The Delivery Rider is a Billionaire

Diamond Hotel.

"Magandang araw po, Sir, narito na po ang delivery ninyo."

Sigaw ni Kiko atsaka ito kumatok sa p***o ng silid sa hotel, habang hinihintay na lumabas ang umorder ay inayos nito ang kanyang tindig at ang suot niyang uniporme na kulay berde bilang isang delivery rider.

"Sandali lang!"

Sagot ng isang lalaki at dahan-dahang bumukas ang p***o, tila binuhusan ng malamig na tubig si Kiko ng mga oras na iyon, at hindi alam ang gagawin, nanlaki rin ang mga mata nito at natulala ito nang makita ang isang lalaki at isang babae sa loob ng silid! Siniyasat ni Kiko ang dalawa, tiningnan niya mula ulo hanggang paa ang lalaki at isang babae na tumambad sa kaniyang harapan.

Hindi kilala ni Kiko ang lalaking nagbukas ng p***o at ngayon lamang niya ito nakita.

Ngunit sa likod ng lalaki, nakita niya ang pamilyar na babae na nakasuot ng kulay puting bathrobe, medyo magulo ang buhok at gamit ang kanyang kamay ay kinusot-kusot nito ang kanyang mga mata, walang iba kundi ang kanyang asawa—si Karen!

Blagaggg!

Nakaramdam ng panginginig ng buong kalamnan si Kiko kaya’t nabitawan nito ang pagkaing hawak nito at tumilapon sa sahig. Kunot-noong tiningnan ng lalaki at babae ang natapong pagkain sa sahig at mababakas sa kanilang mga mukha ang inis at panghihinayang, matapos noon ay muli nilang tiningnan si Kiko na tuliro pa rin sa mga nasasaksihan.

Habang naguguluhan sa mga bagay-bagay si Kiko, may biglang sumagi sa isipan nito, nagtaka ito kung sino ang nag-order ng pagkain.

Sapagkat ang Diamond Hotel ay isang pribado, at ang mga taong naglalagi rito ay karaniwang hindi nagpapa-deliver ng pagkain sa labas.

Kahit magpa-deliver man sila, hanggang sa lobby lang pinapayagan ng hotel.

Ngunit ang taong ito na nag-order ay nagawang pakiusapan ang hotel upang maipahatid kay Kiko ang pagkain hanggang sa mismong pintuan ng silid.

Sino ba naman ang mag-aakala na sa gitna ng kanyang pagse-serve ay ang sarili pa niyang asawa ang kanyang mahuhuli!

Nang makitang bumagsak ang pagkain sa sahig, nanlisik ang mga mata ng lalaking nagbukas ng p***o.

Lalaitin na sana niya si Kiko nang biglang sumigaw si Karen mula sa loob ng silid sa labis na pagkagulat:

"Mahal! Ikaw... anong ginagawa mo rito? Bakit ka nandito? Hindi ka dapat nagparito sapagkat hindi ka nababagay sa mga ganitong lugar!"

Nanliit ang mga mata ng lalaki sa gulat at pinagmasdan si Kiko mula ulo hanggang paa.

Katamtaman ang tindig ni Kiko, guwapo, at nakasuot ng berde na uniporme ng isang delivery rider.

Tumawa ng pagkalakas-lakas ang lalaki at sumilay ang nakakalokong tingin nito kay Kiko. "Karen, so ang asawa mo pala ay isang delivery rider? Tsk, sana pala nagpa room service na lang ako sa hotel kaysa nagpa-deliver sa labas."

Bagama't nahuli siya ng asawa ni Karen, hindi man lang nakitaan ng pagkabahala ang lalaki!

Dahil alam niyang si Kiko ay nakikitira lamang sa pamilya ng kanyang asawa, sa pamilya nina Karen, kaya’t wala siyang anumang halaga o Karapatan.

Tiningnan ng masama ni Kiko si Karen.

"Karen, oo tatlong taon akong nakitira  sa inyo pero naglingkod ako sa pamilya mo. Ako ang nagluluto ng mga kinakain ninyo araw-araw, ako ang naglilinis ng dumi ng aso at nagpapakain ng pusa. Hindi ako nanunumbat o kung ano man, pero ginawa ko ang responsibilidad ko! Ginawa ko ang lahat para sa iyo"

"Sa loob ng tatlong taong iyon, ni hindi mo man lang ako pinayagang hawakan ka! Inakala ko pa namang may prinsipyo kang babae, pero ngayon... bakit mo ginawa ito?!"

Si Karen, na may maputi at makinis na balat at magandang mukha ay bahagyang nakaramdam ng takot ngunit mabilis din itong nagtaas noo ito at nagmatigas at nagsuplada.

Lumapit siya sa p***o habang nakataas ang noo at ang isang kilay nito "Anong pinagsasabi mo? Kiko, 'wag kang mag-imbento ng kwento diyan, seryosong bagay 'to, sinasabi ko sa 'yo."

"Kilala mo ba kung sino siya? Siya si Sir Marco, ang CEO ng isang malaking investment firm at ang tagapagmana ng pamilya Cruz—isa sa pinakamayamang pamilya rito sa Maynila!"

