MasukTatlong araw na lang bago ang kasal namin.
Sa kabila ng lahat ng paghahanda, hindi pa rin ako sanay na tawaging magiging asawa ni Adrian Montenegro. May mga pagkakataong nakakalimutan kong may kontrata kaming kailangang sundin, lalo na kapag magkasama kami at hindi niya ako tinatratong parang isang empleyado.
Ngunit lagi kong ipinapaalala sa sarili ko na may hangganan ang lahat.
Isang taon.
Pagkatapos noon, babalik ako sa dati kong buhay.
“Serena.”
Napalingon ako sa pintuan ng silid na pansamantalang inilaan sa akin sa bahay ng mga Montenegro. Nakatayo roon si Adrian, nakasuot ng puting polo at itim na pantalon.
“Bakit?”
“May kailangan tayong puntahan.”
“Ngayon?”
“May ilang dokumentong kailangang pirmahan sa opisina ng abogado.”
Napatingin ako sa orasan. “Hindi ba puwedeng bukas?”
“Mas mabuting matapos na natin.”
Sumunod ako sa kaniya. Sa biyahe, tahimik kaming pareho. Nasa telepono siya habang nakatingin ako sa mga ilaw sa labas.
Pagdating namin sa gusali, sinalubong kami ng isang lalaking nakasalamin. Siya ang abogado ng pamilya, si Atty. Reyes.
“Mr. Montenegro, Miss Villareal,” bati niya. “Nakahanda na ang mga dokumento.”
Umupo kami sa harap ng mesa. Ipinaliwanag niya ang ilang detalye tungkol sa kasal at sa pagmamay-ari ng ari-arian. Maingat kong binasa ang bawat pahina.
“May pagbabago ba sa kontrata natin?” tanong ko kay Adrian.
“Wala.”
“Gusto kong tiyakin.”
Tumango siya. “Basahin mo lahat. Hindi kita minamadali.”
Iyon ang unang pagkakataong naramdaman kong nirerespeto niya talaga ang aking pasya.
Pagkatapos ng pagpirma sa ilang papeles, lumabas kami ng gusali. Malakas ang ulan at hindi agad makaalis ang sasakyan dahil sa trapiko.
“Maghintay muna tayo,” sabi niya.
Pumasok kami sa isang maliit na café sa ibaba. Umorder siya ng kape at ako naman ay mainit na tsokolate.
“Hindi ka umiinom ng kape?” tanong niya.
“Hindi ako mahilig.”
“May iba ka pa bang ayaw?”
“Mga taong akala nila alam nila ang lahat.”
Bahagya siyang ngumiti. “Mukhang marami kang ayaw sa akin.”
“Hindi ko naman sinabing ikaw lang ang ganoon.”
Tumawa siya nang mahina. Nakakagulat na may ganoong tunog pala ang boses niya. Hindi ko pa iyon naririnig mula nang magkakilala kami.
“Serena,” tawag niya pagkaraan ng ilang sandali. “Bakit mo piniling akuin ang problema ng pamilya mo?”
“Dahil pamilya ko sila. Hindi ko kayang panoorin silang mawalan ng lahat.”
“Puwede ka namang umalis at magsimula ng sarili mong buhay.”
“Puwede. Pero hindi ibig sabihin na dapat ko silang iwan.”
Tahimik siyang nakinig.
“Ikaw?” tanong ko. “Bakit parang wala kang ibang iniisip kundi ang kompanya?”
Tumingin siya sa tasa niya. “Dahil iyon ang itinuro sa akin.”
“Hindi ba nakakapagod?”
“Sanay na ako.”
“Hindi ibig sabihin na tama ang isang bagay dahil nakasanayan mo na.”
Napatingin siya sa akin. Ilang segundo kaming nagtitigan bago siya bahagyang ngumiti.
“May paraan ka talaga para kontrahin ako.”
“Hindi ko kasalanan kung lagi kang may sinasabi na kailangang kontrahin.”
Nang humina ang ulan, naglakad kami palabas. Ngunit bago kami makarating sa sasakyan, napansin kong may mga taong nagkukumpulan sa tapat ng gusali. May isang babae na may hawak na kamera at nakatingin sa amin.
