kabanata 4

KABANATA 4 — Ang Alon ng Galit

POV – Arielle

Pagkapasok ko pa lang sa loob ng bahay, sinalubong agad ako ng isang malakas, malutong na sampal.

Pak!

Halos mapatumba ako sa sahig. Umalingawngaw ang tunog sa buong sala, kasabay ng panlalamig ng buo kong katawan. Napahawak ako sa pisngi kong namanhid, saka ko lang naramdaman ang hapdi—parang may nagliliyab sa balat ko.

Pag-angat ng mukha ko, bumungad sa akin si Lucian. Nanlilisik ang mga mata niya, malamig pero puno ng apoy. Ang panga niya’y nakadiin, ang kamao’y bahagyang nakasara, tila pinipigil ang sarili na huwag akong muling saktan.

“Saan ka galing, Arielle?!” singhal niya, halos pasigaw.

Napaawang ang bibig ko, walang tunog ang lumabas. Hindi ko alam kung uunahin ko bang huminga o magpaliwanag. Halos ilang segundo lang ang lumipas, pero pakiramdam ko, ilang taon akong nakatayo ro’n sa harap niya.

“Ilang araw kang nawala!” patuloy niya, ang bawat salita ay parang latigo sa pandinig ko. “Ano, ha? Nasa lalaki mo ba?”

Napasinghap ako, hindi makapaniwala sa narinig. “Lucian, ano’ng sinasabi mo—?”

“’Wag kang magkunwari!” sigaw niya, sabay hampas ng kamao sa mesa sa gilid namin. “Tinaon mo talaga, no? Nung wala ako, nagpakasasa ka sa kalaguyo mo!”

Parang nanlabo ang paningin ko. Ang bawat salitang binibitawan niya ay parang matatalas na bubog na itinusok sa dibdib ko. Hindi ko alam kung saan ko huhugutin ang lakas para tumugon.

“Ano, hindi ka ba magsasalita o tama ang hinala ko na kaya gusto mo ng divorce ay may lalaki ka talaga?” ani nya habang nakadiin ang mga panga.

“Pwede ba, Lucian! Pagod ako kaya gusto kong magpahinga, wala ba akong panahon makipag-away sa'yo?” Akmang tatalikod ako, ngunit napaaray ako sa sakit nang mahigpit niyang hawakan ang braso ko.

“Ano, pagod ka?!” nanlilisik nitong turan. “Pagod ka makipaglaro sa apoy ng kalaguyo mo?”

“Lucian, nasasaktan ako!” mariin kong sabi, pilit inaalis ang kamay niyang tila bakal sa higpit.

“Masasaktan ka talaga!”

At bago pa ako makapiglas, bigla niya akong hinila paakyat sa hagdan. Parang wala siyang pakialam kung matapilok ako, kung madulas, o kung masaktan. Ang tanging naririnig ko lang ay ang tunog ng mga yabag niyang galit na galit, habang ako nama’y pinipilit makasabay sa bilis ng hakbang niya.

Pagdating namin sa itaas, halos ibagsak nya ang katawan ko sa kama. Tumama ang ulo ko sa ulunan ng kama. Ilang segundo akong nakapikit, sinusubukang makabawi ng hinga.

“Anong gagawin mo?” tanong ko, halos hindi na marinig ang sarili kong tinig sa lakas ng tibok ng puso ko.

“Oh, bakit tila natatakot ka? ‘Di ba ito naman ang gusto mo?” Ngumisi siya, malamig, mapanghamon.

(###) Isa-isa niyang tinanggal ang suot niyang polo, bawat galaw ay mabigat at puno ng galit.

“Lucian, huwag mong gawin ‘to,” pakiusap ko, nanginginig ang boses. “Hindi mo alam kung ano ang pinagsasasabi mo.”

“Alam ko, Arielle,” madiin niyang sabi. “Alam kong matagal mo na akong niloloko.”