"Pumunta rito si CEO Marco para makipag-usap tungkol sa negosyo. Kung ayaw mong maniwala, pwede kong ipakita sa 'yo ang kontrata, pero maiintindihan mo ba 'yan? Hindi naman diba?" ani Karen.

Si Kiko ay isang simpleng delivery rider lamang, simbolo siya ng kawalan ng kakayahan at mararating sa buhay. Natural na wala itong alam sa mga usaping pangnegosyo.

Muling sumilay ang nakakalokong ngiti ni Marco habang nakatingin sa mag-asawa at ibinaling ang tingin sa pagkaing nakakalat sa sahig at muling nagsalita.

"Hoy delivery rider, irereklamo talaga sana kita dahil natapon mo 'yung dala mong chicken pot, pero dahil asawa ka naman ni Karen, bibigyan kita ng five-star na review at hindi kita irereklamo kung luluhod ka at hihingi ng tawad sa akin."

Kunot-noong sambit ni Marco habang umaarte pa na parang siya ang naagrabyado.

Sa halip na magpaliwanag o humingi ng paumanhin kay Kiko, siya pa ang mapang asar na  nag u-utos na humingi ng tawad sa kanya si Kiko.

Inasahan ni Kiko na pipigilan ni Karen ang walang hiyang pag-uugali ni Marco, ngunit sa  laking gulat niya sa sinabi ng kanyang asawa.

"Humingi ka na ng tawad kay Sir Marco. Hindi mo gugustuhing kalabanin si Sir.” 

Muling nag igting ang galit ni Kiko, ikinuyom ang kanyang mga kamao sapagkat hindi na niya mapigilan ang kanyang nararamdaman. “Sobra na ang dalawang ito!” sa isipan ni Kiko.

Nahuli na nga niya sa akto ang dalawa na pinagtataksilan siya, ngunit sa halip na humingi ng tawad sa kanya ay siya pa ang pinapahingi ng tawad sa kanila.

“Wala talagang katarungan sa mundong ito!” muling sumagi sa isipan ni Kiko.

Mahigpit na kinuyom ni Kiko ang kanyang mga kamao; balak niyang turuan ng leksyon si Marco.

Subalit, nang humakbang na si Kiko papalapit dito ay napaatras ng tatlong hakbang si Marco dahil sa takot na nararamdaman. 

Humarang si Karen sa kanyang daan at sumigaw,

"Kiko! Ano ba? Tingnan mo nga 'yang kawalang-hiyaan mo! Akala mo ba nararapat kang pumasok sa mga ganitong sosyal na hotel? Lumayas ka na nga rito! Kung hindi, tatawag ako ng security!"

Tumingin si Kiko kay Karen, dahan-dahang ibinaba ang kanyang kamao, at mahinang sinabi:

"Karen, umaasa ako na darating ang araw na hindi mo pagsisisihan ang ginawa mong ito!"

Pagkatapos noon ay tumalikod na si Kiko at tila walang lakas na naglalakad papalayo sa dalawang taksil.

Sinundan ng tingin ni Karen ang paalis na pigura ni Kiko habang sumisigaw, "Ang pinakamalaking pagsisisi ko sa buhay ay ang magkaroon ng walang silbing asawang tulad mo!"

Ang mala diyosang boses ni Karen ay unti-unting napawi sa pasilyo ng hotel, ngunit lalong bumigat ang nararamdaman ni Kiko.

Nang makalabas siya ng hotel ay agad itong sumakay sa kanyang motor na pang-delivery, akmang bubuhayin na nito ang makina ngunit  biglang tumunog ang kanyang telepono.

"Hello, GrabFood delivery,"

Sagot ni Kiko sa isang propesyonal at sanay na paraan.

Isang matandang boses ang nanggaling sa kabilang linya:

"Señorito Kiko, ang iyong tatlong taong pagsasanay at pagpapakumbaba bilang bayaw sa pamilya nina Karen ay opisyal nang natapos ngayong araw."

"Ang susunod mong pagsasanay ay sa larangan ng negosyo. Nabili na ni Don ang Infinity Group of Companies at inayos na niya ang lahat para maging bagong Chairman ka nito."

"Mabuti kung ganuon," maikling tugon ni Kiko, ramdam pa rin ang panghihina nito.

Si Kiko na mula sa pagiging isang delivery rider ay magiging Chairman na, isa itong magandang balita sa kanya subalit, nanatiling kalmado si Kiko.

Nagpatuloy ang boses sa kabilang linya, "Gusto ring malaman ni Don kung kumusta ang relasyon ninyo ng misis mo, ni Karen. Dapat na ba siyang pormal na ipakilala at isama sa pamilya bilang isa sa mga tagapagmana?"

Napangisi nang malamig si Kiko, "Ipapakilala si Karen para magmana ng bilyun-bilyong ari-arian ng pamilya ko? Tsk, 'wag na. Hindi siya karapat-dapat!"

Ramdam ang gigil ni Kiko ng mga panahon na iyon, pagkasabi niya noon ay ibinaba na niya ang telepono, pinitik ang accelerator, at mabilis na pinatakbo ang motor sa gitna ng abalang kalsada.