Rosaryo

"Kasal?"

Isang mapait na tawa ang pinakawalan ni Radleigh Ross. "Sino ka para mag alok ng kasal sa akin?"

Sa mundong ito, walang sinuman ang may lakas ng loob na maglatag ng mga kondisyon kay Radleigh Ross.

Nawala ang ngiti sa mga labi ni Astherielle. Tinitigan niya ito nang may mapaglarong mga mata.

"Kung hindi ako karapat-dapat, Boss Radleigh, sino sa tingin mo ang mas karapat-dapat?"

Bahagyang itinikom ni Radleigh ang kaniyang mga labi. Sa unang pagkakataon, wala siyang maipakitang mas higit na alternatibo kaysa sa babaeng nasa harap niya.

"Huwag ka nang magmatigas, Radleigh. Sa buong mundo, ako lang ang pinakabagay sa 'yo."

Nairita si Radleigh sa labis na kompiyansa ng dalaga. Malamig siyang umasid,

"Sino ang nagbigay sa 'yo ng kapal ng mukha na sabihin 'yan?"

"Siyempre, ikaw," malambing na sagot ni Astherielle.

Alam niyang hindi pa rin makalimutan ng lalaki ang nangyari noong gabing iyon sa cruise ship. Dahan-dahan niyang inilapat ang kaniyang malambot na kamay sa ibabaw ng tuhod nito, bago ibinaba ang tono ng kaniyang boses.

"Kung hanggang ngayon ay nagdaramdam ka pa rin sa nangyari noon, humihingi ako ng tawad. Nangyari na ang dapat mangyari... kung gusto mo, papayag akong bawiin mo na lang sa akin ang gabing 'yon."

Sa unahan ng sasakyan, halos mamula ang mga tainga ni Andrei. Ang babaeng ito, walang pinipiling salita! Napakatapang!

"Masyado kang nagmamarunong," marahas na tinabig ni Radleigh ang kamay ng dalaga. "Hindi ako nakikipagtulungan sa mga basura."

Bumagsak ang mukha ni Astherielle.

"Anong sinabi mo? Kani-kanina lang, pinuri mo pa ako—"

"Sinabi ko lang 'yon para patahimikin ka. Masyado kang maingay." Malamig na umiwas ng tingin ang lalaki, bumalik muli sa kaniyang walang-pakialam na ekspresyon.

Habang nakatitig sa kaniyang guwapong mukha, unti-unting naintindihan ni Astherielle ang takbo ng isip nito.

Hindi sa hindi siya kailangan ng lalaking ito. Ayaw lang nitong malamangan siya, at lalong ayaw nitong umamin na naaapektuhan na ito sa kaniya. Isang mapagmataas at napaka-ma-pride na lalaki.

Huminga nang malalim si Astherielle at ibinalik ang tingin sa mga kamay nito.

Huminga nang malalim si Astherielle at ibinalik ang tingin sa mga kamay nito. Ang kaniyang kaliwang kamay ay nakapatong sa kanang pulso, marahang pinaiikot ang isang mamahaling selyadong serye ng mga kuwintas ng rosaryo. Hindi lang isang beses na napansin ni Astherielle na madalas nitong hawakan ang mga ito sa tuwing nagpipigil ito ng galit o pagnanasa.

Bago pa man makakilos si Radleigh, mabilis na kumilos si Astherielle at marahas na hinablot ang kuwintas mula sa kaniyang pulso!

Natigilan si Radleigh. Isang matinding gulat ang dumaan sa kaniyang mga mata bago ito napalitan ng naglalagablab na poot. Agad siyang umamba para bawiin ito.

"Ibalik mo 'yan, Astherielle! Huwag mong subukan ang pasensya ko!"

Ngunit mabilis na umilag si Astherielle. Sakto namang huminto ang sasakyan sa harap ng mansyon ng kaniyang pamilya. Mabilis niyang binuksan ang p***o at lumabas, sabay bagsak nito nang malakas.

Blag!

Bago pa man siya makatakbo patungo sa kanilang gate, bumaba ang salamin ng sasakyan. Lumitaw ang madilim na mukha ni Radleigh habang nakalahad ang kamay sa labas ng bintana.

"Ibalik mo sa akin 'yan. Huwag mong madungisan ang nag-iisang bagay na natitira sa katinuan ko."

Umatras nang ilang hakbang si Astherielle. Nang makita kung gaano kahalaga sa lalaki ang hawak niya, isang mapaglarong ngisi na may halong luhang nagbabadyang pumatak ang sumilay sa kaniyang mga labi.

"Gusto mo?" Isinuot niya ang kuwintas sa kaniyang sariling pulso at tinukso ito. "Subukan mong kunin sa akin. Pumasok ka sa teritoryo ko."

"Astherielle!" Ang boses ni Radleigh ay tila kulog na nagbabanta ng bagyo.

Hindi nagpatalo ang dalaga. "Radleigh Ross, bibigyan kita ng isang gabi para mag-isip. Kung hindi mo tutulungan ang pamilya ko, dudurugin ko ang kuwintas na 'to at gagawin kong pampabango sa tubig-panligo ng paa ko! Tingnan natin kung paano ka haharap sa pamilya mo na wala ang proteksyon ng swerte mo!"

Pagkatapos sabihin iyon, mabilis siyang tumakbo papasok sa loob ng kanilang bakuran, iniwan ang lalaking halos magngitngit ang mga ngipin sa galit.

Natahimik ang loob ng sasakyan. Bahagyang lumingon si Andrei, bakas ang pangamba.

"Boss Radleigh... kukunin ko po ba pabalik? Baka kung anong gawin ng babaeng 'yan sa sagradong kuwintas."

