The Divorced Wife Rises: Beg for Me, Billionaire!

Anim na taon na ang nakalipas mula nang tuluyang maghiwalay si Larey, Deluna at nang kanyang unang kasintahan.

Ngunit ngayon, bigla itong nagbalik sa lungsod ng Saint. Jude nang hindi nag-iisa. Kasama nito ang isang limang taong gulang na batang lalaki na sinasabing anak nila.

Mula nang malaman ni Larey ang pagbalik nito, tila nagbago ang lahat. Ginamit niya ang isang business trip bilang dahilan upang hindi umuwi, at isang buwan na siyang wala sa kanilang tahanan.

Ngunit ngayong araw, ay ang Ikatatlong anibersaryo ng kanilang kasal ni Portia.

Naghanda siya ng candlelight dinner at isang regalo para sa kanyang asawa, saka siya nagpadala rito ng mensahe.

Pagsapit ng alas-nuwebe ng gabi, hindi pa rin umuuwi si Larey. Sa halip, tumawag sa kanya ang kanyang hipag na si Maritha, Deluna.

Ipinaalala sa kanya na tingnan ang mensaheng ipinadala nito.

Nang ibaba ni Portia ang tawag, agad niyang binuksan ang mensahe ni Maritha.

Isang tingin pa lang niya sa mensahe, agad na nanigas ang ngiti sa kanyang panga.

Malakas na bumagsak sa sahig ang hawak niyang plato. Isang piraso ng nabasag na seramika ang tumama sa bukung-bukong niya, dahilan para tumulo ang matingkad na pulang dugo mula sa sugat nito.

Ngunit hindi man lang kumilos si Portia.

Nakita niya ang screenshot mula sa I*, isang mensahe ng kanyang asawa. Doon niya nalaman na ipinareserba nito ang buong lugar at naghanda ng fireworks para sa kaarawan ng anak nila kasama ang kanyang unang pag-ibig na si Sabrina, Laroa.

Yumuko si Portia upang pulutin ang kanyang telepono. Isa-isa niyang binuksan ang mga screenshot, mga dalampasigan, yate, paputok at rosas.

At ang kanyang asawa, karga sa isang braso ang isang batang nasa apat o limang taong gulang. Ang malaking kamay nitong may suot na singsing sa kasal ay nakapulupot sa baywang ng isang babae.

Isang serye ng magaganda at romantikong larawan, na may caption na, “Sweet cake na ako mismo ang gumawa para sa mga pinakamamahal kong kaibigan.”

Kahit sa screen lang, ramdam na ramdam talaga ang pagmamahalan nila.

Biglang nagulo ang utak ni Portia, at tila nawalan siya ng kakayahang mag-isip.

Nagmamadali niyang binuksan ang I* ni Larey, ngunit wala nang laman ang lahat.

Binuksan niya ang kanyang bibig, ngunit matagal siyang hindi makapagsalita.

Hindi niya alam kung kailan nagsimula, pero ang Mga Kwento ni Larey sa I* ay nakaset na "hindi na ito makikita sa kanya.”

Ang mga litratong iyon ang sumira sa huling pangarap na natira sa kanya para kay Larey.

Hindi pa rin sumusuko si Portia, kaya tinawagan niya si Larey at kapag hindi sumasagot, tinatawagan niya ulit.

Pangatlong beses na siyang binabaan ng kabilang linya nang biglang makatanggap siya ng mensahe mula sa lalaki.

Tanging dalawang salitang, “Busy ako” ang ipinadala sa kanya.

Napakaikli ng mensahe. Halatang naiinis at nagmamadali.

Walang siyang magawa, galit, selos, sama ng loob, sari-saring emosyon ang naghalo-halo sa dibdib niya, lalo pang ginugulo ang kanyang damdamin.

Napakurba si Portia at niyakap ang sarili habang tinatakpan ang ulo gamit ang dalawang kamay. Pakiramdam niya, pinupunit ang puso niya sa sakit, hanggang sa unti-unti siyang mawalan ng hininga.

Hinablot niya ang mahaba niyang buhok at napasigaw sa tindi ng galit, bago tuluyang mapaiyak.

Ilang sandali pa, nang makarinig siya ng katok sa p***o, pinilit niyang bumangon at buksan iyon.

Pagkabukas ng p***o, nagulat si Maritha nang makita ang itsura ni Portia.

“Portia, ayos ka lang ba?” tanong nito.

Basa pa rin ng luha ang mukha ni Portia. Matamlay lang siyang umiling.

Sa sobrang inis, malakas na ipinadyak ni Maritha ang paa niya, “Portia, tara! Puntahan natin ngayon ang Kuya ko sa Pwerto!” bulalas nito.

Unti-unting kumalma si Portia. “Maritha, hayaan mong ako na ang humarap sa mga problema namin ng Kuya mo.”

Kakapa-opera lang sa puso ng kanyang ina at hanggang ngayon ay nasa ospital pa rin ito. Hindi niya puwedeng hayaang tuluyan siyang gumuho sa ganitong pagkakataon.

Lumampas na sa hatinggabi nang tuluyang umalis si Maritha.

Samantala, walang imik na naglakad si Portia sa bawat sulok ng silid, tila isa na lamang siyang kaluluwang walang buhay.

Gayunpaman, sina Portia at Larey ay magkababatang magkasintahan.

Alam ng lahat sa industriya na mula pa pagkabata ay gusto na ni Portia ang lalaki.

At mas alam pa ng mga taong nasa paligid nila na may isang babaeng hindi kailanman nawala sa puso ni Larey, ang babaeng minamahal niya pero hindi kailanman maaaring mapasakanya.

Pinakasalan siya ni Larey dahil kailangan nilang sundin ang isang kasunduan ng dalawang pamilya.

Tatlong taon na silang kasal, at umaasa si Portia na kung patuloy lang siyang magsisikap at gagawin ang lahat para sa kanya, darating din ang araw na mamahalin siya ni Larey.

Pero imbes na pagmamahal ang matanggap niya, ang balita tungkol sa muling pagkikita ni Larey at ng dating kasintahan niya ang bumungad sa kanya.

Ang lalaking minahal niya mula pagkabata, ang pag-ibig na inalagaan niya hanggang sa pagtanda, at ang dalawampu’t limang taon ng kanyang kabataan.

Wala na ang lahat.

Panahon na para tuldukan na niya ang lahat ng ito.