Dokumento

Kinaumagahan, isang napakalakas na tunog ng preno ng mga mamahaling sasakyan ang gumising sa buong kabahayan. Mabilis na bumangon si Astherielle at tumingin sa bintana. Ang buong bakuran nila ay napaliligiran ng mga itim na sasakyan,

Hinalos ni Astherielle ang kumot at mabilis na bumaba ng hagdan habang nakatsinelas lang. Ang kaniyang puso ay nagbabadya ng matinding kaba, bawat hakbang ay tila paglapit sa isang bangin.

"Dahan-dahan lang, Madam Elle! Suotin mo muna itong jacket, baka sipunin ka!" habol ni Aling Risa habang bitbit ang panlabas na damit. Ngunit hindi siya pinakinggan ng dalaga. Ang kaniyang atensyon ay nakapako sa mga boses na nagmumula sa ibaba.

Pagdating sa pagliko ng hagdan, biglang napatigil si Astherielle. Ang kaniyang mga mata ay nanliit sa galit.

Hindi si Radleigh Ross ang dumating, kundi isang grupo ng mga lalaking naka-uniporme, may hawak na mga dokumento at mayayabang ang tindig.

"Isang linggo na ang nakalipas nang maglabas kami ng notisya, Eduardo Revamonte!" ang boses ng pinuno ng mga naniningil ay umalingawngaw sa buong sala, puno ng pang-uuyam. "Binigyan namin kayo ng pitong araw para lumikas nang kusa. Ngayon ang araw ng pagbawi sa ari-ariang ito. Kung hindi pa kayo aalis, mapipilitan kaming kaladkarin kayo palabas!"

Pilit na ngumiti ang kaniyang ama, ang mga kamay ay nanginginig sa hiya at takot.

"Nasa itaas pa at natutulog ang anak ko, pakiusap... mahinahon na lang natin ito pag-usapan at nakakahiya sa aming anak at sa aming tauhan."

"Nakakahiya? Huli na ang lahat para sa delikadesa, Eduardo Revamonte!" humalakhak ang lalaki, isang tunog na nagpatayo ng balahibo ni Astherielle. "Sino ba ang may kasalanang nabaon ka sa bilyun-bilyong utang? Ang pamilya Revamonte ay tapos na! Isang basura na lang kayo sa paningin ng negosyo. Mamili ka: magbayad ka ngayon ng sampung bilyon, o lumayas kayo na parang mga asong gala!"

Bumagsak ang mukha ng kaniyang ama, ang kaniyang mga balikat ay tuluyang sumuko sa bigat ng kahihiyan.

Sumenyas ang pinuno ng mga lalaki sa kaniyang mga kasamahan. "Huwag nang maraming salita. Ilabas ang mga gamit at palayasin ang mga 'yan! Walang matitira!"

"Sandali! Huwag ninyong hawakan ang mga bagay na hindi sa inyo!"

Mabilis na bumaba ng hagdan si Astherielle habang tinitipon ang laylayan ng kaniyang kasuotan. Ang kaniyang boses, bagaman may panginginig ng galit, ay nagtataglay ng awtoridad na nagpalingon sa lahat.

"Elle?" bakas ang labis na pagkakasala at sakit sa mga mata ng kaniyang ama. "Bakit ka bumabangon? Naistorbo ka ba namin? Patawarin mo si Papa, anak..."

"Hindi po, Papa. Oras na rin naman para gumising ako at harapin ang mga langaw na ito," malamig na sabi ni Astherielle, ang kaniyang mga mata ay nakatitig nang diretso sa pinuno ng mga naniningil. Nilagpasan niya ang kaniyang ama at humarap sa lalaki.

"May dala ba kayong opisyal na dokumento para bawiin ang mansyong ito?"

"Siyempre naman, magandang senyorita," panunuya ng lalaki habang iwinawagayway ang isang pirmadong kasulatan sa mukha ng dalaga. "Tingnan mong maigi, may selyo ito ng gobyerno. Hindi ito biro. Kaya kung ako sa 'yo, ihanda mo na ang mga maleta mo."

"Nakasaad dito na ang petsa ng pagbawi ay ngayong araw. Pero hindi pa tapos ang araw na ito, hindi ba?" Tumaas ang isang kilay ni Astherielle.

"Masyado naman yatang maaga ang pagsupil ninyo. Kailan pa naging ganito kasipag ang mga naniningil? O baka naman may nag-utos sa inyo na madaliin kami?"

Tiningnan ni Astherielle ang bawat isa sa kanila, at ang ilan sa mga tauhan ay umiwas ng tingin.

"Kung kukunin ninyo ang bahay na ito, maghintay kayo kahit man lang hanggang hapon. Hindi pa tapos ang araw," hamon ng dalaga.

