Chapter 1.2

Biglang may narinig na pamilyar na boses si Jiang Wan mula sa kanyang likuran, dahilan para manigas siya sa kanyang kinatatayuan.

​Dahan-dahan niyang ibinaba ang kanyang telepono. Katatapos lang ng tawag niya tungkol sa paghahanap ng bagong matitirhan, isang hakbang para sa kanyang paglaya. Humarap siya kay Gabriel, ang lalaking hindi nagpakita ng buong araw, ang lalaking nangakong sasamahan siya sa Civil Registry Department para sa kanilang marriage certificate. Ngunit heto siya, nakatayo sa harap niya na tila walang kinalaman sa nangyari.

​"Sino 'yon?" tanong ni Gabriel, ang kanyang mga mata ay nanunuri.

​Pinanatili ni Lianne ang pagiging kalmado. "A friend wants to sell his house and asked me to help," maikli at walang emosyon niyang sagot.

​Hindi pa man siya natatapos magsalita ay napansin na niya ang aninong nakatago sa likuran ni Gabriel. Isang babaeng tila isang sugatang ibon na naghahanap ng masisilungan, si Elaine Manalo. Sa sandaling iyon ay nagdilim ang paningin ni Lianne, hindi dahil sa galit kundi dahil sa pagod. Ang pamilyar na siklo ay muling nagsisimula.

​Hindi man lang pinansin ni Gabriel ang paliwanag ni Lianne. "Elaine’s depression has relapsed," diretsong sabi nito, ang boses ay puno ng pag-aalala na kailanman ay hindi niya narinig para sa sarili niya. "I’m worried about leaving her alone at home, so I’m bringing her here to stay for a few days. Please tidy up the guest room."

​Isang utos. Hindi isang pakiusap kundi isang obligasyon na ibinabagsak sa kanyang mga balikat. Sa tabi ni Gabriel ay tila kabadong humawak si Elaine sa kamay ng lalaki, ang mga mata ay puno ng takot at kunwaring hiya habang nakatingin kay Lianne.

​"Gabriel, if it's inconvenient, let's forget about it," bulong ni Elaine, ang boses ay nanginginig. "I don't think Miss Lianne seems very willing either."

​Ang mga salitang iyon ay tila mga palasong sadyang itinudla kay Lianne. Wala pa siyang nasasabi ngunit sa paningin ni Gabriel ay siya na agad ang kontrabida. Ang bawat salita ni Elaine ay sadyang idinisenyo upang magmukha siyang api at si Lianne ang malupit.

​Agad na nagbago ang ekspresyon ni Gabriel, naging malamig at matalim ang kanyang tingin. "Lianne, there's a limit to throwing a tantrum. You know Elaine’s condition isn't good, yet you still made those comments to her."

​Natigilan si Lianne. What comments? Wala pa siyang binibitawang salita ngunit sa isip ni Gabriel ay nakasakit na siya.

​"You still won't let Elaine move in? How have you become so unreasonable? I don't like petty women," dagdag pa ni Gabriel, ang bawat salita ay tila sampal sa mukha ni Lianne.

Pagkatapos ay binitiwan niya ang huling hatol "Don't forget, I also have a share in this house, it's my right to decide who moves in. I'm just informing you, not asking for your opinion."

​Mula simula hanggang dulo ay nanatiling tahimik si Lianne. Pinanood niya ang dalawa na tila nanonood ng isang masamang dula. Inexplicable ang bigat ng mga akusasyong ibinabato sa kanya ngunit sa halip na maiyak ay nakaramdam siya ng pagnanais na tumawa, isang mapait na tawa.

​"Whatever," maikli niyang sagot.

​Tila nakalimutan ni Gabriel na ang bahay na ito ay nakapangalan sa kanya. Ngunit ano pa ang silbi ng pakikipagtalo kung gusto niyang dalhin ang kanyang "priority" sa loob ng kanilang tahanan. Sino si Lianne para humadlang? Walang kibo siyang tumalikod at naglakad paakyat ng hagdan. Ang bawat hakbang ay tila paglayo sa mga pangarap na binuo niya sa loob ng bahay na ito.

​Alam ni Lianne na habang narito si Elaine ay kailanman ay hindi titingin sa kanya si Xavier. Tulad na lang kanina pagkauwi nito, wala man lang paliwanag kung bakit hindi ito sumipot sa usapan nilang magpakasal. Ang tanging mahalaga rito ay ang kaligtasan ni Elaine.

