Chapter 3.2

Sa gitna ng marangyang sala ay tila tumigil ang pag-ikot ng mundo para kay Elaine. Sa isang kisapmata ay bumagsak siya sa malamig na sahig sa harap mismo ni Gabriel. Ang kanyang buhok na dati’y maayos ay gulo-gulo na ngayon at ang kanyang mga mata ay nanlalaki sa hindi maipaliwanag na gulat. Blanko ang kanyang isip at hindi pa rin siya makapaniwala sa bilis ng mga pangyayari. Ang bawat sampal, ang bawat marahas na pagkilos ni Lianne ay tila isang bangungot na ayaw magtapos.

 

​Maging si Gabriel ay hindi agad nakagalaw. Nanatili siyang nakatayo, tulala at hindi makapaniwala sa bangis na ipinamalas ni Lianne. Sa loob ng mahabang panahon ay ang pagkakakilala niya sa babae ay isang sunud-sunuran at tahimik na asawa ngunit ang Lianne na nasa harap niya ngayon ay tila isang estranghero. Mabangis, malamig, at walang bakas ng takot. Huli na nang tangkaing mamagitan ni Gabriel, wala na siyang nagawa kundi panoorin ang kalunos-lunos na kalagayan ni Elaine.

 

​Dahan-dahang lumuhod si Gabriel upang alalayan ang babaeng nanginginig sa paanan niya. "Elaine..." bulong niya bago ito binuhat nang buong pag-iingat na tila ba isang babasaging porselana na kailangang protektahan mula sa malupit na mundo.

 

​Habang nangyayari ito ay nanatiling nakatayo si Lianne sa isang tabi. Kalmado niyang pinagkurus ang kanyang mga braso at ang kanyang tindig ay puno ng awtoridad at pangungutya. Walang bakas ng pagsisisi sa kanyang mga mata. Sa halip ay isang mapanuring tingin ang ipinukol niya sa dalawa.

 

​"Alright, the charges are confirmed. I apologize," wika ni Lianne, ang boses ay kalmado ngunit puno ng talim. Ang bawat salita ay may talim na sadyang idinisenyo para humiwa sa natitirang dignidad ni Elaine.

 

​​Tumingin siya nang diretso sa mga mata ni Elaine na ngayon ay puno na ng luha. "Miss Elaine, I’m sorry. Since you’ve already accused me of so many crimes, I can’t apologize if I don’t substantiate them. I should thank you for giving me this opportunity."

 

​Ramdam ni Lianne ang mabilis na pagtibok ng kanyang puso, hindi dahil sa takot kundi dahil sa kakaibang kalayaang nararamdaman niya sa bawat salitang binitawan niya. Sa loob ng mahabang panahon ay hinayaan niyang tapakan ang kanyang pagkatao ngunit ngayon ay siya na ang may hawak ng baraha.

​Si Elaine ay halos mangisay sa galit. Ang kanyang mga mata ay tila nagniningas at tila nais lamunin nang buo si Lianne. Kung hindi lamang siya kalong ni Gabriel ay marahil sumugod na ito upang gantihan ang sampal at pananakit na natanggap.

 

​Ngunit hindi natinag si Lianne. Alam niya ang bawat galaw at iniisip ng dalawa. Sa katunayan ay tila nag-e-enjoy pa siya sa tensyong bumabalot sa silid. Casual niyang tiningnan ang kanyang mga kuko bago muling nagsalita, ang boses ay puno ng mapagkunwaring pag-aalala.

​"Hey, Miss Manalo, shouldn't you take care of the wound on your face? If you wait any longer, it might heal completely." Bahagya siyang tumawa, isang tunog na malutong ngunit walang init. "Oh no, it might leave a scar."

 

​Yumuko siya nang bahagya para mas makita ang namumulang pisngi ni Elaine. "I'm afraid Miss Manalo will no longer be able to use this innocent-looking face to deceive people. What a pity."

 

​Tila isang hudyat ang mga salitang iyon para muling mag-hysterical si Elaine. Isiniksik niya ang kanyang mukha sa dibdib ni Gabriel, ang kanyang iyak ay naging isang mahabang hagulgol na puno ng drama. "I'm disfigured! It hurts so much! Gabriel, is my face really going to be ruined? Waaah... help me, please..."

 

​"No, no, hush now," mabilis na pag-aamo ni Gabriel, ang kanyang boses ay puno ng takot at pag-aalala para sa babaeng karga. "I'll take you to the hospital right away. You'll be fine, I promise."

