Chapter 2.1

Malamig ang ihip ng hangin sa loob ng kuwarto ngunit mas malamig ang atmosperang namumuo sa pagitan ng tatlong taong tila nakapiit sa isang laro ng sumbatan at pagpapanggap. Sa gitna ng tensyon ay binasag ito ng isang boses na puno ng panginginig, ang bawat panginginig nito ay tila isang pagsamo na humihingi ng kalinga sa sinumang makakarinig

 

​"Gabriel, I’m a little scared to be alone..."

 

Galing ang tinig na iyon sa likuran ni Gabriel. Si Elaine na tila isang sugatang ibon, ay nakatayo doon na tila ba ang buong mundo ay isang malupit na lugar para sa kaniya. Hindi nag-atubili si Gabriel at agad niyang inabot at hinawakan ang kamay ni Elaine, ang kaniyang mga daliri ay mahigpit na pumulupot dito bilang pag-alo.

 

"What’s wrong? Are you not used to the unfamiliar environment?" malambot na tanong ni Gabriel. Ang kanyang boses na dati ay matigas at matuwid kay Lianne ay biglang nagbago tungo sa isang himig na puno ng pagkalinga.

 

Tumango lang si Elaine, ang kanyang labi ay bahagyang nakagat, isang senyales ng kahinaan na alam niyang hindi matatanggihan ni Gabriel at sa bawat paggalaw niya ay tila tinutusok ang puso ni Gabriel sa awa.

 

 "I'm here with you, don't be afraid," pagtitiyak niya na tila ba nakalimutan na may isa pang tao sa silid na iyon na mas may karapatan sa kaniyang atensyon.

 

​Lumingon siya kay Elaine na tila ba noon lang niya napagtanto ang presensya nito.

 

"I'm sorry... did I... disturb you and Lianne?" tanong ni Elaine, ang kanyang boses ay tila pilit na pinapakalma. "I know Lianne doesn't really welcome me here, Gabriel. It’s all my fault. Please don’t argue with her because of me. I should just leave."

 

Napatingin si Gabriel kay Lianne nang hindi nag-iisip. Ang kanyang tingin ay hindi puno ng pagmamahal kundi ng panghuhusga. "No, she’s not that young—"

 

Bago pa man matapos ni Gabriel ang kanyang sasabihin ay tumayo na si Lianne. Ang tindig nito ay tuwid at ang kanyang mukha ay walang emosyon maliban sa isang mapait at sarkastikong ngiti na gumuhit sa kanyang mga labi. Alam ni Lianne ang bawat galaw ni Elaine. Alam niya ang bawat lason na lumalabas sa bibig nito.

 

"Take care," putol ni Lianne sa asawa, ang boses ay malamig at puno ng pinalidad. "Don’t bother seeing me off. In fact, if you want to leave, the door is wide open."

 

Hindi na nakapagtimpi si Lianne. Kahit ang pinakamabait na tao ay may hangganan, at si Lianne ay matagal nang sagad sa pagtitimpi. Alam niyang ginagamit ni Elaine ang bawat pagkakataon para magmukhang kontrabida siya sa sarili niyang pamamahay.

 

Nagulat si Elaine. Hindi niya inaasahan na si Lianne na madalas ay nananatiling tahimik at mapagparaya ay direkta siyang itataboy. Mabilis na kumurap ang kanyang mga matang namumula at muling tumingin kay Gabriel na tila isang biktima ng karahasan.

 

Nang makita ni Gabriel ang "pang-aapi" ni Lianne ay agad na nagdilim ang kanyang paningin. "Lianne, don't go too far! Ako ang nagdala kay Elaine rito. Who gave you the right to kick her out?"

 

"Gabriel, look at her—" susubukan sana ni Lianne na magpaliwanag ngunit huli na.

 

"Elaine's depression has flared up again!" sigaw ni Gabriel, ang kanyang boses ay umaalingawngaw sa dingding. "Why are you being so aggressive and relentless with her? How did you become like this, Lianne? Nasaan na ang babaeng minahal ko? Bakit ang tigas na ng puso mo?"

 

​Ang mga salitang iyon ay tumarak sa puso ni Lianne. How did I become like this? Gusto niyang tumawa nang malakas. Naging ganito siya dahil sa bawat pangakong napako, sa bawat gabing hindi siya pinili at sa bawat kasinungalingang tinanggap niya para lamang mapanatili ang kanilang relasyon.

 

Hindi na hinintay ni Gabriel ang sagot ni Lianne. Mabilis siyang lumingon kay Elaine at pinunasan ang mga luhang pilit na inilalabas nito. "Elaine, it's okay. You're fine as long as I'm here, I will never let her bully you."

