Chapter 2

CATRIONA POV

Agad kong isinagawa ang aking desisyon sa gabing iyon. Sa loob lamang ng ilang oras, iniligpit ko ang aking kaunting mga gamit sa dalawang maliliit na maleta. Hindi ako nag-iwan ng liham, hindi ko ipinaalam sa sinuman ang aking pupuntahan, at tinanggal ko na ang lahat ng paraan upang matunton ako. Ang dating numero ng aking telepono ay pinatay ko na, at ang mga talaan ng aking pagkakakilanlan ay inayos ko upang maging malabo ang anumang bakas na maaaring sundan ni Kenzo o ng kanyang mga tauhan.

Sumakay ako sa unang bus na paalis ng Maynila. Ang biyahe ay tumagal ng mahigit walong oras, at habang gumugulong ang sasakyan sa kalsada, naramdaman ko ang paglayo ko hindi lamang sa lungsod kundi pati na rin sa sakit na dulot ng lalaking minahal ko. Ang aking mga kamay ay nakapatong pa rin sa aking tiyan, at sa bawat tibok ng puso ng sanggol sa loob ko, lalong tumitibay ang aking loob. Kakayanin ko ito. Para sa kanya.

Dumating ako sa isang payapa at liblib na bayan sa paanan ng kabundukan. Malayo ito sa ingay at gulo ng siyudad, at higit sa lahat, walang nakakaalam sa pangalang Ayapana doon. Inupahan ko ang isang maliit na bahay na gawa sa kahoy at semento—simpleng tirahan lamang, may dalawang silid at isang maliit na kusina. Hindi ito kasing luho ng mga bahay na nakasanayan ko noon, ngunit para sa akin, ito ang pinakaligtas na kanlungan na maaari kong makuha.

Nagsimula ang mga araw ng pagsisikap. Dahil kailangan kong kumita para sa aking pagbubuntis, naghanap agad ako ng trabaho. Sa kabutihang palad, tinanggap ako bilang tagapamahala ng mga talaan sa isang maliit na kooperatiba sa bayan. Ang sweldo ay hindi malaki, ngunit sapat ito para sa aming pangangailangan. Sa gabi naman, gumagawa ako ng mga gawaing pang-opisina sa pamamagitan ng internet upang madagdagan ang aking kinikita.

May mga gabing napapagod ako nang husto. May mga pagkakataong naiiyak ako sa katahimikan ng gabi, iniisip kung tama ba ang aking ginawa. Ngunit sa tuwing nararamdaman ko ang mahinang paggalaw sa aking tiyan, agad na nawawala ang aking pagdududa. Ang batang ito ang aking lakas.

Lumipas ang walong buwan ng walang abalang balita mula sa Maynila. Walang dumating na tauhan, walang liham, at walang bakas na hinahanap nila ako. Tila naging madali para kay Kenzo na kalimutan ang aming pag-iral, at sa kabila ng hapdi ng damdamin, naging ligtas ito para sa amin.

Isang maaliwalas na umaga, isinilang ko ang aking sanggol sa tulong ng isang matandang komadrona sa baryo. Malakas ang kanyang iyak nang siya ay lumabas, at nang unang beses ko siyang buhatin, tila natunaw ang lahat ng pagod at sakit na dinanas ko.

Siya ay lalaki. Pinangalanan ko siyang Kael.

Sa unang tingin pa lamang, kitang-kita ko na ang mga katangiang minana niya sa kanyang ama—ang maitim at malambot na buhok, ang hugis ng mga mata, at ang matalas na panga na unti-unti nang mabubuo habang siya ay lumalaki. Ngunit agad kong pinaalala sa aking sarili: Siya ay anak ko. Siya ay akin lamang.

Tumakbo ang mga taon nang mabilis. Sa loob ng limang taon, naging maayos at payapa ang aming pamumuhay. Hindi kami mayaman, ngunit hindi rin kami nagugutom. Natutunan ni Kael ang pagiging masaya sa maliliit na bagay. Siya ay lumaking matalino, masunurin, at may kakaibang talino na madalas ikagulat ng lahat sa aming lugar. Kahit limang taong gulang pa lamang, marunong na siyang bumasa, sumulat, at umintindi ng mga simpleng aralin.

Isang hapon, habang nakaupo kami sa aming munting balkonahe habang pinapanood ang paglubog ng araw, bigla siyang humarap sa akin na may katanungan sa kanyang mga mata.

“Nay,” panimula niya nang mahina. “Bakit po wala akong Tatay? Ang mga kaklase ko po ay may Tatay na sumasama sa kanila sa paglalaro at pumupunta sa paaralan. Bakit sa akin ay wala?”

