Chapter 2

Sinabi ko sa kanya ang dahilan kung bakit kinakailangan ko na umuwi.Ginusto rin naman niya na samahan ako kaya hinayaan ko na.

“Sigurado ka ba na gusto mo sumama?” Tiningnan ko siya ng may mapaghinalang tingin.

“Ihahatid lang kita. That’s all. If this is the only way para hindi ako magkaroon ng utang na loob sayo.” Malamig ang pagkakasabi niya noon.

“Sinabi ko naman kasi na hndi mo na kailangang—”

“I insisted. May pagkukusa ako.”

Hindi na ako naka imik pa nang biglang huminto ang sasakyan. Nandito na pala kami.

“Narito na po tayo, sir,” sabi ng driver.

Hindi ko na pinatulan pa siya. Mabilis akong bumaba at tumakbo papunta sa mga gamit ko. Gaya ng inaasahan, basang-basa na ng ulan ang mga ito.

“Sigurado ka ba na hindi mo kailangan ng yulong ko?”

“Pwede bang iwanan mo na lang ako dito? Kasalanan mo rin naman kung bakit nangyari ito, e.” Biglang tumaas ang boses ko na hindi ko inaasahan. Inaasahan ko naman na mababasa ang mga ito. Pero ang masakit lang, pati picture namin ng papa ko, ang nag-iisang ala-ala niya sa akin, pati iyon ay nabasa rin.

Mabuti na lang at naulan kaya hindi halata ang pag tulo ng luha ko.

“Look, I was trying to—”

“Hindi ko kailangan ng utang na loob na ‘yan. Umalis na kayo. Umalis ka na dito.” Bakas sa boses ko nag galit.

Bumuntong-hininga muna siya nang malalim bago tuluyang tumalikod at pumasok sa sasakyan.

Sakto naman ang paglabas nina mama, Leo, at Patricia. Nakangiti sila na para bang sobrang saya nila dahil napaka miserable na ng buhay ko.

“So, saan ka na ngayon tutuloy niyan, Yssa? Para kang basang sisiw. Masarap bang magpakabasa sa ulan?” ani Patricia.

“Hindi ba’t sinabi kong hintayin niyo ako dahil babalikan ko ang mga gamit ko? Bakit pati picture ni papa hinayaan niyo mabasa?!” Hindi ko na napigilan ang bugso ng galit ko.

“Aba, Yssa. Malamang kailangan namin tuluyang ilabas ‘yan dahil nakakaabala lang. Hindi rin naman namin alam na uulan.” Kung magsalita si mama, parang hindi siya ang naglagay s akin sa mundong ito.

Kinuha ko ang letrato ni papa at inilagay sa bulsa ng suot kong jacket. Naglakas ako palapit sa kanilang tatlo. Tiningnan ko nang matalim si Patricia. Ang taong nasa likod ng pagkalason ni papa.

Habang matalim ang tingin ko sa kanya, hindi pa rin natigil ang pagtulo ng luha ko. Pero ngayon ay dahil nasa galit. Pakiramdam ko ay gusto ko kaladkarin papunta sa ulanan.

At oo, ginawa ko nga.

Hinila ko ang buhok ni Patricia at hinila sa labas. Sa ulanan. Hindi na siya makapalag pa dahil ang buhok niya sa batok ang hawak ko.

“Aray ko! Bitawan mo akong baliw ka!”

“Yssa, bitawan mo si Patricia!”

Hindi ko siya binitawan. Hawak ko pa rin ang buhok niya, itiningala ko siya sa langit bago bugbugin ng sampal. Naibuhos ko ang lahat ng natatagong galit sa loob ko. Pero sinubukan kong hindi siya mapatay.

Hindi ko napagtanto na papalapit na pala si Leo sa amin. Akmang sasapakin na sana niya ako kaya nabitawan ko si Patricia. Pero may brasong pumigil sa kanya.

Nakatayo sa pagitan namin yung lalaki kanina. Mahigpit nitong hinawakan ang braso ni Leo at ibinalik ang suntok. Napaluhod si Leo dahil sa sakit.