Nagtagis ang bagang ng pinuno, ang kaniyang kayabangan ay bahagyang naapula ng tapang ng babae.

"Señorita Astherielle, huwag ka nang magmalinis o magmatigas. Walang silbi ang pagpapalipas ng oras! Walang milagrong darating para isalba ang pamilya mo!"

"Sino ang nagsabing walang silbi?" Ang mga labi ni Astherielle ay gumuhit ng isang misteryosong ngiti. "Bago matapos ang araw na ito, mababayaran ang lahat ng utang ng pamilya Revamonte. Bawat sentimo, isasampal ko sa mga mukha ninyo."

"At saan ka naman kukuha ng ganoong kalaking kumpiyansa?" humalakhak nang malakas ang lalaki, tila narinig ang pinakamalaking biro sa buong mundo.

"Sampung bilyong piso ang utang ng pamilya mo, senyorita, hindi sampung piso lang! Isang spoiled na babae ka lang na lumaki sa karangyaan, anong gagawin mo? Ibebenta mo ang sarili mo? Kahit ibenta mo pa ang buong pagkatao mo, hindi aabot sa isang porsyento ng utang ninyo ang halaga mo!"

Dahil bagsak na ang kumpanya, wala nang pakialam ang mga ito na yurakan ang kaniyang dignidad. Nanginginig ang kamao ng kaniyang ama sa galit ngunit wala siyang magawa.

Nangisi nang bahagya si Astherielle, ang kaniyang mga mata ay kumislap sa kakaibang lakas. "Wala akong ganoong halaga... ngunit ang lalaking darating ay mayroon. At mas higit pa riyan ang kaya niyang ibigay."

Natigilan ang lahat. Ang pinuno ay napakunot-noo. "Sino naman ang tangang lalaki na magtatapon ng sampung bilyon para sa isang bagsak na pamilya?"

"Si Radleigh Ross Del Fierro."

Ang pangalang iyon ay tila isang bomba na sumabog sa loob ng sala. Ang nag-iisang pinuno ng mga Del Fierro—ang pamilyang nagmamay-ari ng kalahati ng ekonomiya, ang pamilyang kinatatakutan at sinasamba ng lahat.

"Tutulungan ka ni Boss Radleigh? Hahaha! Huwag mo nga kaming patawanin!" ang pinuno ay halos maiyak sa tawa.

 "Ang pamilya Del Fierro? Ang pinakamalupit at pinakamayamang pamilya sa bansa? Bakit naman makikialam ang isang Radleigh Ross sa isang basurang tulad ninyo?"

"Hindi kayo naniniwala?" sulyap ni Astherielle sa labas ng p***o. "Paparating na siya rito."

"Huwag ka ngang mag-ilusyon, Señorita! Napakataas ng estado ng isang Radleigh Ross para bumaba rito sa pamamahay ninyo. Pinaglalaruan mo lang yata kami para makabili ng oras."

"Bakit hindi natin tawagan para malaman natin?" Inilabas ni Astherielle ang kaniyang telepono at tinawagan ang kaniyang tauhan upang mag-abang kay Radleigh dahil nangangamba siyang magbago ang isip nito.

Nang sumagot ang kabilang linya, agad na inilagay ni Astherielle sa loudspeaker ang tawag. "Ano na? Papunta ba rito si Radleigh Ross?"

Mula sa kabilang linya, bakas ang matinding kaba sa boses ng kaniyang tauhan.

"Madam Astherielle... masamang balita. Maagang pumasok sa kumpanya si Radleigh Ross. Pero pagkaalis niya roon, dumiretso ang kotse niya sa paliparan. Mukhang aalis siya ng bansa para sa isang business trip. Iniwan ka na niya!"

Agad na nagdilim ang mukha ni Astherielle. Ang kaniyang puso ay tila huminto sa pagtibok. Ang walang-hiyang lalaking 'yon! Hindi na ba niya kailangan ang kaniyang sagradong kuwintas?! Mas mahalaga pa ba ang business trip niya kaysa sa katinuan niya?!

Hindi mapigilang magtawanan ng mga lalaki sa sala. Ang pinuno ay lumapit kay Astherielle, ang mukha ay puno ng pang-aasar.

"O, ano ngayon, Señorita Astherielle? Masyado kang bilib sa sarili mo. Maganda ka nga, pero sa tingin mo ba ay sapat na 'yan para paikutin ang isang Del Fierro? Iniwan ka na niya! Isa ka lang panandaliang laruan!"