Sumandal si Radleigh sa upuan, ipinikit ang mga mata habang ang kaniyang dibdib ay mabilis ang pagtaas-baba.

 "Kapag ba pumasok ka roon at may nangyaring masama sa kaniya o sa bata, kaya mo bang panagutan? Ang buhay ng tagapagmana ko ang nakataya."

Natigilan si Andrei.

Buntis si Astherielle, at kung aksidente itong masaktan, walang sinuman sa kanila ang makatatakas sa poot ng Matandang Master ng pamilya Del Fierro. Ang kuwintas na iyon ay personal na isinuot sa kaniya ng kaniyang lolo noong bata pa siya, bilang paalala na ang dugo ng mga Del Fierro ay may sumpang maging malupit, at ang kuwintas ang magsisilbing taming upang hindi siya maging isang ganap na halimaw.

"Hayaan mo na," pikit-matang sabi ni Radleigh, humina ang kaniyang boses ngunit puno ng pait.

"Akala ba niya ay makokontrol niya ako gamit ang bagay na iyan? Kung gusto niyang maglaro sa impiyerno, bibigyan ko siya ng sarili niyang trono."

Pagpasok ni Astherielle sa sala ng kanilang mansyon, nakita niya ang kaniyang ama at ina na nakaupo sa magkabilang dulo ng sopa. Ang kaniyang ama ay may kalmot sa mukha, habang ang kaniyang ina naman ay may pasa sa pisngi.

"Elle, anak!" Sabay na tumayo ang kani-kanilang mga magulang nang makita siya, ang mga mata ay puno ng pag-aalala at pagod mula sa mga nagdaang araw ng pagbagsak ng kumpanya.

"Papa, Mama, anong nangyari sa inyo?" patakbong lumapit si Astherielle, ang kaniyang puso ay nadurog nang makita ang kalagayan ng mga taong nagbigay sa kaniya ng lahat.

Nahiya ang kaniyang ama. "Ang Mama mo... nag-alala kami nang husto sa 'yo. Sinisi niya ako kung bakit kita hinayaang pumunta sa lalaking 'yon. Sa galit niya, nakalmot niya ako."

"At ikaw naman, sinaktan mo si Mama?!" may galit na tanong ni Astherielle sa ama.

"Hindi!" mabilis na depensa ng ina, habang hinahawakan ang kamay ng anak. "Nang susuntukin ko ang Papa mo dahil sa galit ko, ako ang nawalan ng balanse at nauntog sa gilid ng mesa.

Tumikhim siya para ayusin ang sitwasyon. "Ilang dekada na kayong mag-asawa, dumaan na kayo sa napakaraming pagsubok, bakit nag-aaway pa kayo nang ganyan?"

"Elle, sabihin mo sa akin ang totoo," seryosong nakatitig ang kaniyang ama. "Anong meron sa inyo ni Radleigh Ross? Buntis ka ba talaga sa kaniya?"

Tumango si Astherielle.

"Pinilit ka ba niya?"

"Hindi," prangkang sagot ni Astherielle habang nakatingin sa kaniyang ama. "Ako ang pumilit sa kaniya."

"Ikaw ang pumilit?!" Natigilan ang kaniyang ama, hindi makapaniwalang tumingin sa kaniyang asawa. "Ang lakas ng loob ng anak natin, ah?"

Malamig siyang tiningnan ng kaniyang asawa.

Bumulong si Astherielle, "Nalasing ako noong gabing 'yon, nakita kong napakagwapo niya, kaya... natukso ako."

Ang kaniyang ama: "..."

"Sige na, nangyari na ang nangyari, wala nang magagawa ang pagsisisi," hinila ng kaniyang ina si Astherielle at masusing tiningnan ang kaniyang kalagayan. "Hindi ka ba sinaktan ni Radleigh Ross?"

Ayaw ni Astherielle na mag-alala ang kaniyang ina. "Hindi po, inihatid pa nga niya ako pauwi."

Hinawakan ng ina ang kaniyang kamay, seryoso ang mga mata. "Pumayag ba siyang iligtas ang kumpanya natin?"

Bumaba ang tingin ni Astherielle. "Hindi pa po sa ngayon."

Hindi na nagtanong pa ang kaniyang ina, ngunit kitang-kita ang lungkot sa kaniyang mukha. Isa siyang napakagandang babae na may mahinang pangangatawan, kaya ang bawat lungkot sa kaniyang mga mata ay lubhang nakatutunaw ng puso.

Agad na inalo siya ni Astherielle. "Mama, huwag kayong mag-alala. Sigurado akong hahanapin niya ako bukas."

Tumango ang ina at tumingin sa kaniyang tiyan. "Ang batang 'yan... anong balak mo?"

"Huwag po kayong mag-alala, alam ko po ang ginagawa ko," pag-iiba ni Astherielle ng paksa. "Gutom na po ako, may pagkain pa ba sa kusina?"

Alam ng ina na may sariling paninindigan ang anak, kaya hindi na ito nagtanong pa at agad na nagpahatid ng pagkain sa katulong.

Matapos kumain, bumalik si Astherielle sa kaniyang silid. Humiga siya sa kama, pabalik-balik ang isip sa huling reaksyon ni Radleigh bago ito umalis.

Ganoon na lang ba kadaling bitawan ng lalaking iyon ang kuwintas? Talaga bang wala siyang pakialam?

Itinaas niya ang kuwintas sa tapat ng kaniyang mga mata. Napakaganda ng mga butil nito, ngunit para sa kaniya, isa lamang itong mahalagang alas.

Paano kung hindi gumana ang planong ito kay Radleigh?

Hindi siya mapalagay. Umupo siya sa kama at mabilis na nag-dial sa kaniyang cellphone.

"Hello, Gold? May ipababantayan akong tao sa 'yo..."