 

​Bago lumabas ay hinarap ni Gabriel si Lianne. Ang kanyang mga mata na dati ay puno ng pagmamahal para sa babae ngayon ay puno na ng matinding poot at banta. "I'll settle the score with you when I get back," matigas niyang banta.

 

​Hindi sumagot si Lianne. Pinanood lang niya ang mabilis na paglabas ni Gabriel mula sa yunit na tila ba may humahabol na apoy sa bawat hakbang nito. Sa sandaling sumara ang pinto ay muling bumalik ang katahimikang namayani sa loob ng silid.

 

​Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ni Lianne. Pakiramdam niya ay may mabigat na batong naalis sa kanyang dibdib. Nang matutunan niyang bitawan ang lahat at unahin ang kanyang sarili ay napagtanto niyang ang mundo ay hindi naman pala ganoon kadilim. Dati siyang hangal, nabulag ng pag-ibig na walang ibang idinulot kundi sakit at kahihiyan. Paulit-ulit niyang minali ang kanyang sarili para lamang magkasya sa mundo ni Gabriel.

 

​But that Lianne is dead, isip niya habang nakatingin sa repleksyon niya sa bintana.

​Natuklasan niyang ang pagbitaw ay hindi pala pagkatalo kundi ang pinakamalaking tagumpay na maaari niyang makamit. Sa pagpili niya sa kanyang sarili ay unt-unting bumabalik ang kulay sa kanyang mundo. Ang bigat sa kanyang dibdib na bitbit niya sa loob ng tatlong taon ay tila naglaho na kasabay ng pag-alis ni Gabriel.

 

​Habang inililigpit ang ilang gamit ay tumunog ang kanyang telepono. Isang tawag mula sa kanyang real estate agent.

 

​"Hello? Yes, this is Lianne," sagot niya, ang boses ay matatag at direkta.

 

​"Miss, mayroong interesadong buyer para sa apartment niyo. Gusto nilang makita ang unit ngayon. Is it okay?" tanong ng ahente sa kabilang linya.

 

​Isang matamis na ngiti ang gumuhit sa mga labi ni Lianne. Napapanahon ang lahat.

 

"No problem, just bring your people over."

 

​Matapos ang tawag ay agad niyang isinend ang password ng digital lock ng apartment sa agent. Wala siyang balak na manatili pa roon kahit isang minuto. Kailangan na niyang bumalik sa pamilya Martinez, sa lugar kung saan siya tunay na kabilang.

​Upang masiguradong mabilis na maibebenta ang unit ay ibinigay ni Lianne ang pinakamababang presyong maaari niyang ialok. Hindi na niya kailangan ang mga marangyang kasangkapan doon, ang mga sofa na naging saksi sa kanyang pag-iyak, ang hapag-kainan kung saan madalas siyang kumain mag-isa habang naghihintay kay Gabriel. Gusto na niyang itapon ang lahat ng alaala ng bahay na ito.

​Alam ni Lianne na ligtas siyang makakapag-asikaso dahil alam niyang hindi babalik si Gabriel sa loob ng maghapon. Kilala niya ang lalaki, kapag si Elaine ang pinag-uusapan ay lahat ay isasantabi nito. Ang bawat gasgas sa balat ni Elaine ay tila isang malaking trahedya para kay Gabriel na nangangailangan ng buong atensyon nito.

​Ito ang huling pagkakataon na gagamitin niya ang kahinaan ni Gabriel para sa sarili niyang kapakanan. Hindi siya natatakot na malaman nito ang tungkol sa pagbebenta ng bahay. Wala na siyang pakialam sa magiging reaksyon nito.

​Habang naglalakad palabas ay nilingon niya sa huling pagkakataon ang loob ng apartment. Ang liwanag ng araw na tumatagos sa bintana ay nagbibigay ng isang malambot na kislap sa mga gamit ngunit para kay Liane ay wala na itong ganda. Ito ay isang hawla na sa wakas ay nabuksan na.

​Ngayong nakabitaw na siya ay wala na siyang dapat pang pagsisihan. Ang kanyang hakbang ay magaan, ang kanyang tingin ay diretso sa hinaharap. Ang bawat sentimetro ng distansya sa pagitan niya at ng bahay na iyon ay isang hakbang patungo sa bagong buhay na siya mismo ang susulat.