“Mr. Montenegro! Totoo bang kasal na kayo?”
“May relasyon pa ba kayo ni Bianca?”
“Miss Villareal, pera lang ba ang dahilan kung bakit ka pumayag?”
Napahinto ako.
Hindi ko inaasahang may mga mamamahayag na naghihintay sa amin. Nagsimulang mag-flash ang mga kamera. May isang lalaking lumapit nang masyadong malapit.
Agad na humakbang si Adrian sa harap ko.
“Walang sasagot sa mga tanong ninyo,” mariin niyang sabi. “Umatras kayo.”
Hinawakan niya ang kamay ko at inakay ako patungo sa sasakyan. Nang makapasok kami, saka lamang ako nakahinga nang maluwag.
“Okay ka lang?” tanong niya.
Tumango ako. “Oo. Nagulat lang ako.”
“Pasensya na. Dapat may nagbantay sa lugar.”
“Hindi mo kasalanan.”
Tumingin siya sa akin. “Hindi ko hahayaang bastusin ka nila.”
Hindi ko alam kung bakit biglang bumilis ang tibok ng puso ko.
Pagdating sa bahay, bumaba ako at nagpasalamat. Ngunit bago ako tuluyang makapasok, tinawag niya ako.
“Serena.”
Lumingon ako.
“May gusto akong sabihin.”
“Ano iyon?”
Lumapit siya. Nasa pagitan namin ang ilang pulgada lamang. Nakita ko ang pagod sa mga mata niya, ngunit may iba pang naroon—isang damdaming hindi ko kayang pangalanan.
“Hindi ko gusto na natatakot ka dahil sa apelyido ko.”
“Hindi ako natatakot sa apelyido mo.”
“Kung gayon, ano?”
“Sa posibilidad na makalimutan ko kung sino ako habang kasama kita.”
Hindi siya agad sumagot. Dahan-dahan niyang iniangat ang kamay, ngunit huminto iyon bago niya mahawakan ang pisngi ko.
Nang gabing iyon, hindi ko agad nabura ang mensahe. Kinuha ko ang screenshot at ipinadala sa sarili kong email, saka ko isinulat ang oras ng pagtanggap nito. Kung may taong nagbabanta sa akin, gusto kong may kopya ako ng lahat.
Kinabukasan, balak kong dalhin ang mensahe sa abogado bago ko ito ipakita kay Adrian. Ayokong basta magparatang o magpadala sa takot. Kailangan kong malaman kung sino ang may pakana at kung may katotohanan ang sinasabi nito.
Gayunman, habang nakahiga ako, naalala ko ang halik niya. Hindi iyon magarbo o mapilit. Nagtanong siya, naghintay, at iginalang ang sagot ko. Mas nakakatakot iyon kaysa sa inaasahan ko, dahil unti-unti kong nakikita ang taong nasa likod ng malamig niyang reputasyon.
Hindi ko pa alam kung ano ang nararamdaman ko. Ang alam ko lang, hindi dapat maging dahilan ang isang halik para balewalain ko ang mga babalang natanggap ko.
“Puwede ba kitang halikan?”
Napatigil ako. Hindi iyon kasama sa kontrata. Wala ring nakasulat na kailangan kong pumayag.
Tinitigan ko siya. Sa unang pagkakataon, hindi siya nag-utos. Nagtanong siya.
Hindi ko alam kung bakit, ngunit hindi ako umatras.
“Kung gusto mo,” mahina kong sagot.
Marahan siyang yumuko at hinalikan ako. Maikli lamang iyon, maingat, at walang pagmamadali. Nang lumayo siya, pareho kaming tahimik.
“Magandang gabi, Serena,” sabi niya.
Pumasok ako sa bahay na hindi alam kung bakit tila may naiwan sa aking dibdib na hindi ko kayang ipaliwanag.
Ngunit pagdating ko sa silid, may natanggap akong mensahe mula sa hindi kilalang numero.
Isang larawan iyon namin ni Adrian sa labas ng café.
