LOGIN“AHHH! I hate you, Lucian! I freaking hate you!”
My loud scream echoed inside the delivery room. Pawis na pawis ang buong mukha ko habang nakahawak nang sobrang higpit sa kamay ni Lucian.“AHHH! Ayaw ko na! Hinding-hindi na ako uulit magka-baby! Ayoko na! Huling baby na 'to, Lucian! Magsama kayo ng anak mo!” sigaw ko pa habang naiiyak sa matinding sakit na nararamdaman ko.“I know, baby! I'm sorry! I'm so sorry!” tarantang sagot niya sa tabi ko. Basang-basa rin siyaSabado ngayon at katulad ng nakasanayan naming pamilya, it's our official family day. Walang pasok si Lucian kaya buong oras niya ay nakalaan lang sa amin. Magpi-picnic kami ngayon kasama ang parents ko. Habang busy ako sa kwarto sa pag-aayos ng mga gagamitin namin, nakatayo sa tabi ko si Serenity. Hawak niya ang maliit niyang bag at sinusubukang ipasok doon ang paborito niyang teddy bear. Napatitig siya sa akin at sa bahagyang umbok na tiyan ko. “Mommy?” mahina niyang tawag sa akin habang nakaturo ang maliit niyang daliri sa tiyan ko. “Yes, baby?” nakangiti kong tanong habang nagliligpit ng damit. “Why is your tummy getting big?” tanong niya habang kumukurap ang malalaki niyang mata. “Did you eat a big ball?” Natawa ako nang malakas sa tanong ng anak namin. “No, baby. Mommy didn't eat a ball.”
“AHHH! I hate you, Lucian! I freaking hate you!”My loud scream echoed inside the delivery room. Pawis na pawis ang buong mukha ko habang nakahawak nang sobrang higpit sa kamay ni Lucian.“AHHH! Ayaw ko na! Hinding-hindi na ako uulit magka-baby! Ayoko na! Huling baby na 'to, Lucian! Magsama kayo ng anak mo!” sigaw ko pa habang naiiyak sa matinding sakit na nararamdaman ko.“I know, baby! I'm sorry! I'm so sorry!” tarantang sagot niya sa tabi ko. Basang-basa rin siya ng pawis at halatang nanginginig ang mga kamay habang nakahawak sa akin. “Just breathe, please! You can do this!”“Anong just breathe?! Nasasaktan ako, Lucian!” sigaw ko pa lalo sa kaniya.“Push, Eleanor! One big push!” sigaw ng doktor sa harapan ko.“AHHH! Lucian, panindigan mo 'to! Kasalanan mo 'to lahat!” huling sigaw ko sabay ire nang buong lakas.Sa gitna ng napakasakit at napakahabang laban, biglang napuno ng malakas na iyak ng isang sanggol ang buong k
Time flies so fast. Ang bilis talaga ng panahon dahil nasa ang kabuwanan na ako. Feeling heavy every single day has become my new normal, pero honestly, nakakapanibago pa rin ang maglakad nang may malaking tiyan.Dahil sa pagbubuntis ko at sa mga nagdaang ganap, I decided to lie low from showbiz. I needed space to rest and focus on my pregnancy away from the spotlight. Luckily, naintindihan naman ng management ko at pinayagan ako sa aking long leave.While stepping away from the camera was peaceful, living with Lucian was a completely different story.He was ridiculously, over-the-top attentive and protective. To the point na konti na lang ay mababaliw na ako sa kaniya.“Eleanor, don't move too fast!” sigaw ni Lucian na umalingawngaw sa sala habang patakbong lumapit sa akin.I rolled my eyes. Kukuha lang naman ako ng baso ng tubig!“Lucian, kumuha lang ako ng tubig. I’m not running a marathon,” natatawa kong sabi sa kaniya.
Nakaupo ako sa malambot na sofa habang nakasandal sa dibdib ni Lucian. Dahan-dahan niyang hinahaplos ang aking buhok habang maingat na nakapatong ang kaniyang isa pang kamay sa aking tiyan. Katabi namin sa sala sina Abigail at Nica. Inilagay ni Abigail ang kaniyang laptop sa ibabaw ng glass table sa harapan naming lahat. “Eleanor, look at this,” masayang sabi ni Nica habang nakatitig sa screen. “This is what we’ve been waiting for!” “My tech team here in the Philippines finally finished analyzing all the files this morning,” pahayag ni Lucian sa kaniyang mababang boses. “I made sure they worked overtime to clear your name completely.” Marahang pinisil ni Lucian ang aking kamay. “I promised you I would fix this, baby.” Pinindot ni Abigail ang play button sa laptop. Isang live news report mula sa isang sikat na local TV channel ang
“Ms. Eleanor's pregnancy needs close monitoring right now, Mr. Collins,” paalala ng doktora bago ito tuluyang lumabas. “Eleanor needs strict bed rest. She cannot walk around too much, avoid stress, and she will need assistance with her daily activities to make sure the baby stays safe.”“I understand, Doctor. Thank you,” sagot ni Lucian sa isang seryosong boses.Dahan-dahang isinarado ng doktora ang pinto at tuluyang naiwan kaming dalawa sa kwarto.Lucian was left standing beside my bed. Nakatayo lang siya sa tabi ng kama ko, sobrang emosyonal ng kaniyang mukha at mabilis ang pagtaas at pagbaba ng kaniyang dibdib.Sinubukan niya ang kaniyang makakaya para maging kalmado, pero nakikita kong nanginginig nang husto ang kaniyang mga kamay nang umupo siya uli sa upuan sa tabi ko.Tinitigan niya ako nang matagal, ang kaniyang mga mata ay puno ng napakaraming emosyon—gulat, sakit, ginhawa, at saya.“You're pregnant...” bulong niya sa is
Patuloy sa pagbuhos ang aking mga luha habang nakapikit dahil sa ayokong makita ang kababuyan na ginagawa sakin katawan.I almost lost all my hope. Takot na takot ako na baka sa isang maling galaw ko lang ay mapahamak ang maliit na buhay sa loob ng tiyan ko.Lucian... please... save our baby...Nang akala ko ay wala na akong pag-asa ay isang malakas at marahas na tunog ang narinig ko.Before Matthew could even react, a powerful hand grabbed him by the back of his collar and pulled him away from me with force.Tumalsik si Matthew sa kabilang dako ng kwarto, tumama ang katawan niya sa pader bago bumagsak sa sahig.Napatigil ako sa paghinga at mabilis na umupo habang nakatitig sa lalaking nakatayo sa tabi ng kama.Si Lucian.He was breathing heavily, his chest rising and falling fast. Halata ang galit sa kaniyang mga mata, ang kaniya mukha ay pulang-pula sa galit. His handsome face was filled with intense anger lik







