LOGIN......Gustong ikaila ni Reagan ang tanong ng ina ngunit para saan pa? Hindi rin naman siya makakapagsinungaling dahil sadyang matalas ang pandama nito. Mapakla siyang ngumiti at tumingin sa malayo. It's odd, really odd that none of them talked about Isabelle's wedding. Na parang hindi importante ang okasyon na iyon.Bumuntong hininga naman si Zarayah at naaawang tinitigan si Reagan. She can see the sadness lurking in his eyes. Ibinaling niya ang tingin sa karagatan bago magsalita."I'm sorry that we couldn't do anything," panimula niya. "Kami rin ay nagulat noong sinabi niyang magpapakasal na raw sila ni Tyrone. Hindi na kami nagtanong dahil alam naming matagal na rin ang kanilang relasyon. It's just that...." Huminga ng malalim si Zarayah at biglang nakaramdam ng lungkot at panghihinayang. "Akala ko ay babalikan ka niya. Na kayo pa rin ang magkakatuluyan sa huli. I was hopping for that to happen. Pero wala na akong magagawa kung iyon ang desisyon niya. Ilang beses ko na rin siyang
......."Mommy! Dad! Nandito po si Kuya Reagan!" malakas na sigaw ni Shaina sa ina habang tuwang-tuwa na yumakap sa binata."I missed you, Kuya! Sana ay nagsabi ka na bibisita ka pala para nakapag-ayos naman ako. I could've put my favorite strawberry lip balm and wear some cute dress!"Natatawang ginulo ni Reagan ang buhok ni Shaina. Ngayon lang niya napagtanto na matagal na noong huli niyang punta dito. She was now in the state of adolescent. Baby girl pa ito sa huling memorya niya."I missed you too, Shai. And you don't need to dress up just to look pretty. Maganda ka na kahit sa simpleng damit."Humaba ang nguso ng dalagita kaya bahagya niyang kinurot ang mga pisngi nito. "You're even more beautiful without makeup.""Hmmp! Oo na nga," ingos nito na siyang kanyang ikinangiti."Oh my gosh, Reagan! It's really you!"Hindi maitago sa mukha ni Zarayah ang labis na galak nang makita ang binata. Why not, when it's nearly three years since they last saw each other! Nagkaroon na rin siya ng
......"Bro,tama na iyan. Lasing na lasing ka na. Ang dami mo nang nainom oh."Inilayo ni Reagan ang hawak na beer nang tangkang agawin iyon ni Jaxon sa kanya. Hindi pa siya lasing. At higit sa lahat ay gusto pa niyang uminom. He doesn't want to go home at his lonely and silent house. He needed the spinning lights and banging music of this club to occupy his mind.Napipirwisyong namewang si Jaxon habang pinapanuod na maglasing ang kaibigan. Gulo-gulo ang buhok nito at gusot na gusot na ang polong damit. He looks wasted. Parang dinaanan ito ng sampo na bagyo. Hindi niya matukoy kung bakit na naman ito nagpapariwara ng ganito. Well, maybe he had an idea now. The last time he saw him this wreck was when Isabelle left and broke his heart. And he heard from Yohan that she was back recently. Hindi niya alam kung nagkita at nagkausap na ang dalawa. O baka nag-away na naman at nagkasakitan ng damdamin kaya ganito ngayon ang kanyang kaibigan."Ano ba kasi ang nangyari? Kung may balak ka palan
.......Natuliro nang tuluyan si Isabelle habang dinarama ang labi ni Tyrone na gumagalaw sa kanya. It's not that she was savoring the kiss, she was just stunned with his sudden appearance and the change of events.Muli sa gilid ng kanyang mata ay nahagip niya ang paggalaw ng isang pigura. It was just a brief eye contact but she saw the pain and sadness on Reagan's eyes. Napakapit siya sa damit ni Tyrone at mariin na ipinikit ang mga mata nang makaramdam siya ng panlalamig ng katawan. She wasn't doing anything wrong but she felt like she betrayed him for kissing another man. A sudden tear escaped from the corner of her eye. Hindi niya matukoy kung ano ang rason ng pag-ahon ng sakit sa kanyang dibdibb. Ayaw niyang mag-isip. She doesn't want to entertain any thoughts that's why she just stood there like a stiff tree.Naramdaman siguro ni Tyrone ang paninigas ng kanyang katawan kaya pinutol nito ang halikk at nag-aalalang tumitig sa kanya."Isabelle .. Are you okay?"She fluttered her
