Lahat ng Kabanata ng The Billionaires Forgotten Love: Kabanata 1 - Kabanata 10

“Anak, hindi ka man lang ba magpapaalam kay Joseph? Aba’y papunta na ng Amerika ang pamilya nila at magtatagal daw sila doon,” sabi ng nanay ni Klea, habang inaayos ang mga pinaglaba sa kanilang maliit na balkonahe. Ang boses nito ay puno ng pag-aalala, dahil alam niyang higit pa sa magkapatid ang turingan ng dalawa—sila ang itinuturing na pinakamalapit na kaibigan sa isa’t isa mula pa sa pagkabata. Nagwalang kibo lang si Klea, nakatanaw sa daanang madalas daanan ng kababata. Buo ang kanyang tiwala—sigurado siyang dadaan si Joseph sa kanila para magpaalam nang maayos, tulad ng lagi nilang ginagawa bago ang anumang paghihiwalay. Kilala niya si Joseph; hindi ito aalis nang hindi siya nakikita, hindi iiwan ang kanilang samahan nang walang salita. Pero lumipas ang umaga, tanghali, at hapon—ang araw na dati’y puno ng tawanan at kwentuhan ay naging mabagal at mabigat ang paglipas. Hindi man lang ito nagpakita. Walang katok sa p***o, walang tawag, walang mensahe—parang bigla na lang naglaho

Habang naglalakad sila sa plaza ng Baryo, hindi maalis sa mga mata ni Joseph ang isang batang lalaki na nasa edad apat na taong gulang pa lamang. May kakaibang hatak ang bata sa kanya—parang may di-nakikitang puwersa na nagtutulak sa kanya na lumapit, yakapin ito, at alamin kung bakit ang puso niya ay tumitibok nang mabilis tuwing nakikita niya ang ngiti nito. Sa bawat hakbang nila palayo, nananatiling nakadikit ang kanyang paningin sa batang masiglang naghahabulan kasama ang ibang mga musmos sa damuhan. May pamilyar na anyo ang mga mata nito—isang titig na tila bahagi ng kanyang sarili, bagaman hindi niya matukoy kung saan ito nagmumula. “Joseph, are you okay?” tanong ni Jenny habang mahigpit na hinahawakan ang braso niya at pilit na inaakay siya palayo sa direksyon ng bata. “Why are you staring at that boy for so long? Do you know him? Is he your nephew from some cousin I haven’t met yet?” Ang boses ni Jenny ay may bahid ng pag-aalala, ngunit may halong di-maipaliwanag na kaba haban

Ilang araw matapos ang kanilang pagtatagpo sa palengke, bumalik na sa dati ang pagtatrabaho ni Klea sa cafe, pero tila laging may nakabantay sa isip niya. Sa bawat pagkakataong nakikita niya si Joseph, mas lalong gumugulo ang damdamin niya—ngunit alam niyang hindi pa siya handang isapalaran ang lahat lalo na’t may kasama itong si Jenny na tila handang gawin ang lahat para paghiwalayin sila. Ang bawat tingin at kilos ni Jenny ay nagpaparamdam kay Klea na may pader na nakatayo sa pagitan nila—isang pader na binuo ng kasinungalingan at takot sa nakaraan. Madalas ay napapansin niyang binabantayan ng babae ang bawat galaw ni Joseph, sinisigurong walang pagkakataong magkaroon ng pag-uusap na walang saksi ang dalawang magkababata. Isang hapon, habang naglilinis siya ng mesa at inaayos ang mga kubyertos na gagamitin sa hapunan, pumasok ang isang pamilyar na mukha—isang lalaking matipuno, nakangiti nang malapad, at may dalang maliit na kahon na maingat ang pagkakahawak. Ito si John, ang madala

Lumipas ang ilang buwan at unti-unting bumalik ang dating sigla at ganda sa hacienda ng mga Hernandez. Inayos ni Joseph ang bawat sulok nito—mula sa mga sirang gusali na matagal nang napapabayaan hanggang sa paglilinaw ng mga usaping pamilya at negosyo na naligaw ng landas. Hinarap niya ang kanyang mga magulang nang buong tapang, inamin ang lahat ng katotohanan na matagal nang itinatago, at ipinakilala nang buong pagmamalaki si Klea at si Zander bilang pamilyang hindi na niya kailanman ikukulong sa dilim o itatago sa sinuman. Noong una ay nag-alinlangan pa sina Don Rafael at Doña Tessa. Alam nilang malaki ang naitulong ni Jenny noong panahong may sakit at nawawala sa sarili ang kanilang nag-iisang anak; na inalagaan daw nito ang katawan kahit naliligaw ang isip. Pero nang makita nila kung paano tumingin si Joseph kay Klea—na tila ito ang kanyang mundo—at kung gaano kasaya at panatag si Zander sa piling ng kanyang tunay na ama, napagtanto nilang hindi pwedeng bilhin ng utang na loob an

Ang hangin sa loob ng hacienda ay tila laging mabigat, kahit na pilit itong pinapagaan ng mga ngiti at pagtatrabaho ng mga tao. Nanatili si Jenny sa bahay-panauhin sa likod, tila isang anino na ayaw magpaalis, at sa bawat pagkakataong nakikita niya si Zander na naglalaro o naglalakad mag-isa, gumagapang siya palapit hindi upang makipagkaibigan, kundi upang maghasik ng takot at pagdududa. Sa kanyang isipan, ang paghihiganti ay hindi lamang sa mga matatanda, kundi pagpapatumba sa pundasyon ng kanilang kaligayahan—at ang pinakamahinang bahagi nito ay ang batang walang kalaban-laban.Sa harap ng iba, lalo na kapag nasa paligid si Joseph, nagpapanggap si Jenny na maamo at masunurin. Ngunit sa sandaling lumingon ang ama at maiwan si Zander sa kanyang paningin, nagbabago ang kanyang mukha. Ang mga mata ay nanlilisik, ang tinig ay nagiging lason na dahan-dahang pumapatak sa murang isipan ng bata.Isang hapon, habang abala si Klea sa pag-aayos ng mga kwarto at nag-aakalang ligtas ang anak sa b