Hindi pinansin ni Astherielle ang kaniyang mga salita. Pinatay niya ang loudspeaker at inilapit ang telepono sa kaniyang tainga, habang ibinababa ang kaniyang boses. "Ipagpatuloy mo ang pagbabantay. Sabihan mo ako kapag nagbago ang direksyon—"

Biglang may marahas na umagaw sa kaniyang cellphone. Ang pinuno ng mga naniningil ay tumingin sa kaniya nang may halong pagnanasa at panlalait.

"Huwag ka nang mag-aksaya ng lakas, ganda. Hindi darating ang isang Del Fierro para sa isang katulad mo. Ngayon, lumayas na kayo!"

Naging kasing-lamig ng yelo ang mga mata ni Astherielle. "Ibalik mo ang cellphone ko bago ko baliin ang mga daliri mo."

Ipinindot ng lalaki ang end call bago ito inihagis sa sahig, dahilan upang magkalamat ang screen nito. "Señorita, sa tingin ko ay nanggugulo ka lang talaga rito. Huwag na nating siyang aksayahin ng panahon! Ilabas na ang lahat ng gamit sa bahay na ito! Buhatin ang pianong 'yan!"

Nagsimula na silang maghakot ng puwersahan. Binuhat ng dalawang lalaki ang kaniyang paboritong piano upang ilabas.

Nag-apoy ang mga mata ni Astherielle sa galit. "Ibaba ninyo ang pianong 'yan! Sabi ko huwag ninyong hawakan!"

Agad na humarang ang mga katulong ng pamilya Revamonte, ngunit marahas silang itinulak ng mga tauhan ng gobyerno at binalaan na huwag makialam. Ang sala ay naging isang malaking labanan ng sigawan at tulakan. Ang pamilya Revamonte, na dating kilala sa karangyaan, ay kasalukuyang niyuyurakan sa sarili nilang tahanan.

"Anong kaguluhan ito?"

Isang napakalamig, mabigat, at walang anomang emosyong boses ang biglang umalingawngaw mula sa may pintuan. Ang boses na iyon ay may dalang kakaibang bigat na tila nakapagpababa ng temperatura sa loob ng silid.

Sa isang iglap, naging parang sementeryo ang buong sala sa katahimikan. Lahat ng tulakan at sigawan ay natigil.

Tila napatigil ang paghinga ni Astherielle. Dahan-dahan siyang lumingon.

Isang matikas na lalaki ang pumasok sa pintuan. Ang kaniyang mahabang itim na amerikana ay sumasabay sa kaniyang bawat hakbang. Bakas sa kaniyang mukha ang pagod mula sa naudlot na byahe, ngunit ang kaniyang marangya, mapagmataas, at nakatatakot na awra ay agad na sumakop sa buong silid. Ang kaniyang mga mata ay matatalim, tila isang hari na naglalakad sa teritoryo ng mga alipin.

May nakakilala sa kaniya sa mga naniningil, at nangangatog ang boses na bumulong: "Si... si Boss Radleigh..."

Natigilan ang pinuno ng mga naniningil, ang kaniyang kayabangan ay biglang napalitan ng labis na takot. Ang cellphone na hawak niya ay muntik nang malaglag. Talaga bang dumating ang pinuno ng mga Del Fierro? Paano? Bakit siya nandito?!

Nagkatinginan ang mga opisyal at nagsimulang magbulungan sa takot, ang kanilang mga tuhod ay tila nanghihina sa presensya ng lalaki.

"Ano ang sinabi ko sa inyo kanina?" Ang tinig ni Astherielle ay bumasag sa katahimikan. Sa kabila ng gulat ng lahat, buong tapang na lumapit si Astherielle at marangyang isinabit ang kaniyang kamay sa braso ni Radleigh Ross.

"Bakit ngayon mo lang ako pinuntahan, Radleigh? Kung nahuli ka pa ng isang hakbang, ang nanay ng anak mo ay wala nang matitirhan. At ang mga bastos na ito... balak pa akong kaladkarin palabas."

Naiwang nakanganga ang mga opisyal sa gilid. Ang lalaking kanina lang ay napakayabang ay halos maihi sa pantalon nang marinig ang salitang "nanay ng anak mo."

Bakas ang tagumpay sa mukha ni Astherielle. Subalit bago pa man tuluyang kumalat ang ngiti sa kaniyang mga labi, marahas na hinawakan ni Radleigh ang kaniyang pulso. Ang hawak nito ay napakahigpit, sapat na para mag-iwan ng pasa, ngunit hindi nagpakita ng sakit ang dalaga.

Tumingin pababa si Radleigh Ross, ang kaniyang mga mata ay walang ano mang init. Sa isang mabilis, swabe, at mapangahas na galaw ng kaniyang mga daliri, hinila niya pabalik ang kuwintas ng budista na nasa pulso ng dalaga!

