Ang Tunay na Ama

Nang makaalis na sila Joseph at Jenny, parang nakalimutan ni Klea kung paano huminga. Nanatili siyang nakatayo sa tapat ng counter, ang mga kamay ay nanginginig habang mahigpit na nakahawak sa gilid ng mesa. Ang ngiti na akala niya ay makikita na lang niya sa mga pangarap, biglang naglaho nang parang bula—dahil sa pagkakataong muling nagtagpo ang landas nila, hindi man lang dumaan sa isip nito kung sino siya. Para bang isa lang siyang estranghero na dumaan lang sa buhay nito.

“Klea? Ayos ka lang ba?” tanong ng katrabaho niyang si Mia habang hinahawakan nang marahan ang braso niya. “Kanina ka pa nakatulala diyan. Yung lalaking umorder kanina… kilala mo ba talaga siya? Parang ang lalim ng titigan niyo ah.”

Napabuntong-hininga si Klea at pilit na ngumiti, kahit na ramdam na niyang namumuo na naman ang luha sa gilid ng kanyang mga mata. “Wala ‘to Mia. Kilala ko lang siya dati… matagal na panahon na rin kasi ang lumipas, at marami na ring nagbago sa aming dalawa.”

Hindi na niya ipinaliwanag pa nang buo. Alam niyang kahit anong sabihin niya, hindi nito maiintindihan ang bigat na dala ng pagkikita nilang dalawa—ang sakit na makita ang taong minahal mo nang sobra, pero sa mata niya ay parang hindi ka naman kailanman naging bahagi ng kwento niya. Itinuloy na lang niya ang trabaho, pero bawat galaw niya ay mabigat. Bawat customer na lumalapit, mukha pa rin ni Joseph ang sumasalubong sa isip niya—ang mga mata na dati ay puno ng kalokohan, init, at pagmamahal, ngayon ay puno na lamang ng pagiging pormal at tila malayong alaala.

Pagkatapos ng kanyang shift, agad siyang nag-ayos at umuwi. Nadatnan niyang naglalaro sa harap ng bahay si Zander kasama ang kanyang nanay. Pagkakita sa kanya, agad na tumakbo ang bata at yumakap nang mahigpit sa kanyang binti, parang matagal silang hindi nagkita kahit ilang oras lang naman ang nakalipas.

“Mama! Umuwi ka na po! Ang sarap po ng luto ni Lola, may sinigang na baboy at paborito nating gabi!” masayang kwento ng bata habang nakatingala sa kanya, ang mga mata ay kumikinang sa tuwa.

Yumuko si Klea at hinalikan ang noo ng anak, sabay himas sa malambot nitong buhok. Sa sandaling iyon, nawala kahit paano ang bigat sa dibdib niya. Si Zander ang buhay niya—ang tanging liwanag at dahilan kung bakit siya nakatayo pa rin matapos ang lahat ng paghihirap, pagluha, at pagsasakripisyo.

“Pasensya ka na anak, medyo pagod lang si Mama sa trabaho,” malambing niyang sabi habang inaakay ang bata papasok sa loob ng bahay.

Habang kumakain, hindi mapakali si Klea. Gusto niyang ibahagi ang nakita niya, pero natatakot din siyang magtanong ang ina niya o mag-alala lalo ito. Hanggang sa hindi na niya napigilan ang sarili.

“Nay… nakita ko po si Joseph kanina sa cafe,” mahina niyang sabi habang nakayuko sa plato, hindi makatingin nang diretso.

Natigilan ang nanay niya at dahan-dahang ibinaba ang kutsara. “Talaga? Nandito na siya sa Santa Rita? At… nakilala ka ba niya? Nakausap niyo ba ang isa’t isa?”

Umiling si Klea, hindi na napigilan ang pagtulo ng luha na kanina pa niya pinipigilan. “Hindi po Nay. Parang… parang hindi niya ako kilala. Tinanong niya kung naiintindihan ko ba siya, na parang wala kaming pinagsamahan. May kasama pa siyang ibang babae, ang ganda at mukhang mayaman pa, laging nakakapit sa braso niya. Iba na rin ang kilos niya, parang ibang tao na talaga—sobrang seryoso at parang napakalayo na ng mundo niya sa amin.”

Napabuntong-hininga ang matanda at dahan-dahang lumapit para hawakan ang kamay ng anak. “Huwag mo nang dibdibin masyado, anak. Siguro ay marami na ring pinagdaanan, at hindi natin alam ang totoong dahilan kung bakit ganoon siya. Basta ang mahalaga, ligtas siya. At tignan mo naman, nandito ka pa rin, matatag, at may Zander ka na. Sapat na ‘yan para sa atin, at huwag na nating isipin ang kung ano man ang nawala.”

Gabi na nang makatulog nang mahimbing si Zander. Habang nakatayo sa gilid ng higaan at nakatingin sa natutulog na anak, napansin niyang lalo pang naging malinaw kung gaano ito kamukha ni Joseph—ang hugis ng mata, ang tuwid na ilong, at kahit ang paraan ng pagngiti kapag nananaginip ito.

“Kung alam mo lang kung nasaan ka ngayon, Seph… kung alam mo lang na may naghihintay sa’yo at may anak tayo,” bulong niya sa hangin habang hinahaplos nang marahan ang pisngi ng bata. “Pero bakit parang ang layo-layo mo na sa akin? Parang kailanman ay hindi na kita maabot ulit.”

Sa kabilang banda ng bayan, nasa loob ng malawak at mamahaling hotel suite naman si Joseph. Hindi siya mapakali habang nakahiga sa malambot na kama, pabalik-balik ang ikot niya. May kakaibang pakiramdam na hindi niya maipaliwanag—parang may malaki siyang nakalimutan, parang may kulang sa buhay niya, at parang ang babaeng nakita niya sa cafe ay may mahalagang bahagi sa kanyang nakaraan na hindi niya maipaliwanag kung bakit ayaw bumalik sa isip niya.

“Bakit parang ang bigat pa rin ng pakiramdam mo, love?” tanong ni Jenny habang dahan-dahang umupo sa tabi niya at hinahaplos ang braso nito, pilit na inaaliw. “Pagod ka lang siguro sa mahabang biyahe galing Amerika. Bukas naman ay magsisimula na tayo sa pagbisita sa mga lupain at negosyo ng pamilya mo dito, kaya magpahinga ka na nang maayos.”

Tumango si Joseph, pero hindi naging payapa ang isip at puso niya. “Oo siguro… pero hindi ko maalis sa isip ko yung babaeng nakita ko kanina sa cafe. Hindi ko alam kung bakit, pero parang… parang kilalang-kilala ko siya. May kakaibang hatak siya sa akin, pero hindi ko matandaan kung saan o kailan kami nagkita dati.”

Nanginig nang kaunti ang kamay ni Jenny at huminto siya sa paghaplos, pero mabilis ding nagbalik sa pilit na ngiti. “Joseph, ilang beses na kitang sinasabi—marami naman tayong nakikilala sa iba’t ibang lugar. Baka kahawig lang niya ang kakilala mo. Huwag mo na intindihin ‘yon. Tayo na ang magkasama ngayon, at magiging mag-asawa na rin balang araw, ‘di ba?”

Ngunit kahit anong pagpapaliwanag o pagpapalihim ni Jenny, sa isip at puso ni Joseph ay nanatili ang mukha ni Klea—isang mukha na tila galing sa isang panaginip na matagal na niyang gustong maalala nang buo, pero laging nawawala at naglalaho bago pa man niya lubos na mahawakan at maintindihan.