......"Mom, I told you I'm okay. I'm completely fine, alive and kicking.""Isabelle." May pagbabanta sa boses ng kanyang ina dahil sa pagbibiro niya. "This is a serious matter! Kabilin-bilinan kong dahan-dahan lang sa pagmamaneho.""Nag-iingat naman po ako. Accidents just happens sometime." Nasangkot kasi siya sa kanina sa aksidente habang pauwi siya. Hindi niya matandaaan ang buong detalye ng nangyari. Nagpapasalamat na lang siya dahil walang nasaktan at kaunting yupi lang sa kanyang kotse ang nangyari. Nadulas siya at nasabi dito kaya heto at hindi na siya tinigilan.Aaminin niyang medyo wala siya sa sarili kanina habang nagmamaneho. She doesn't have a presence of mind because it was somewhere else. Matapos ang pag-uusap nila ng kanyang ina ay nahahapong naupo si Isabelle sa couch. Natulala na naman siya at muling ginunita ang nangyari kanina sa opisina.Reagan kissed her that shocked the hell out of her. Her body was set to fire instantly. Hindi niya lubos inakala na ganun ang m
......."Of course. I know, marami tayong dapat pag-usapan."Umupo si Isabelle sa couch ngunit malayo kay Reagan. She doesn't know what was in his mind right now. Pero siya ay pumunta rito dahil sa negosyo.She crossed her legs and turned her body to face him. "I think you already know now the reason why I'm here." Tumango ito sa kanya ngunit hindi nagsasalita. Nanatili lang na nakatitig si Reagan sa kanya na para bang mine-memorya ang bawat parte ng kanyang mukha.Tumikhim siya at muling nagpatuloy sa pagsasalita. "Can we discuss the current state of the company? How is it going—""Nagbago ka na," wala sa topiko na salita nito."What?""Ang dami nang nagbago sa iyo, Isabelle."Pagak siyang tumawa. "Oh? So you expect that I'm still that foolish girl that you've fooled before?""Isabelle.." Umalma ang mukha nito ngunit hindi niya ito binigyan ng pagkakataon na magsalita."Ikaw din. Ang laki ng ipinagbago mo. Biruin mo, kahit hindi mo tunay na anak ay inako mo. For what? Because that's
Habang nasa biyahe pabalik ng Pilipinas ay hindi maiwasan ni Carcel ang masansan na pagsulyap sa kanyang asawa. They were on his private plane. Nakakatuwa nga lang dahil sa lawak ng espasyo na meron sila ay hindi ito umangal nang sinabi niyang gusto niya itong makatabi. He find it really strange g
Kanina pa palakad-lakad si Carcel sa sala. Hindi siya mapakali habang hinihintay si Zarayah na umuwi. Ginawa na niya ang lahat upang libangin ang sarili upang kumalma ang kanyang katawan pero wala pa rin. Tensyonado siya. Malala.Ngayon na nandito na siya ay bigla nang bumahag ang kanyang buntot.
FOUR YEARS LATER...."Dada.. You're crying again."Wala sa sariling hinaplos ni Carcel ang pisngi. Basa nga iyon ng kanyang mga luha. Nasa dalampisagan sila ngayon ng anak na si Reagan na ngayon ay apat na taong gulang na. Tuwing hapon ay lagi silang nagpupunta sa tabi ng dagat upang pagmasdan ang
"Lola!"Nagtatalon sa tuwa na tumakbo si Reagan nang makita si Cristina. Malawak naman ang ngiti na sinalubong ng huli ang bata at agad na kinarga upang mayakap ito."Oh my Reagan." Pinanggigilan na pinupog ng halik ni Cristina ang apo na humahagikgik sa kanyang mga bisig. Alam na niya kung ano ang