Nalaglag ang panga ni Astherielle sa gulat. Ang walang-hiyang lalaking ito, nakuha pang manoot ng pataksil sa harap ng maraming tao?!

Agad niyang iniabot ang kaniyang kamay para agawin ito. Sa mismong sandali na hihilahin na ito ni Radleigh pabalik, mabilis na isinabit ni Astherielle ang kaniyang hintuturo sa tali ng kuwintas at mahigpit itong hinawakan.

Biglang napatigil ang galaw ni Radleigh. Hindi niya ito magawang marahas na hatakin dahil baka maputol ang banal na tali, isang bagay na hindi niya maaaring hayaang mangyari.

Pilit na ngumiti si Astherielle habang humaharap sa kaniya, ang kanilang mga mukha ay ilang pulgada na lang ang pagitan. "Ano sa tingin mo ang ginagawa mo, Boss Radleigh? Akala mo ba ay madali mo akong mapapaikot?"

Naging mas madilim ang mga mata ng lalaki, at naglabas siya ng mga salitang kasing-lamig ng yelo.

"Bitaw, Astherielle. Huwag mong sagarin ang pasensya ko."

Tiningnan ni Astherielle ang kaniyang matatalim na mga mata at ipinaalala sa isang pabulong na boses:

"Ang mga sinabi ko sa 'yo kagabi, hindi mo ba naintindihan? Ang pamilya ko o ang kuwintas mo?"

Bakas ang mapanganib na poot sa mga mata ni Radleigh.

"Sino ka para pagsabihan ako ng ganyan? Isang Revamonte na malapit nang mamalimos sa kalsada?"

"Talaga ba?" Biglang hinila nang malakas ni Astherielle ang kuwintas patungo sa kaniya.

Dahil hindi ito inaasahan ni Radleigh, nabatak ang tali sa sukdulan nitong limitasyon. Nagbago ang ekspresyon sa kaniyang mukha at mahina siyang umasid.

"Tigil! Mapuputol 'yan!"

Nang makita ang bahagyang pagkawala ng katinuan ng lalaki, sumilay ang isang mapagtagumpay na ngisi sa mga labi ng dalaga.

"Ngayon, may karapatan na ba akong magsalita, Radleigh Ross?"

Ang titig ni Radleigh Ross ay naging lubhang nakatatakot—puno ng nagngangalit na galit na anomang oras ay maaaring sumabog at pumatay.

Ngumiti siya nang may halong pang-aakit.

"Boss Radleigh, bakit hindi tayo mag-usap sa mas pribadong lugar? Masyadong maraming tsismoso rito."

Sumalubong ang mga kilay ni Radleigh, ang kaniyang panga ay nagtagis sa matinding galit.

Alam ni Astherielle na hindi siya susundin nito sa mabuting usapan, kaya marahan niyang niyanig ang kuwintas na hawak niya.

 "Kung hindi ka sasama sa akin, puputulin ko ito ngayon din. Tingnan natin kung paano mo haharapin ang gabi nang wala ang proteksyon nito."

Mas lalong nagdilim ang mukha ni Radleigh Ross, subalit sa huli, dahan-dahan niyang binitawan ang kaniyang hawak. Ang kaniyang pagkatalo sa sandaling iyon ay nagdala ng matinding pait sa kaniyang dibdib.

Nasiyahan si Astherielle habang mahigpit na hawak ang kuwintas. Tumingin siya sa mga opisyal ng gobyerno na kanina lang ay napakayabang, at ngayon ay mukhang mga basang sisiw.

"Nakita naman ninyo, may mahalaga kaming pag-uusapan ni Boss Radleigh Del Fierro. Ang mga gamit sa bahay ko... huwag na huwag ninyong hahawakan. Dahil isang salita ko lang sa kaniya, sisiguraduhin kong bukas ay wala na kayong trabaho. Mali ba ako, Radleigh?"

Hindi sumagot si Radleigh, ngunit ang kaniyang malamig na katahimikan ay sapat na upang takutin ang mga naniningil.

Dinala ni Astherielle si Radleigh Ross sa silid-aklatan sa unang palapag.

"Isara mo ang p***o," utos niya pagkapasok na pagkapasok, na parang siya ang may-ari ng sitwasyon.

Nang humarap siya, nakaupo na si Astherielle sa malaking upuang gawa sa katad, nakapatong ang kaniyang siko sa gilid habang marahang pinaiikot ang kuwintas sa kaniyang mga daliri.

"Magsalita ka na, Boss Radleigh," wika ng dalaga, ang mga mata ay nag-aapoy sa hamon. "Ang kuwintas na ito o ang kaligtasan ng pamilya Revamonte... alin ang pipiliin mo? Tandaan mo, hawak ko ang katinuan mo!!!