kabanata 6

KABANATA 6 — A R I E L L E (POV)

“Ahh…” mahina kong buntong-hininga kasabay ng pagbangon ko mula sa kama.

Panibagong araw na naman—panibagong sapalaran.

Ngunit sa totoo lang, wala namang bago. Tulad pa rin ng dati, tila isang malamig na yelo si Lucian—walang pakiramdam, walang init, at para bang ang tanging layunin ay masaktan ako sa tuwing nagtatama ang aming mga mata.

Ramdam ko pa rin sa katawan ko ang bigat ng gabi. Parang may nakaipit sa dibdib ko na hindi ko maalis kahit ilang ulit akong huminga ng malalim. Buong magdamag akong umiiyak, at hindi ko na namalayan kung kailan ako nakatulog. Ang huli kong alaala ay ang pagpatak ng mga luha ko sa unan, kasabay ng mga salitang paulit-ulit kong binubulong: Tama na, Arielle. Tama na.

Tahimik ang buong silid. Ang mga kurtinang puti ay bahagyang kumikilos sa simoy ng hangin. Ang liwanag ng umaga ay pumapasok sa bintana, pero kahit gaano ito kaliwanag, nananatili pa rin akong nakakulong sa dilim ng sakit.

Dahan-dahan kong inalis ang kumot na nakabalot sa akin. Magulo ang kama, basa pa ang unan. Hinaplos ko ito sandali—tila tinatanong kung ilang gabi pa ba akong luluha bago tuluyang makalimot.

“Kailangan ko nang makalaya,” mahina kong sambit, halos pabulong. “Nais kong makapunta sa tahimik na lugar. Sa lugar na wala si Lucian, at wala ang mga alaala naming paulit-ulit na sumasakal sa’kin.”

Isa-isang tinanggal ng mga daliri ko ang suot kong damit. Tumapat ako sa salamin, at doon ko nakita ang sarili kong halos hindi ko na makilala.

Payat. Maputla. Walang sigla.

Ang mga mata kong dati ay may kislap sa tuwing nakikita ko siya, ngayo’y puno na lang ng pagod at takot. Para bang bawat araw na lumilipas, unti-unting hinuhubaran ako ng buhay ng lalaking minsan kong minahal.

Hinaplos ko ang pisngi kong namamaga pa mula sa pag-iyak. “Ganito na lang ba palagi?” tanong ko sa sarili ko, pilit na ngumingiti kahit ang totoo ay gusto ko nang sumigaw.

Pero ang katahimikan lang ang sumagot.

---

Flashback:

“Wala kang karapatang umalis sa bahay na ‘to, Arielle!” galit na sigaw ni Lucian noon, ang boses niya’y umalingawngaw sa buong kwarto.

“Lucian, please…” halos pabulong kong sagot, nanginginig ang boses ko. “Pagod na ako. Hindi ko na kaya. Araw-araw mo akong sinasaktan sa mga salita mo, dinudurog mo ako. Ano bang ginawa kong mali?”

“Kasalanan mo?” malamig niyang tawa, puno ng pang-uuyam. “Ang kasalanan mo ay dumating ka sa buhay ko. Kung hindi dahil sa’yo, hindi ko mawawala ang lahat ng meron ako.”

Parang tinuhog ng libong karayom ang dibdib ko. “Lucian…” mahina kong tawag, umaasang marinig niya ang sakit sa boses ko.

Ngunit tinalikuran lang niya ako at marahas na isinara ang pinto.

Kasabay niyon, narinig ko ang tunog ng pagkabasag—hindi mula sa gamit, kundi sa puso kong tuluyan nang nadurog.

---

Muling bumalik ang katinuan ko nang marinig ko ang pag-vibrate ng cellphone ko sa lamesa.

Tring… tring… tring…

Napakunot ang noo ko. Wala naman akong inaasahang tawag. Walang gustong kumausap sa’kin, at ayaw ko rin namang makipag-usap kahit kanino. Pero hindi ito tumigil. Paulit-ulit. Parang may gustong piliting marinig ko.

Sa wakas, dinampot ko ito. Unknown number.

Saglit akong nagdalawang-isip, pero napindot ko rin ang sagot bago pa ako makapagbago ng isip.

“Hello?” mahina kong sabi.

Tahimik. Wala akong narinig.

“Hello? Sino ‘to?” ulit ko, medyo tumaas ang boses ko, hindi dahil sa galit, kundi sa kaba.

Ilang segundo pa ang lumipas bago marinig ko ang isang tinig—mababa, malamig, at tila may laman na pananakot.

“Hindi ka makakatakas sa karma mo, Arielle.”

Napasinghap ako. “Sino ka?!” sigaw ko, agad tumayo, halos mabitawan ko ang cellphone.

Walang sagot. Narinig ko lang ang mabagal na paghinga sa kabilang linya, parang sinasadya niyang marinig ko iyon.

“Sabihin mo kung sino ka!” halos manginig na ang boses ko.

“Wala kang karapatang maging masaya,” mariing wika ng boses. “Dahil kahit saan ka magtago, kahit anong mangyari—magiging miserable ang buhay mo.”

At bago ko pa muling masabi ang kahit ano, naputol ang tawag.

Ilang segundo akong natigilan. Nakatingin lang ako sa screen na nagdilim, hawak pa rin ang cellphone na nanginginig sa kamay ko.

“Miserable?” mahina kong sambit, paulit-ulit sa isip ko ang bawat salitang binitawan niya.

Tumingin ako sa paligid—tahimik pa rin, pero iba na ang pakiramdam. Parang may malamig na presensiyang bumalot sa silid.

Lumapit ako sa bintana at binuksan ang kurtina. Sa labas, tahimik ang kalsada. Walang tao, walang gumagalaw, pero hindi ko maiwasang maramdaman na may mga matang nakamasid sa akin.

Muli kong hinawakan ang dibdib ko—ramdam kong mabilis ang tibok ng puso ko, parang sinasakal ako ng sariling takot.

“Lucian…” mahinang sambit ko, halos walang boses. “Ikaw ba ‘yon?”

Ngunit kahit anong sagot ang gusto kong marinig, alam kong hindi siya ‘yon.

Ang boses kanina ay iba—masyadong malamig, masyadong matalim… parang may lihim.

Huminga ako nang malalim, pero kahit gaano ko piliting kumalma, ramdam ko ang kaba na unti-unting bumabalot sa buong katawan ko.

Muli kong tiningnan ang cellphone. Walang pangalan. Walang bakas.

Tanging mga salitang iyon lang ang naiwan sa isip ko—

“Magiging miserable ang buhay mo.”

At sa unang pagkakataon, hindi ko alam kung ano ang mas nakakatakot—ang boses na narinig ko.

Bigla ako kinabahan at tila may pakiramdam ako na hindi pa matatapos ang lahat ng ito.