ANMELDENCOMMANDER RAMOS’S POVBZZZZZZ... BZZZZZZ...Ang mahinang ugong ng dalawang jet engine at ang tuloy-tuloy na tunog ng portable incubator monitor ang tanging naririnig sa loob ng madilim na cabin ng pampribadong eroplano.Apat na oras na kaming nasa eroplano patungong Maynila mula sa Switzerland. Sa gitna ng cabin, nakaupo si Damian Alvarez.Hindi pa rin siya nagpapalit ng damit. Ang itim niyang trench coat ay bakas pa rin ng natuyong dugo mula sa bakbakan sa Swiss villa. May bandage ang kanyang kanang balikat at kaliwang hita matapos siyang barilin ng mga tauhan ni Isabella, subalit ayaw niyang pagamot nang maayos sa flight doctor. Refused to take any painkiller. Pilit niyang dinadama ang bawat antak at sakit ng kanyang katawan—parang 'yun lang ang tanging bagay na nagpapaalala sa kanyang buhay pa siya.Nakatitig siya sa loob ng incubator. Naroon ang napakaliliit na mga daliri ng kanyang anak na lalaki na dahan-dahang gumagalaw sa ilalim ng infrared warm light."Sir Damian..." mahinang
NURSE ELENA’S POVNanginginig ang dalawa kong kamay habang inihahanda ko ang pampakalma at panibagong swero sa tray sa loob ng medical room ng mansyon.Limang taon na ako bilang private private-duty nurse ng mga kilalang pamilya sa Maynila, pero kailanman ay hindi pa ako nakakita ng tahanan na mas malamig, mas nakatatakot, at mas puno ng trahedya kaysa sa mansyon na ito ng mga Alvarez.Dahan-dahan kong itinulak ang pinto ng silid ni Ms. Violet Morgan.Nakatayo siya sa harap ng malaking salamin sa gitna ng madilim na silid. Nakasuot siya ng itim na silk robe na halos lumawlaw sa kanyang napakapayat na balikat. Ang kanyang mga mata na dating may buhay ay naging dalawang madilim na lungga na lang ng walang katapusang pait at galit. Sa kanyang kanang kamay, hawak-hawak niya ang itim na baril na ibinigay ni Mr. Iuhence kanina—marahang hinahaplos ang malamig na bakal niyon na parang isang mahalagang alahas."M-Ms. Violet..." mahina at nanginginig kong bati. "Kailangan niyo na pong inumin an
DAMIAN’S POVRAT-TAT-TAT-TAT-TAT!Nabasag ang dambuhalang salamin ng balkonahe habang bumubuhos ang ulan at ang patuloy na putok ng mga baril mula sa labas ng villa!Bumagsak sa duguang semento ang doktor matapos matamaan sa balikat, at nagpaikot-ikot sa marbol na sahig ang portable incubator kung saan naroon ang umiiyak nating anak!"ANG BATA!" sigaw ko sa isang garalgal at pumatay na boses!Mabilis kong itinapon ang aking katawan sa semento at gumapang patungo sa kinaroroonan ng incubator habang pinaliligo ng bala ng mga mercenaries ni Isabella ang paligid ko! Bumaon ang dalawang bala sa aking kanang balikat at kaliwang hita—subalit wala na akong nararamdamang sakit. Nawala na ang pakiramdam ng katawan ko. Ang tanging buhay na natitira sa akin ay ang makitang ligtas ang sanggol!BANG! BANG!Pinaligo ko ng bala ang dalawang mercenaries sa harap ko habang gumagapang ako! Bumagsak ang mga bangkay sa aking paanan."Damian!" sigaw ni Isabella Laurent habang nanginginig siyang tumatakbo p
VIOLET’S POVAraw-araw na lang, ang malamig at tahimik na silid na ito ang aking kulungan.Nakatayo ako sa gitna ng silid habang nakatitig sa salamin. Payat na payat na ako. Ang dating makulay kong balat ay naging kasing-pula na lang ng papel, at ang mga mata ko ay puno ng madilim na balon ng kawalan at pait. Sa tuwing ibinababa ko ang aking tingin sa aking tiyan... nararamdaman ko ang kakaibang puwang—isang nakakakilabot na katahimikan na naiiwan ng isang inagaw na buhay."Nasaan ka na, baby...?" mahina kong bulong sa basag at garalgal kong boses.Pumapatak ang mga maiinit na luha sa aking pisngi. Wala na akong naiisip kundi ang galit kay Damian. Pinabayaan niya ako. Kinuha niya ang anak ko, pinahirapan niya ako, at nang mawala ang bata... umalis siya patungong Europa para takasan ang lahat ng pinsalang ginawa niya!TOK! TOK! TOK!Bumukas ang pinto ng aking silid. Naisip ko na baka si Gabriel o si Commander Ramos na naman 'yon para pilitin akong kumain.Subalit nang lumingon ako... h
VIOLET’S POVNakatayo ako sa gitna ng walang buhay at malamig na silid.Wala na ang umbok ng tiyan ko. Nakasuot ako ng itim na dress na halos lumawlaw sa aking payat na katawan. Namumutla ang aking mga pisngi, nangingitim ang paligid ng aking mga mata, at ang mga labi ko ay wala nang bakas ng anumang kulay o sigla.Inihakbang ko ang aking mga binti patungo sa sulok ng silid kung saan nakalagay ang isang mahogany crib—ang baby crib na lihim na ipinalagay ni Damian tatlong buwan na ang nakararaan.Dahan-dahan kong ibinaba ang aking nanginginig na kamay at hinawakan ang malamig na kahoy ng kuna.Bakante. Walang sanggol na nakahiga. Walang iyak ng anghel na dapat ay nagbibigay ng buhay sa napakalaking mansyon na ito."A-Anak ko..." garalgal at basag kong bulong habang pumapatak ang mga maiinit na luha sa akin mismong mga kamay.Napaalala ko ang araw na narinig ko ang una at huling iyak niya bago ako nawalan ng malay sa Operating Room. Naalala ko ang lambot ng noo niya nang idikit ko ang a
VIOLET’S POVMabigat. Napakamabigat ng aking mga pilikmata.Dahan-dahan kong idinilat ang aking mga mata sa gitna ng maputing liwanag ng silid. Ang amoy ng disinfectant, ang malamig na hangin ng aircon, at ang dahan-dahang pag-beeps ng heart monitor sa tabi ko ang unang sumalubong sa akin.Nanlalabo pa ang paningin ko, subalit agad na bumaba ang aking tingin patungo sa aking katawan.Wala na ang umbok. Patag na ang aking tiyan.Bahagyang sumakit ang hiwa sa ibabang bahagi ng aking tiyan nang subukan kong gumalaw. Mabilis kong ipinatong ang aking nanginginig na palad sa ibabaw ng aking tiyan habang pumapatak ang mga mainit na luha sa aking pisngi."B-Baby..." garalgal, paos, at walang boses kong usal sa ilalim ng oxygen mask.Naalala ko ang lahat. Naalala ko ang matinding sakit, ang duguang Operating Room, at ang mahinang iyak ng aking anak bago ako tuluyang nawalan ng malay."Anak ko..." iyak ko habang pilit kong itinutulak ang aking sarili para bumangon. "Nasaan ang anak ko...?"Bumu