Tumayo ako, pilit kong nilakasan ang loob ko kahit nanginginig pa rin ang katawan ko. “Kung may respeto ka sa sarili mo, huwag mo akong pagbintangan ng ganyan nang wala kang pruweba.”

Ngumisi siya, mapait. “Pruweba? Kailangan ko pa ba nun, Arielle? Eh ilang araw kang nawala!?”

Akmang babangon ako nang bigla na lamang akong daganan ni Lucian.

“Lucian, ano bang ginagawa mo pwe–” hindi ko na natapos ang aking sasabihin nang sunggaban ako ng halik nito sa aking mga labi.

Narinig ko ang bigat ng kanyang paghinga, magkahalong galit at pananabik. Ramdam ko ang bigat ng katawan niya sa ibabaw ko habang pinipilit kong itulak siya palayo. Ngunit mas lalo lamang niyang pinigilan ang bawat paggalaw ko.

“Lucian, tama na!” halos pasigaw kong sabi, pero tila bingi siya sa bawat pakiusap ko.

Mas mariin pa ang halik niya—marahas, puno ng poot at hinanakit. Para bang gusto niyang iparamdam sa akin ang sakit at galit na matagal niyang kinimkim. Ang mga palad niya, mariing nakahawak sa aking mga balikat, pilit akong ikinukulong sa pagitan ng kanyang mga bisig.

Nang sa wakas ay kumawala ako, mabilis kong binigyan ng isang sampal ang kanyang pisngi. Tumigil siya, natigilan, at ilang segundo kaming parehong walang imik.

Naramdaman kong dumadaloy ang luha ko, pero pinunasan ko agad. Hindi ko siya pagbibigyan ng kasiyahang makita akong marupok.

“Dahil alam kong kahit ano pa ang sabihin ko, hindi mo rin naman pakikinggan.”

Sandaling natahimik si Lucian. Pero bago pa ako makahinga nang maluwag, muli siyang nagsalita.

“Sino siya?” malamig niyang tanong. “Yung lalaking pinuntahan mo?”

Napatawa ako—mapait, mahina, puno ng luha. “Ganun na ba kababa ang tingin mo sa akin?”

“Hindi mo kailangang umarte ng malinis, Arielle,” sagot niya, mabigat.

Ang mga salitang iyon… tumagos hanggang kaluluwa ko. Kung dati, bawat tingin niya ay tahanan ko, ngayon bawat titig niya ay parang tingga sa dibdib ko.

“Lucian…” mahinahon kong wika. “Hindi mo na ako kilala. Hindi na rin kita kilala.”

Ngunit imbes na tumigil, lalo pa siyang lumapit. Ramdam ko ang bigat ng galit sa bawat paglapit niya. Amoy ko pa ang alak sa hininga niya—mapait, matapang, at nakakahilo.

“’Yan ba talaga gusto mo?” bulong niya, halos dikit na ang mukha sa mukha ko. “Gusto mong magpa-divorce para makasama ‘yung lalaking ‘mo tama diba?”

Ngumisi diya na para demonyo. “Pero kahit kailan hindi mo makukuha ang nais mo?” Mananatili ka habang buhay sa tabi ko?”

Tumagilid ako, pilit na umiwas. “Huwag mo akong idamay sa mga ilusyon mo, Lucian. Kung gusto mong maniwala sa kasinungalingan, ‘wag mo akong pilitin sumama sa bangungot mo.”

Sandaling lumabo ang paningin ko—hindi dahil sa luha, kundi sa sobrang pagod. Ilang araw akong walang maayos na tulog, walang maayos na kain, at ngayong nakaharap ko siya, parang gusto ko na lang mawala sa lahat ng ito.

“Pagod ako, Lucian,” mahina kong sabi. “Pagod akong ipagtanggol ang sarili ko sa taong dati kong pinaniniwalaang kakampi ko.”

