LOGIN“Are these our new weapons?” Iyon ang naging bungad sa kanila ni Dominic habang papasok sa conference room kasama ang ibang direktor. Sa hindi inaasahan, nakasunod sa kanila si Gabriel na dumiretso agad ang mga mata kay Evony. Evony was slightly stunned seeing Gabriel again. Hindi naging maganda ang huli nilang pagkikita simula noong mamatay si Anjo. Mas lumayo na sila sa isa’t isa at hindi naman manhid si Gabriel upang hindi maramdaman iyon. Lori immediately switch seats so Gabriel could sit next to Evony, giving them time to exchange knowing glances. Nakamasid naman sa kanila si Roman, may mariing pagbabantay kay Evony lalo na’t nariyan ang binata. Evony avoided Gabriel's eyes and gave a single nod to Dominic. “Yes, sir. Iyan ang ibinigay sa akin ng Cascara Grounds,” sagot niya. Dominic hummed in acknowledgement, opening the luggage. “How about your parents?” tanong ulit nito habang ini-inspection ang mga high-end na armas. “Ligtas ba silang nakaalis?” “I hope so, sir. Sinigu
“Evony…” Si Lori kaagad ang bumungad kay Evony pagkarating niya sa headquarters. Nag-aalala ang kanyang itsura lalo na’t alam nito ang plinano ng kaibigan ngayong araw. “Are they okay?” she asked, her voice full of unmistakable worry. Evony smiled softly and caressed Lori’s shoulder. “They're okay, Lori. Hindi naging madali dahil pinigilan talaga ako ni kuya, pero it was a success. By this time, they are on their way to Canada kung nasaan nandoon sina Dada Rocky.” Napahinga nang malalim si Lori dahil sa ginhawa. Maliit na lamang siyang ngumiti kay Evony kahit na nalulungkot ang buong diwa niya dahil sa paglisan ni Radleigh. Simula kasi noong mamatay si Anjo, hindi siya nito makausap nang maayos. Masyado siyang naapektuhan sa pagkamatay ng kaibigan na halos hindi niya na nabibigyan ng atensyon ang nobyo. Noong ibinalita ng Duello sa kanila ang plano na ilayo ang kanilang mga mahal sa buhay, alam niyang mawawalay si Radleigh mula sa piling niya sa sandaling oras. Ayaw man niyang m
Hindi na nag-usap ang magkapatid pagkarating nila sa heliport. Gaya ng sabi ni Dominic, secluded nga ang area dahil halos walang katao-tao roon maliban sa mga guard at sa piloto nila. Nakilala agad ni Evony ang ilan sa mga ito dahil tauhan sila mula sa Cascara Grounds na siyang makakasama ng kanyang pamilya sa byahe. “This way, Irvines.” Their pilot personally led them on the way to the helicopter waiting for them. Nakaandar na ang makina nito at handa ng umalis. It was a huge white helicopter. Nakakatakot ang pag-ikot ng rotor blade nito. At sa tail boom naman, naroon ang malaking pangalan ng “Duello”. Binigyan lamang ni Evony ng tingin sa isa sa mga tauhan mula sa Cascara Grounds na sinuklian lamang siya ng maikling tango. “Let’s go.” Evony led the way. Nakasunod lamang sa kanya si Radleigh, nakikiusap pa rin sa kanya habang sinasabayan ang bilis ng kanyang hakbang. “Please, Evony. Don't do this. Sumama ka sa amin.” “Sasama ako sa inyo, kuya,” giit ni Evony saka huminto sa ta
“The helicopter is ready at the heliport, Evony. Shall we go now?” Napalingon si Evony kay Radleigh na nakasilip sa pinto ng kanyang kwarto. Bitbit na nito ang malaki niyang maleta, handa ng lisanin ang Pilipinas. “Mauna na kayo sa baba, kuya. Susunod na lang ako,” sagot ni Evony saka nagpatuloy sa kanyang ginagawa. “Bakit hindi ka pa nag-impake kagabi? You're taking too much time,” puna ni Radleigh ngunit wala namang bahid ng inis dito. Hindi kaagad sumagot si Evony at nagpatuloy lamang sa pagtutupi ng kanyang damit. Gayunpaman, hindi niya pa ito ipinapasok sa kanyang maleta kaya napabuntong-hininga na lamang si Radleigh at pumasok sa loob ng kwarto ng kapatid. “Let me help you.” Evony was quickly alarmed when Radleigh attempted to open her luggage. “What are you doing?” she hissed, snatching her luggage away from Radleigh’s grip. Radleigh looked bewildered at his sister’s sudden reaction. Napatitig siya rito dahil sa gulat, hindi mawari kung bakit ganoon na lang bigla ang ki
“Hindi kami papayag na malayo kami sa ‘yo, anak.”Mahigpit na hinawakan ni Evony ang kamay ng kanyang ina na kulang na lang ay lumuhod sa kanya upang magmakaawa na huwag silang dalhin sa ibang bansa.“It's for your safety, mom,” mahinahong giit ni Evony sa kanila. “I tried to talk to Sir Dominic out of this topic pero siya na mismo ang pumilit sa akin na kumbinsihin kayong dalhin muna sa ibang bansa pansamantala.”“Sa tingin mo ba matatahimik kami roon kung alam naming nagdurusa ka rito sa Pilipinas?” mariin namang sabat naman ni Saint.“Dad, please? Convince mom,” she pleaded. “Hindi pwedeng nandito kayo sa Pilipinas dahil masyado nang magulo ang away namin laban sa mga Constantino.”“Kailan pa ba matatapos iyan, anak?” Sloane sighed in exasperation. “Gusto na naming makasama ka sa araw-araw. Lagi na lang kaming nababalot ng daddy mo sa takot na baka isang araw ay mabalitaan na lamang namin… na wala ka na dahil sa pakikipag-giyera.”“Mom, listen to me.” Evony gently cradled her mothe
“Ano?! Nakatakas si Hanz?!” Sabay-sabay na naalarma ang mga direkto ng Duello kasama sina Roman and Evony sa loob ng conference room nang nagmamadaling pumasok sa loob ang isa sa mga guard na nakabantay sa basement. Humahangos itong tumango. “Oo, sir! Pagtingin po namin sa baba, wala na siya roon! Sira na rin po ang pinto!” Napamura si Dominic. “Paano naman siya makakatakas dito?! That's so impossible!” Nagkatinginan sina Evony at Roman. Kapwa silang napailing habang iniisip kung sino ang nangahas na magpalaya sa lalakeng iyon. Tatlong araw pa lang ang lumipas simula sa palpak nilang mission. Nakaburol na rin ngayon si Anjo at nakatakdang ilibing sa Linggo. Ang mga kasambahay naman na nadakip nila na siyang inaasahan nilang tutulong sa kanila ay hindi rin mapakinabangan dahil hindi sila sumasagot. Tila traumatized din sila sa nangyari kaya kineep na lamang muna sila ng Duello pansamantala. Ngayon ay panibagong problema na naman ang bumungad sa kanila dahil sa pagkalaya ni Hanz.







