kabanata 5

KABANATA 5 – L U C I A N (POV)

Halos isang lagok lang ang ginawa kong pag-inom sa alak, na para bang tubig; wala akong pakialam sa pait o init na dumadaloy sa aking lalamunan.

“Ahh!” Sigaw ko kasabay ng pagbato ng basong hawak ko. Tumama ito sa sahig at nagkalat ang bubog kasabay ng tunog na parang sumasabay sa gulo sa loob ng utak ko.

Galit na galit ako. “Hindi pa rin mawala ang imahe ni Arielle…” ang nagmamakaawang mga mata nito na puno ng luha.

Nararamdaman ko pa rin ang bigat sa dibdib ko habang bumabalik-balik sa isip ko ang eksenang ‘yon—ang mga luhang pumapatak sa mukha niya, ang tinig niyang nanginginig sa takot at sakit.

Muling napahawak ako sa ulo ko. “Tangina naman,” bulong ko, pilit pinapakalma ang sarili, pero lalo lang akong nadudurog sa tuwing binabanggit ko ang pangalan niya sa isipan ko.

“Hindi ako papayag na makalaya ka sa akin,” mariing sambit ko habang tinititigan ang bakas ng alak sa mesa. “Pareho tayong magdurusa habang buhay… hangga’t sa kabilang buhay.”

At sa mga salitang ‘yon, muling bumalik sa akin ang mga alaala—ang dahilan kung bakit ko siya kinasusuklaman… at kung bakit ako naging ganito.

---

“No, Dad! Hindi ako papayag na magpakasal sa anak ng kaibigan at kasosyo ninyo!”

“May kasintahan ako, at malapit na kaming ikasal ni Amelia!” sigaw ko noon sa aking ama habang nakatayo sa gitna ng malawak na library ng aming mansyon. Ang mga dingding ay punô ng mga lumang larawan ng pamilya—mga larawan ng yaman, ng karangyaan, pero para sa akin, iyon din ang mga larawan ng pagkakakulong.

Ang ama ko, si Don Rafael Davenhart, ay nakaupo sa kanyang upuang gawa sa mahogany, hawak ang baso ng brandy, habang ang malamig nitong tingin ay tila mga punyal na tumatagos sa akin.

“Kasintahan,” ulit niya, may halong pang-uuyam sa tinig. “Kasintahan ba ang tawag mo sa babaeng iyon? Isang gold digger na pumapatol sa kung sino-sinong lalaki?”

Nanggigil ako sa galit. “Dad!” malakas kong sigaw. “Wala kayong karapatang pag-usapan ng ganyan si Amelia! Mahal ko siya, at mali ang paratang ninyo sa kanya!”

Tumayo siya mula sa pagkakaupo, mabagal ngunit may bigat. Ang bawat yabag niya sa marmol na sahig ay parang hampas sa puso ko. “Mahal?” mariin niyang wika. “Anak, ilang beses ko bang sasabihin sa’yo—ang pagmamahal ay hindi sapat para mabuhay. Hindi mo pwedeng gawing kabuhayan ang emosyon.”

Humakbang ako palapit, mahigpit ang pagkakakuyom ng kamao. “Hindi lahat ng tao nabubuhay sa pera, Dad.”

Tumawa siya—malalim, mapanlait. “Pero lahat ng tao, anak, namamatay kapag wala nito.”

“Hindi mo kilala si Amelia,” mariin kong wika. “Hindi siya kagaya ng iniisip ninyo. Nagta-trabaho siya, nagsisikap. Hindi siya humihingi ng kahit ano sa akin.”

Nilapitan niya ako, halos magkadikit na ang aming mukha. “Anak, matanda na ako sa’yo. Nakita ko na ang klase ng mga babaeng ganyan—lumalapit kapag may pera, umaalis kapag wala na. Isang araw, gigising ka na lang at makikita mong tama ako.”

“Hindi!” singhal ko. “Kahit kailan, hindi ko hahayaang mangyari ‘yon!”

Biglang tumalim ang mga mata niya. “Kung gano’n,” aniya, “Maghanda ka. Dahil kung hindi mo susundin ang gusto ko… mawawala sa’yo ang lahat.”

“Anong ibig ninyong sabihin?”

