ng matalim na tunog nang tumama sa table. Diretso lang ang tingin niya sa akin, and his eyes were starting to get darker. “You are not allowed to see any boys. You are not allowed to have a boyfriend.” Napakunot-noo ako sa narinig ko. Did I hear him right? “Excuse me?” “I don't want you to be distracted,” he stated firmly. Kalmado lang ang boses niya, pero may kakaibang bigat na tila ba nag-uutos at hindi mo pwedeng balewalain. “You are under my contract, Eleanor. Your attention should only be on my orders, not on anyone else.” I rolled my eyes again out of pure frustration. He was being completely unreasonable. “Don't worry. I'm not interested in anyone.” Bahagyang umangat ang sulok ng labi niya. The dark tension in his eyes suddenly vanished, replaced by that annoying and confident smirk. “Good. Keep it that way.”Two months have passed since I stayed in this mansion. Mabilis na lumipas ang oras, at muling bumisita si Nica sa akin ngayong hapon. We were sitting together on the couch while talking about my career.“So... can I go back to acting na ba?” tanong ko habang nilalaro gamit ang straw ng iced coffee ko.Umiling si Nica at humigop mula sa kanyang inumin. “Hindi pa pwede, Eleanor. Mainit pa rin ang issue ng daddy mo sa publiko.”Napakunot ang noo ko sa sinabi niya. “Why? It’s almost two months na, ah!”“I know, but it’s not enough to make people forget,” paliwanag ni Nica habang nakatingin sa akin nang may pag-aalala. “You need to lie low for at least six months bago ka pwedeng humarap ulit sa camera.”Napahilig ako sa sandalan ng couch dahil sa tindi ng inis. “Oh my god, that’s too long! Sobrang bored na bored na ako dito sa mansyon ni Lucian.”Natawa nang mahina si Nica at di nagtagal ay rumehistro ang panunukso sa mukha nito. “Why
The morning started like any other day in the mansion. Maaga akong bumangon para ihanda ang susuoting suit ni Lucian dahil may papasok siya ngayon sa trabaho. Before leaving, he kissed me gently on the lips and I found myself kissing him back.“I’ll be home early today, Eleanor... Wait for me,” puno ng lambing na bulong niya habang marahang hinaplos ang pisngi ko bago tuluyang umalis.Mabilis na lumipas ang mga oras at ginawa ko ang karaniwan kong routine sa loob ng mansyon para mawala ang boredom ko. I ate my lunch, watched some shows on Netflix, and ended up taking a long nap. Nagising na lang ako nang hapon na, mga bandang alas-kwatro na ng hapon.I walked down to the kitchen dahil nakaramdam ako ng gutom pagkagising ko. I asked the maid to cook some fries, chicken, and make me an iced coffee. Habang naghihintay ay bigla kong naalala ang sinabi ni Lucian kaninang umaga.“Nakauwi na ba si Sir Lucian niyo?” tanong ko sa kasambahay.
The next morning, I was sitting alone in the spacious living room trying to calm my mind. Kahapon lang ay halos mamatay na ako sa takot at kaba dahil sa galit at banta ni Lucian. Biglang nabasag ang katahimikan nang tumunog nang malakas ang landline telephone malapit sa pinto. Bahagya akong napahawak sa dibdib nang tumunog iyon, akala ko kung ano na.Tumayo ako at nilapitan ang telepono at mabilis na itininaas ang receiver nito.“Hello? Who is this?” pormal kong tanong sa kabilang linya.“Kayo po ba 'yan, Ma’am Eleanor?” kabado ang boses ng guard na sumagot mula sa main gate. “Pasensya na po sa istorbo, Ma'am, pero may malaking problema po rito sa labas ng gate.”Napakunot ang noo ko sa tinuran ng guard. “Yes, it's me. What's happening out there?”“May lalaki po kasing nagwawala rito sa labas ng gate ngayon, Ma'am,” paliwanag ng guard na halatang natataranta na rin. “Pinipilit niya pong pumasok sa loob ng mansion at kanina ka pa niya hinahanap. Matthew daw po ang pangalan niya.”Para
Isang linggo na ang nakalipas matapos ang gabing iyon. Things became completely different between us at mas lalo pang humigpit ang security sa buong mansion.Sobrang nababaliw na ako sa tindi ng boredom dito sa loob kaya naman gumawa ako ng paraan.Kinaumagahan ay pinilit kong sumama sa mayordoma at sa ilang maid para sa kanilang grocery shopping.“Miss Eleanor, hindi po talaga pwede,” nag-aalalang pakiusap ng mayordoma habang nakaharang sa pinto. “Nakalimutan niyo na po ba ang sabi ni Sir Lucian? Hindi ka po pwedeng lumabas nang walang permiso ni Sir.”I rolled my eyes out of frustration. “I just want to buy some personal things, okay? Mahigit one month na akong nakakulong here."“Pero baka mapagalitan po kami, Miss Eleanor,” singit naman ng isang guard na nakatayo sa likod ng mayordoma. “Malalagot po talaga kami kay Sir kapag nalaman niyang umalis po kayo.”“Hindi niya malalaman kung hindi niyo sasabihin, eh." matigas kong sagot habang binubuhol ang buhok ko. “I promise, kapag nalam
The exclusive charity gala was packed with powerful investors and executives. Lucian brought me here as his date tonight, but he was too busy talking to other business tycoons. Isang matandang businessman ang lumapit sa amin kanina para kausapin siya.“Can I excuse Mr. Collins for a moment, Miss Sevilla?” he politely asked.I smiled and nodded. “Go ahead,” sagot ko naman, leaving me alone at the table. Lucian didn't want to leave my side, but he had no choice.I was casually sipping my drink when a wealthy young businessman approached my table. It was Mr. Ramos. He casually placed his hand on the back of my waist. I knew he was flirting, but instead of pulling away, sinakyan ko talaga ang laro niya. I just wanted to do whatever I wanted tonight.“Miss Eleanor Sevilla, right? It’s an absolute honor to meet you tonight,” bati niya na may malagkit na ngiti. “I’m a huge fan. Sobrang ganda mo pala talaga sa personal.”I gave him a sweet smile, completely giving him my attention. “Thank you
Nica arrived at the mansion just before lunch. Dala niya ang isang malaking box at black suitcase na naglalaman ng mga labis na gamit ko mula sa condo. I immediately welcomed her inside and led her straight to the living room. Sobrang laking ng ginhawa ko na makita ang best friend ko sa gitna ng sitwasyon ko ngayon. We sat down together on the couch to start unpacking. Inilapag muna namin ang ilang gamit ko sa center table habang dahan-dahang nag-aayos. It felt nice to finally have someone to talk to. Habang nag-aayos kami ng mga damit at makeup, nagkuwentuhan kami tungkol sa mga huling kaganapan sa labas. “You have no idea how crazy it is out there, Eleanor,” untag ni Nica habang inaabot sa akin ang isang makeup organizer. “Maraming naghahanap sa iyo ngayon sa industry. The press won't stop calling the agency, at lahat sila ay nagtatanong kung nasaan ka nagtatago. It's like the entire showbiz industry is waiting for your next move” I let out a bitter and soft sigh. Kinuha ko ang


![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