Hinaplos ko ang kanyang pisngi habang pinipigilan ang hapdi ng aking dibdib. Hinanda ko ang aking sagot upang hindi siya masaktan.

“Ang iyong Tatay ay nakatira sa napakalayong lugar, anak,” mahinahon kong paliwanag. “Mayroon siyang ibang buhay na kailangang asikasuhin, at hindi na siya bahagi ng ating kinabukasan. Pero huwag kang malungkot, ha? Nandito naman ako. Ibibigay ko sa iyo ang lahat ng pagmamahal na kailangan mo, sapat para sa dalawa.”

Tumingin siya sa akin nang maigi, at ang kanyang mga matang kasing itim ng gabi ay puno ng pag-unawa kahit bata pa. “May nagawa po ba akong mali kaya ayaw niya sa atin?”

Niyakap ko siya nang mahigpit at hinalikan ang kanyang noo. “Hinding-hindi. Wala kang kasalanan. May mga taong hindi handang maging mabuting ama, at hindi mo iyon dapat sisihin sa iyong sarili. Ang mahalaga, magkasama tayo at masaya tayo.”

Ngumiti si Kael at yumakap pabalik sa akin. Tila nasiyahan sa aking sagot, ngunit alam kong may kuryosidad pa siyang itinatago. Ngunit sa ngayon, sapat na iyon.

Akala ko ay mananatili kami sa tahimik na buhay na ito habambuhay. Ngunit ang tadhana ay may ibang plano.

Isang linggo matapos ang usapang iyon, tumawag ang aking kapatid na si Rico mula sa Maynila. Mula sa kanyang boses pa lamang ay naramdaman ko na may malaking problema.

“Catriona,” panimula niya nang may halong pangamba. “Nagkaroon ng malaking pagkalugi ang aming negosyo. Lubog na kami sa utang, at kung hindi namin mababayaran ang halagang kinakailangan sa loob ng dalawang buwan, maaaring mawala ang aming tahanan at ang natitira naming kabuhayan. Wala na kaming ibang malapitan.”

Nang marinig ko iyon, parang dinurog ang aking puso. Ang pamilya ko ang nagpalaki sa akin at tumulong sa akin noong wala akong mapuntahan. Hindi ko sila kayang pabayaan. Ngunit ang aking ipon ay sapat lamang para sa aming pangangailangan ni Kael sa loob ng ilang buwan—hindi sapat para sa malaking halagang kailangan nila.

Kinagabihan, habang pinag-iisipan ko kung ano ang gagawin, may dumating na mensahe sa aking email. Binuksan ko ito nang may pag-aalinlangan, at sa sandaling mabasa ko ang nakasulat, nanigas ang aking katawan.

Isang alok na trabaho bilang Punong secretary. Ang sahod ay tatlong beses na mas malaki kaysa sa kinikita ko sa kasalukuyan, at sapat upang malutas ang aming problema. Ngunit ang pangalan ng kumpanyang nag-aalok nito ang nagpahinto sa aking paghinga, Ayapana Group of Companies.

Ang parehong kumpanya, ang parehong mundong iniwan ko limang taon na ang nakalilipas. Ang pangalan ni Kenzo Ayapana ay muling pumasok sa aking isipan. Ang pagbabalik ay nangangahulugang pagharap sa panganib na matuklasan ang aming lihim. Ngunit ito rin ang tanging pagkakataon upang iligtas ang aking pamilya at mabigyan ng mas magandang kinabukasan si Kael.

Buong maghapon akong nag-isip at tumimbang ng mga panganib. Limang taon na ang lumipas. Marami na ang nagbago. Kung mananatili akong maingat, kung pananatilihin kong propesyonal ang aking pag-uugali, at kung itatago ko nang maayos ang pagkakakilanlan ni Kael… maaari ba kaming makaligtas sa pagtuklas?

Sa huli, gumawa ako ng desisyon. Tinanggap ko ang alok. Inayos ko ang aming mga gamit, ipinagpaalam sa mga kaibigan sa baryo, at naghanda upang bumalik sa Maynila. Ngunit bago kami umalis, tumingin ako sa aking anak at nangako sa aking sarili.

“Hindi ko hahayaang masaktan ka ng iyong sariling ama at ipapangako ko sayu na hinding hindi ka niya malalapitan”

Sa paglipas ng mga araw, papalapit kami muli sa mundong iniwan ko. Ang mga lihim na inilibing ko ay tila muling gumigising, ngunit mananatili akong matatag. Ang kaligtasan ni Kael ang siyang uunahin ko, anuman ang mangyari.

 

TO BE CONTINUE