May nakasulat sa ibaba:
HUWAG KANG MAGPAKASAL SA KANIYA. HINDI MO ALAM ANG TOTOONG DAHILAN KUNG BAKIT KA NIYA PINILI.
At bago ko pa maisip kung sino ang nagpadala, dumating ang ikalawang mensahe.
MAY TAONG GUSTONG SIRAIN ANG PAMILYA MO—AT SI ADRIAN ANG MAY HAWAK NG KATOTOHANAN.
THE BILLIONAIRE'S UNWANTED BRIDEKABANATA 16: ANG LIHIM SA LIKOD NI ISABELLAHindi ako makapaniwala sa nabasa ko.Kung sakaling mawala ako, hanapin ninyo ang anak kong si Isabella.Paulit-ulit kong tiningnan ang pangalan sa likod ng litrato. Si Matteo Reyes. Ang lalaking sinasabing minahal ng aking ina bago niya nakilala ang aking ama.At si Isabella ang kanyang anak.“Adrian, alam mo ba ito?” tanong ko.Umiling siya habang hawak ang litrato.“Wala akong alam tungkol sa pamilya niya.”“Pero naging malapit kayo noon. Hindi ba niya nabanggit ang kanyang ama?”“Hindi. Ang alam ko lang, matagal nang patay ang ama niya.”Napatingin ako sa kanya.“Sigurado ka bang hindi niya alam ang tungkol sa akin?”“Hindi ko masasagot iyan.”Napabuntong-hininga ako. Lalong gumulo ang lahat.Kung anak ni Matteo si Isabella, at si Matteo naman ang lalaking minahal ng aking ina, ano ang ibig sabihin nito?“Daniel,” tawag ni Adrian.“Sir?”“Alamin mo ang lahat tungkol kay Matteo Reyes. Gusto kong malaman kun
THE BILLIONAIRE'S UNWANTED BRIDEKABANATA 15: ANG TAONG DAPAT SANA'Y NAGING AMA KO“Ang taong dapat sana'y naging ama mo.”Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ko ang sinabi ni Victor.Hindi ako makapaniwala sa narinig ko. Napatingin ako kay Adrian, umaasang may sasabihin siya, ngunit tila maging siya ay nagulat sa rebelasyon ng kanyang pinsan.“Ano ang ibig mong sabihin?” tanong ko kay Victor.Ngumiti siya nang bahagya.“Hindi mo ba naisip kung bakit napakaraming taong gustong protektahan ka? Bakit pati ang lolo ni Adrian ay gumawa ng kasunduan tungkol sa iyo?”“Tumigil ka na,” mariing sabi ni Adrian.“Bakit? Natatakot ka bang malaman niya ang totoo?”Lumapit si Adrian at hinarangan ang aking harapan.“Hindi mo siya gagamitin para sa mga personal mong interes.”Napatawa si Victor.“Personal na interes? Ikaw ang pinakamagaling magsalita tungkol diyan, Adrian. Ikaw ang nagpakasal sa kanya nang hindi sinasabi ang buong katotohanan.”Naramdaman kong muling bumigat ang dibdib ko.“Victor,
THE BILLIONAIRE'S UNWANTED BRIDEKABANATA 14: ANG PANGALANG NASA BIRTH RECORDHindi ko maalis ang tingin ko sa pangalan sa dokumento.VICTOR MONTENEGRO.Paulit-ulit kong binasa ang mga letrang nakasulat sa lumang birth record. Umaasa akong baka nagkamali lamang ako ng basa. Ngunit kahit ilang beses kong suriin, hindi nagbabago ang pangalang naroon.“Bakit siya?” halos pabulong kong tanong.Walang sumagot.Nasa harap ko si Alexander, habang si Adrian naman ay nakatayo sa aking tabi. Pareho silang tila nag-iisip kung paano ipaliliwanag ang isang bagay na matagal na nilang itinatago.“May kaugnayan ba si Victor sa pagkabata ko?” tanong ko.“Hindi sa paraang iniisip mo,” sagot ni Alexander.Napatawa ako nang mapait.“Paano ko malalaman kung ano ang dapat kong isipin? Hindi ko nga alam kung alin sa mga sinasabi ninyo ang totoo.”Kinuha ko ang dokumento at itinapat sa kanya.“Bakit siya ang nakalagay bilang emergency contact noong ipinanganak ako?”Huminga nang malalim si Alexander.“Noong
