Chapter 2.2

Bahagyang nanginig ang mga balikat ni Lianne, hindi dahil sa takot kundi dahil sa matinding pagkamangha sa lantarang pagtatanggol ni Gabriel kay Elaine. Isang mapait na ngisi ang sumilay sa kanyang mga labi habang nakatingin sa dalawa. Ang bawat salitang lumalabas sa bibig ni Gabriel ay tila lason na dahan-dahang pumapatay sa anumang natitirang respeto niya para sa lalaki.

 

"I didn't push her, Gabriel," diretsahang pahayag ni Lianne. Walang panginginig sa kanyang boses, tanging gilas at paninindigan. "So tell me, why on earth should I apologize? Kung hindi mo na kayang gamitin nang maayos ang mga mata mo para makita ang katotohanan, then maybe you should just donate them to someone who actually needs them."

Nanatiling matatag si Lianne dahil alam niya ang totoo at hinding-hindi niya dudungisan ang sariling dangal para lang sa isang kasinungalingang pilit na isinusubsob sa kaniya.

Dahil sa kanyang naging sagot ay tila mas lalong nag-apoy ang galit sa mga mata ni Gabriel. "You are simply unreasonable! Kailan ka pa naging ganito katuso at kawalang-puso?" asik ng lalaki.

"Heh." Isang maikling tawa ang itinugon ni Lianne. Isang tawang puno ng pait at kawalan ng pakialam. Ayaw na niyang makipagtalo sa isang taong sarado na ang isip dahil alam niyang kahit anong paliwanag ang gawin niya, sa mata ni Gabriel ay siya na ang kontrabida.

 

Sa gitna ng tensyon ay humikbi si Elaine at marahang hinila ang laylayan ng damit ni Gabriel. “Please, stop. I think I twisted my ankle... it hurts so much, I can barely stand," bulong nito habang ang mga luha ay muling nagsimulang pumatak sa kanyang mga pisngi.Ang bawat patak ng luhang iyon ay tila sumusugat sa puso ng lalaki. Muling lumingon si Gabriel kay Lianne at ang kaniyang tingin ay puno ng poot at banta. "You'd better pray that Elaine is alright dahil kapag may nangyaring masama sa kaniya ay sisiguraduhin kong pagsisisihan mo ito."

 

Tinalikuran siya ni Gabriel at mabilis na binuhat si Elaine palabas ng silid. Pinanood ni Lianne ang papalayong likod ng lalaki. Ang bawat hakbang nito palayo ay tila pagguho rin ng pundasyon ng kanilang pinagsamahan. Nakaramdam siya ng matinding pagkasuklam, hindi lang kay Gabriel kundi maging sa sarili niya dahil hinayaan niyang umabot sila sa puntong ito.

 

Kahit gaano mo pa ihanda ang sarili mo, kahit alam mo na kung gaano kahalaga si Elaine sa kanya ay iba pa rin pala kapag nakikita na ng sarili mong mga mata ang katotohanan. May kung anong kumikirot sa kaniyang dibdib, isang mapurol na sakit na kalaunan ay napalitan ng ganap na pamamanhid.

 

Nang makaalis ang dalawa ay dahan-dahang bumalik si Lianne sa kama. Humiga siya ngunit nanatiling dilat ang mga mata dahil sa tuwing ipipikit niya ang mga ito ay ang galit at mapanghusgang mukha ni Gabriel ang tanging nakikita niya. Ang gabing iyon ay naging mahaba at puno ng balisa. Halos hindi siya dinalaw ng antok at kung makaidlip man ay agad ding nagigising dahil sa bigat ng kanyang nararamdaman.

 

Hindi naging mahimbing ang tulog ni Lianne nang gabing iyon. Pabalik-balik siya sa kaniyang hinihigaan at pilit na tinatakasan ang mga imaheng sumisira sa kaniyang kapayapaan. Pagdating ng umaga ay sinalubong siya ng matinding hilo at panghihina ng katawan. Habang bumababa siya ng hagdan ay tila may mga martilyong pumupukpok sa kaniyang sentido.