“Tanggal ka sa kumpanya. Tatanggalin kita sa mana. At higit sa lahat…”

Tumigil siya sandali, saka ngumisi nang malamig. “Kung ayaw mong mapahamak ang babaeng ‘yan, mas mabuting makinig ka.”

Napatigil ako.

“Anong ibig n’yong sabihin, mapahamak?”

Umikot siya pabalik sa kanyang mesa at nagsindi ng sigarilyo. “Huwag mo na akong subukang paikutin, Lucian. Hindi mo kilala ang mga taong kausap ko. Isang utos ko lang, mawawala sa mundong ito ang babaeng mahal mo.”

Nanginig ang kamay ko. “Hindi n’yo gagawin ‘yon, Dad. Hindi kayo gano’n ka…—”

“Wala akong sinabing gagawin ko,” malamig niyang putol. “Pero alam mo kung sino ang mga tao kong kayang gumawa. Isa kang Davenhart. Tandaan mo ‘yon. Ang pangalan natin ay mas mataas pa sa buhay ng kahit sino.”

“Mas mataas pa sa buhay ko?” balik kong tanong, puno ng galit.

Tahimik siya. Pero ang titig niya—sapat na para sabihin ang lahat.

Iyon ang unang pagkakataon na naisip kong kaming dalawa ay hindi kailanman magiging magkaibang tao sa paningin ng iba. Para kay Don Rafael, ako ay tagapagmana, hindi anak. Isang piyesa sa laro ng kapangyarihan.

At si Arielle—ang anak ng kaibigan niyang politiko at kasosyo sa negosyo—ay ang premyo sa laro niyang iyon.

“Buo na ang desisyon ko, Lucian,” muling sambit ng aking ama. “Sa ayaw at gusto mo, si Arielle ang papakasalan mo. Siya ang magpapatatag sa kumpanya natin. Siya ang magliligtas sa pangalan ng Davenhart.”

Tumawa ako ng mapait. “Hindi ako manika na pwedeng ipares sa kahit kanino n’yo gusto.”

Lumapit siya, mahigpit na tinapik ang balikat ko. “Tingnan natin kung gaano ka katatag kapag buhay na ng babae mo ang nakataya.”

---

Kinabukasan, umalis ako sa bahay—dala ang tanging layunin: protektahan si Amelia. Pero ilang araw matapos ang pagbabanta ng aking ama, isang aksidente ang sumira sa lahat.

Ayon sa ulat ng pulis, nasangkot si Amelia sa banggaan ng kotse at truck. Wala nang nakaligtas. Pero sa puso ko, alam kong hindi iyon aksidente.

At mula noon, ang galit ko ay naging apoy na hindi na namatay.

---

Kaya nang ipakilala sa akin si Arielle dela Vega, ang babaeng naging dahilan ng pagkasira ng buhay ko, hindi ko siya tinignan bilang asawa—kundi bilang simbolo ng pagkatalo ko.

Ang bawat ngiti niya ay paalala ng sakit. Ang bawat paghinga niya ay parang insulto sa alaala ni Amelia.

“Hindi mo kasalanan,” minsan kong narinig siyang bulong sa dilim, pero hindi ko iyon pinakinggan. Para sa akin, siya ang dahilan ng lahat.

Kung hindi dahil sa kanya, hindi sana nawala si Amelia. Kung hindi dahil sa kasunduang iyon, hindi sana ako naging ganito.

---

Muling bumalik ang isip ko sa kasalukuyan. Sa bar na ito, sa alak na walang lasa, sa gabi na walang katahimikan.

“Tangina,” bulong ko ulit, habang tinititigan ang kawalan.

Sa labas ng bintana, kumikislap ang mga ilaw ng siyudad—mga liwanag na tila nang-uuyam.

“Pareho tayong magdurusa, Arielle,” bulong ko, halos hindi na boses ng tao. “Dahil kahit anong gawin mo, hindi mo ako malalayuan.”

At sa gitna ng katahimikan ng gabi, habang bumabalik sa isipan ko ang mga sigaw, luha, at mga salitang hindi na mababawi, muling sumiklab ang apoy ng galit sa loob ko.

Isang apoy na alam kong walang sinuman—kahit siya—ang makapapatay.