THE BILLIONAIRE'S UNWANTED BRIDEKABANATA 13: ANG BABALA NG AKING INAPaulit-ulit kong binasa ang mensahe ng aking ina.Huwag mong ipakita kay Alexander ang asul na kuwintas.Bakit?Ano ang mayroon sa simpleng kuwintas na iyon at bakit tila takot na takot ang aking ina na makita iyon ni Alexander?Dahan-dahan kong binuksan ang drawer ng aking bedside table. Naroon ang maliit na kahon na naglalaman ng mga bagay na ibinigay niya sa akin. Kinuha ko ang kuwintas at inilagay sa aking palad.Maliit lamang iyon. May asul na batong nakapaloob sa isang pilak na palawit. Matagal ko na itong pag-aari, ngunit ngayon ko lamang naisip na baka may mas malalim itong kahulugan.Sinubukan kong buksan ang likod ng palawit, ngunit hindi ito gumalaw.May maliit na marka sa gilid nito na hindi ko napansin noon. Isang letrang M na nakaukit sa pilak.Montenegro.Napahigpit ang hawak ko rito.Hindi na ito basta alaala ng aking pagkabata.May koneksiyon ito sa pamilyang pilit kong inuunawa.Biglang bumukas ang
THE BILLIONAIRE'S UNWANTED BRIDEKABANATA 12: ANG PAGBABALIK NG AMAHindi ko alam kung paano kami nakarating pabalik sa mansiyon.Ang tanging nasa isip ko ay ang pangalan sa mensahe ni Daniel.Alexander Montenegro.Ang lalaking matagal nang nawawala. Ang lalaking nasa lumang litrato ng aking ina. Ang lalaking tila may malaking papel sa kasunduan ng dalawang pamilya.At ngayon, nasa loob na siya ng aming bahay.“Serena, manatili ka sa tabi ko,” utos ni Adrian habang bumababa kami sa sasakyan.Hindi ako sumagot.Hindi ko alam kung dapat ba akong matakot o matuwa. Sa loob ng maraming araw, hinahanap namin ang lalaking ito. Ngunit ngayong malapit na akong makaharap sa kanya, pakiramdam ko ay hindi ko kakayaning marinig ang anumang sasabihin niya.Pagpasok namin sa sala, nakita ko agad ang isang lalaking nakaupo sa sofa.Maputla ang kanyang mukha. May bahagyang uban ang kanyang buhok at halatang pagod ang kanyang katawan. Ngunit kahit ganoon, hindi maikakaila ang pagkakahawig niya kay Adri
THE BILLIONAIRE'S UNWANTED BRIDEKABANATA 11: ANG BABAE NA MULING BUMALIK“Kung siya ang babaeng muntik mo nang pakasalan, bakit ako ang pinili mong maging asawa?”Hindi agad nakasagot si Adrian.Nakatayo siya sa harap ko habang hawak ko pa rin ang litrato ni Isabella Reyes. Napakaganda ng babaeng nasa larawan. Elegante, maayos ang pananamit, at may ngiting tila sanay na makuha ang lahat ng gusto niya.Hindi ko alam kung bakit, pero mas masakit pala ang makakita ng ebidensiya kaysa makarinig lamang ng pangalan.“Serena, hindi ganoon kasimple ang lahat,” mahinang sagot niya.Napatawa ako nang walang saya.“Iyan na naman ang sagot mo. Hindi simple. Maraming sikreto. Maraming bagay na hindi ko dapat malaman.”“Hindi ko itinago sa iyo si Isabella para saktan ka.”“Pero itinago mo siya.”Napatingin siya sa litrato bago muling ibinalik ang tingin sa akin.“Bago kita nakilala, may kasunduan na ang dalawang pamilya namin. Gusto ng pamilya ko na pakasalan ko siya dahil makatutulong iyon sa neg