 

Dinala siya ng kaniyang mga paa patungo sa kusina. Sa ganitong oras noon ay abalang-abala na siya sa pagluluto ng millet porridge para kay Gabriel dahil alam niyang mahina ang sikmura ng lalaki simula pa noong bata ito at mula nang magsama sila ay si Lianne na ang nagmistulang kaniyang tagapagligtas sa bawat pagkain sa loob ng maghapon. Kahit kailan ay hindi nagustuhan ni Lianne ang lugaw ngunit dahil sa pagmamahal ay ilang taon siyang kumain nito kasabay ni Gabriel.

 

Awtomatiko niyang binuksan ang lalagyan para hugasan ang bigas ngunit biglang napatigil siya at napatitig sa kanyang sariling mga kamay. Some habits are truly terrifying sa loob loob niya. Nakakatakot kung paano tayo ikinukulong ng ating mga nakasanayan sa isang mundong wala na palang puwang para sa atin.

 

Mabilis niyang ibinalik ang bigas sa lalagyan at nagpasya na lamang na maghanda ng isang simpleng Western-style breakfast. Ilang sandali pa ay nagtimpla na rin siya ng black coffee at inihain ang kaniyang ginawang sandwich sa mesa. Ngunit bago pa man siya makaupo ay isang pamilyar na bulto ang humarang sa kaniyang paningin.

Si Elaine. Nakasuot ito ng isang low-cut dress na tila sadyang ipinangangalandakan ang bawat kurba ng kaniyang katawan. "Lianne, you're in such a good mood. I thought you'd be too sad to sleep last night," wika nito sa isang malambing ngunit nakakalason na boses.

 

Hindi kumibo si Lianne ngunit hindi niya maiwasang mapansin ang mga bakas sa leeg at collarbone ni Elaine. Malinaw na mga pulang marka, mga bakas na tila sadyang ipinapakita sa kanya. Nang mapansin ni Elaine ang tingin ni Lianne ay mas lalo itong nagtaas ng noo nang may pagmamalaki.

 

"Oh, these?" biro ni Elaine habang hinahawakan ang kanyang leeg at humagikhik. "Gabriel is really something, you know? I kept telling him to be gentle last night, na wag siyang mag-iiwan ng marka but he just wouldn't listen. He's so... passionate when it comes to me."

 

Ang bawat salita ay tila isang patalim na nais sumaksak sa puso ni Lianne. Lumapit pa ito nang bahagya at bumulong,  ang kaniyang tinig ay puno ng pangungutya. "Gabriel told me you're so boring in bed. He said he doesn't even want to touch you anymore. How can you be so pathetic? Honestly, if I were in your position, I would just want to bang my head against the wall and die. Your existence in this house is a joke."

 

Nanatiling tikom ang bibig ni Lianne. Nakatingin lang siya sa kape niya, walang emosyong mababakas sa kanyang mukha. Ang katahimikang ito ni Lianne ay lalong nagpainit ng ulo ni Elaine. Inaasahan niyang magagalit ito, sisigaw, o iiyak, pero para lang siyang sumuntok sa hangin.

 

 

"What? No witty comeback? You're just going to stand there like a statue?" asik ni Elaine, ang kanyang mga mata ay naniningkit sa inis.

 

Ngunit bago pa man makasagot si Lianne ay napansin ni Elaine mula sa gilid ng kanyang mga mata ang isang pigurang pababa ng hagdan, si Gabriel.

 

Sa isang iglap ay nagbago ang ekspresyon ng mukha ni Elaine. Mula sa pagiging mapang-api ay bigla itong naging mukhang biktima. Humakbang siya palapit kay Lianne, ang kanyang mga mata ay biglang nagtubig, handa na namang magsimula ng panibagong palabas sa harap ng lalaking mahal na mahal siya o ang bersyon ng katotohanan na gusto niyang ipakita.

 

Lianne tightened her grip on her coffee cup. The real battle for the day had just begun.