“Halika na.” HInila ako ng lalaki na iyon papasok ulit sa sasakyan.

Nanatili akong tahimik at nakayuko. Pakiramdma ko ay sinakluban ako ng langit at lupa. Hindi siya siya sa akin umimik kaagad. Hindi ko nga magawang maharap ang mg tingin niya ngayon. Patuloy lang ang pagtulo ng luha ko.

Inabutan niya ako ng towel. “Mas magiging mahirap ang kalagayan mo kung magkakasakit ka. dry yourself.” Maamo ngunit kalmado na ang kanyang boses.

"Huwag ka sa akin maawa.”

“Hindi ako naaawa sayo. Hindi ko rin ito ginagawa dahil may pakialam ako sa buhay mo. Dahil kahit sino namang makakita sayo, siguradong gagawin rin ang ginawa ko.” Bumunton siya ng hininga at tinuyo rin ang sarili. “Let’s go back.”

“Yes, Sir Patrick.”

Hanggang sa umandar ang sasakyan, hindi pa rin ako makapag salita. I know that I owe him an apology and a thanks.

Pinatuloy niya ako sa isang kwarto sa villa at binigyan ng pansamantalang kasuotan. Sa bawat ginagawa niya, inuulit-ulit niya sa akin na parte lang iyon ng pagbayad niya sa akin ng naging kasalanan niya at ng utang na loob niya sa akin. Nakakabingi rin.

Nang makapag palit na ako ng damit, lumabas ako ng kwarto para hanapin siya. Nakita ko siyang nag kakape malapit sa fireplace habang tahimik na nagbabasa ng libro.

Hindi ako nagpahalata at patago siyang pinanood. Hindi ko namalayan na iba na pala ang tinginan ko sa kanya.

“Ano, tatayo ka lang ba diyan?”

Nagulat ako nang bigla siyang magsalita at tumingin sa diretso ko. Para akong malulusaw sa kinakatayuan ko.

“A-ah…oo…sige…”

Naupo ako malapit sa kanya at wala lang. Naupo lang ako doon na hindi ko alam kung ano ang pwede ko pagkaabalahan o sabihin para hindi mag mukhang awkward.

“Manang, paki dalhan mo siya ng gusto niya,” utos niya sa matandang babae na nakatayo sa gilid.

“Ano’ng gusto niyo, Ms. Lynn?”

“A-Ah…kape na lang.”

Yumuko ito at umalis.

Nanatili kaming tahimik kaya pakiramdam ko ay ang awkward. Hindi ko rin naman alam ang sasabihin ko.

“M-May iba ka pa bang…libro na pwedeng basahin?” Ako na ang bumasag sa katahimikan.

Hindi siya agad umimik. Ibinaba niya lamang ay librong binabasa at tumingin sa akin nang may pagtataka. “Follow me.”

Tumayo siya. Sinundan ko lang siya sa hallway patungo sa isang kwarto. Pagbukas nito, bumungad sa akin ang napakaraming libro. Maayos itong nakasalansan.

“Wow…”

“Feel free to browse here. Basta huwag mo ikakalat. Ayaw kong magulo ang mga libro na yan dahil inayos ko ‘yan ng ilang linggo.”

“Grabe, sa sobrang dami nito hindi ko alam kung saan ko sisimulan.”

Naglakad siya papunta sa likod ko. Kinuha niya ang kamay ko at iginabay. “Close your eyes and breathe,” bulong niya. Iginabay niya ang kamay ko para himasin ang mga libro. “Once you feel like stopping, stop.”

Sinunod ko ang gusto niya. Ilang sandali bago ako huminto. Tumigil ako sa libro na may vintage cover. Isa itong historical book.

“Nice pick.”

Pero mas natigilan ako nang makita ang kamay niya na nakahawak sa kamay ko.

“Oh, sorry…” Mabilis niyang binitawan ang kamay ko at umatras bago tuluyang lumabas ng kwarto.

At ako naman ay naiwan na mag-isa.