​Siguro nga ay nakalimutan na rin ni Gabriel na dapat ay kukuha sila ng marriage certificate ngayong araw.

​Tuluyan nang sumuko si Lianne.

​ ​Pagdating sa kuwarto ay naligo muna si Lianne. Hinayaan niyang dumaloy ang malamig na tubig sa kanyang katawan, umaasang mahuhugasan nito ang bigat sa kanyang dibdib. Habang nasa loob ay narinig niya ang mga boses mula sa katabing kwarto. Doon niya napagtanto na ibinigay pala ni Gabriel ang sarili nitong kuwarto para kay Elaine.

​Wala siyang naramdamang kahit ano.

​Napagtanto ni Lianne na kapag tuluyan mo na palang binitawan ang isang tao ay ang mga bagay na dati ay ikinamamatay mo sa selos ay wala na lang sayo. Kahit pa magtabi ang dalawang iyon sa kama pakiramdam niya ay isa na lang itong eksena sa tv na wala siyang pakialam kung paano magtatapos. She truly didn't care anymore.

​Dahil doon ay kumalma ang kalooban ni Liane at dahan-dahang ipinikit ang kanyang mga mata. Habang papunta na siya sa malalim na pagtulog ay nakaramdam siya ng bahagyang paggalaw sa kanyang tabi.

​Maya-maya pa ay naramdaman ni Lianne ang isang mainit na yakap.

​Bahagyang nanigas ang kanyang katawan.​

Naramdaman niya ang hininga ni Gabriel sa kanyang leeg, ang yakap nito ay mahigpit at tila sinusubukang bawiin ang lahat ng pagkukulang sa isang gabi.

​"I'm sorry," bulong ni Gabriel, ang boses ay paos at puno ng pagsisisi. "I didn't mean to break our promise today., Elaine's condition is really serious. If I had arrived any later, she would have died."

​Nagpatuloy ang lalaki, hindi alam na ang bawat salita niya ay lalong nagpapalayo kay Lianne. "Lianne, ako na lang ang meron si Elaine. Hindi ko siya kayang iwan. Ipagpaliban muna natin ang pagkuha ng marriage certificate hanggang sa bumuti na ang lagay niya."

​"Pangako, bibigyan kita ng isang marangyang kasal pagkatapos nito. Habang nandito si Elaine, pakiusap, huwag ka nang gumawa ng gulo. Unahin muna natin si Elaine, okay? Babawi ako sa iyo pagkatapos."

​Put her first. Hanggang sa huli ang hiling ni Gabriel ay maging anino si Lianne sa sarili niyang buhay. Ang pagpapakumbaba nito ngayon ay hindi dahil sa mahal siya nito kundi dahil ayaw nitong magulo ang pananatili ni Elaine sa bahay.

​Puro pangalan ni Elaine ang lumalabas sa bibig nito at kahit pa nagpapakumbaba ito ay alam niyang ginagawa lang ito ni Gabriel dahil natatakot itong maapi niya si Elaine.

​Balak sana ni Lianne na magkunwaring tulog pero ngayong yakap siya ni Gabriel ay nakakaramdam siya ng pagkasuka.

​Sa huli ay dahan-dahan siyang kumawala sa yakap ng lalaki, tumalikod dito at sinabing, "Wala akong pakialam sa kung anong gawin ninyo ni Elaine, gawin mo ang gusto mo at hindi mo kailangang magpaliwanag sa akin."

​"Lianne." Bakas ang inis sa tono ni Gabriel dahil para sa kanya ang sinabing iyon ni Lianne ay tanda ng pagrerebelde at pagsuway sa kanya.

​Ganito rin ang palaging inuugali ni Lianne tuwing nadadamay si Elaine.

​Pakiramdam ni Gabriel ay sapat na ang pagpapakumbaba na ginawa niya at wala nang saysay kung magpapatuloy pa si Lianne sa ganitong asal.

​Ramdam ni Lianne ang galit sa boses ni Gabriel pero nanatili siyang nakatalikod at hindi ito pinansin. Sa sobrang galit ay mabilis na bumangon si Gabriel mula sa kama. Madilim ang kanyang mukha at handa na sanang pagsabihan ang babae ngunit bago pa siya makapagsalita ay isang anino ang biglang sumugod mula sa labas ng pinto at mahigpit siyang niyakap mula sa likuran.