 

​Dahan-dahang sumandal si Elaine sa mga bisig ni Gabriel, ang kaniyang mukha ay nakatago sa dibdib nito. "I know you feel sorry for me, Gabriel... but Lianne is your fiancée after all. It's my fault, I've been too dependent on you. I know I’m wrong to do this but you’re all I have left now. I don’t know who else to turn to." Ang kaniyang boses ay naging bulong ngunit bawat salita ay malinaw na naririnig ni Lianne.

 

​Sa sandaling iyon habang nakayakap siya kay Gabriel ay sumulyap siya kay Lianne mula sa gilid ng kaniyang mga mata. Ang kanyang mga mata ay nagbago, wala na ang takot doon at ang naroon ay isang mapaghamong tingin, isang deklarasyon ng digmaan. Ang kanyang mga labi ay bumuo ng mga salitang walang tunog, You lost. Admit it, you can't beat me.

 

Akala ni Liane ay manhid na siya. Akala niya ay wala nang sakit na kayang i****k sa kaniyang dibdib pagkatapos ng lahat ng pasakit na dinaanan niya sa piling ni Gabriel ngunit nang makita niya kung gaano kabilis protektahan ng kaniyang magiging asawa ang ibang babae nang walang pag-aalinlangan ay muling kumirot ang sugat na kailanman ay hindi naghilom.

 

Gayunpaman ay hindi pinayagan ni Lianne ang sarili na bumagsak. Inayos niya ang kanyang pagkakatayo at tiningnan ang dalawa nang may nagyeyelong titig. Ang init ng kaniyang pag-ibig noon ay tuluyan nang naglaho at napalitan ng isang matigas na determinasyon.

 

​"Get out," maikli ngunit mariing utos ni Lianne.

 

​Nang magtagpo ang kanilang mga mata ay nakita ni Gabriel ang isang bagay na hindi niya inaasahan, isang kalmado at hindi matitinag na pananaw. Bigla siyang nakaramdam ng isang hindi maipaliwanag na kaba. Alam niya kung gaano siya kamahal ni Lianne. Alam niya ang bawat sakripisyong ginawa nito para sa kaniya. Sa mga nakaraang pagkakataon kaunting pag-amo lang at paglalambing ay sapat na para bumalik ang ngiti sa mga labi nito.

 

Ngunit ngayon ay tila may nagbago, may nabasag sa loob ni Lianne na hindi na kayang buuin ng anumang paumanhin.

 

 

​Bago pa makapagsalita si Gabriel ay kumalas si Elaine sa kanyang yakap. Lumapit ito kay Lianne nang may takot sa bawat hakbang. Inabot nito ang kaniyang kamay na tila nagmamakaawa. "Lianne, are you still angry? It's my fault, I apologize to you, please don't hold a grudge against Gabriel."

 

​Sa sandaling nagtama ang kanilang mga balat ay mabilis na binawi ni Lianne ang kaniyang kamay. Ang ideya pa lang na mahawakan siya ng babaeng ito ay nagdudulot na ng matinding pandidiri sa kaniyang buong pagkatao.

 

"Don't touch me!" bulyaw ni Lianne habang iwinawaksi ang kamay ng babae.

 

​Ngunit sa isang kisapmata ay sumigaw si Elaine na tila itinulak ng isang malakas na pwersa. Bumagsak siya sa sahig sa mismong paanan ni Gabriel at ang kaniyang katawan ay tila walang kalaban-laban.

 

"Elaine!" Agad na lumuhod si Gabriel at binuhat ang babae na tila isang prinsesa.

 

Kasabay nito ang paghagulgol ni Elaine. "Gabriel... it's not Lianne's fault... I made her angry. It's normal for her to vent. Please, don't blame her. I just wanted to say sorry..."

 

​Sa pamamagitan ng ilang salita ay matagumpay na nailipat ni Elaine ang lahat ng sisi kay Lianne. Ang bawat salita ay tila kumpirmasyon na itinulak nga siya. Ngunit alam ni Lianne sa kaniyang sarili na hindi man lang niya ito nasagi. Ang pagbagsak ni Elaine ay isang perpektong galaw ng panlilinlang.

 

​Gaya ng inaasahan ay lumingon si Gabriel kay Lianne, ang kaniyang mga mata ay puno ng matinding galit at pagkadismaya. "Lianne, don't go too far! Mag-sorry ka kay Elaine ngayon din!"

 

Ang utos ni Gabriel ay parang isang sampal. Nanindig ang balahibo ni Lianne, hindi dahil sa takot kundi dahil sa matinding pagkamuhi. Ang lalaking nangakong proprotektahan siya ay siya mismong humihingi ng kanyang pagluhod para sa isang kasinungalingan.

 

"I said, apologize to her!" ulit ni Gabriel, ang kanyang boses ay puno ng poot.

 

Tumingin si Lianne kay Gabriel at sa pagkakataong ito ay wala nang luha sa kanyang mga mata. Ang tanging natira lamang ay ang malamig na katotohanan na ang pag-ibig na kanyang ipinaglaban ay matagal na palang patay.