“Pagod?” Natawa siya, mapait. “Pagod ka kasi siguro hindi ka nakatulog sa piling ng lalaki mo!”

“Lucian!” sigaw ko, sabay tulak sa kanya. “Tama na! Hindi mo na ako ginagalang!”

Ngumisi siya nang mas malalim, halos kasabay ng pagdilim ng mga mata niya. “Hindi mo alam kung gaano ako nasusuklam sa mga palusot mo. Sa bawat salita mo, sa bawat pilit mong maging inosente…”

Tahimik akong nakatingin sa kanya. At sa kabila ng galit niya, may isang bagay akong malinaw na nakita—takot. Takot niyang mawala ako, pero mas pipiliin niyang sirain ako kaysa amining nasasaktan siya.

“Lucian…” pabulong kong sabi, “kung ito na talaga ang tingin mo sa akin, siguro tama lang na matapos na tayo.”

Isang malakas na kalabog ang gumulat sa akin nang suntukin niya ang dingding. “Hindi ako papayag!” sigaw niya. “Hindi mo ako basta iiwan, Arielle! Wala kang karapatang umalis!”

“Wala akong karapatan?” tumaas ang boses ko. “Lucian, ilang taon na akong nakatali sa’yo—sa galit mo, sa selos mo, sa mga paratang mo! Ilang beses na akong nasaktan, ilang gabi akong umiiyak, pero nanatili pa rin ako! At ngayon sinasabi mong wala akong karapatan?!”

Tahimik siya, pero kita ko ang pag-igting ng panga niya. Tila sinasakal siya ng sariling emosyon.

“Kung talagang wala ka nang pakialam, bakit hindi mo ibigay ang nais kong makalaya?”

“Yan na lang ang natitira para sa akin ang magkaroon ng respeto na hindi mo kaya ibigay sa akin please! Nagmamakaawa ako sa'yo.

Tila natauhan si Lucian at dahan-dahang umalis ito sa aking ibabaw.

Tumayo ito at kinuha ang mga nahubad na damit.

“Kahit anong gawin mo, hinding-hindi ko ibibigay ang kalayaan mo!” malamig nitong turan pagkatapos ay walang salitang lumabas ito ng kwarto.

Napahagulgol na lamang ako. “Bakit kailangan kong magpakahirap at masaktan ng ganito?”

Napahawak ako sa aking dibdib, pilit pinipigilan ang panginginig ng aking katawan. Ramdam ko pa rin ang bigat ng kanyang presensiya sa ibabaw ko—ang lamig ng kanyang mga salita na mas masakit pa kaysa sa ginawa niyang paglapastangan sa damdamin ko.

Huminga ako nang malalim, pero imbes na gumaan, mas lalo lamang sumikip ang pakiramdam sa dibdib ko. Ang luha, tuloy-tuloy na bumabagsak, tila walang katapusan.

“Lucian…” mahina kong bulong, halos hindi na marinig. “Bakit mo ako kailangang saktan ng ganito?”

Sa labas, naririnig ko ang malakas niyang pagbagsak ng pinto—isang tunog na parang huling selyo ng pagkawasak ng lahat ng pinagsamahan namin. Ang bawat kaluskos ng kanyang mga yapak papalayo ay tila unti-unting nag-aalis ng huling bahid ng pagmamahal na meron pa ako para sa kanya.

Napasubsob ako sa kama, pinipigil ang hikbi ngunit wala akong nagawa kundi humagulgol. Ang mga alaala ng mga gabing puno ng halakhakan, ng mga pangakong “hindi kita sasaktan,” ay ngayon mga multo na lang na paulit-ulit akong binubulabog.

“Hindi ko naman ginusto ‘to…” bulong ko sa pagitan ng mga hikbi. “Gusto ko lang naman ng katahimikan… ng kaunting pag-unawa.”

Ngunit paano mo ipaglalaban ang isang pag-ibig kung bawat hakbang ay sugat, bawat yakap ay tanikala?