CHAPTER 2: ANG KASUNDUAN

Neng

Hindi ako nakatulog.

Buong magdamag, nakatitig lang ako sa piraso ng papel na ibinigay ni Khun Thee bago ako umuwi. Draft contract. Hindi pa pinal. Pero nabasa ko na lahat ng nakasulat.

Article 1: Six months. No extension.

Article 2: Public appearances only. No physical relationship required.

Article 3: Full payment of all medical expenses for Mrs. Somchit Dawin.

Article 4: Confidentiality. Violation = breach of contract.

Article 5: Compensation upon signing — 50,000 baht.

Limampung libong baht.

Pagkabigay pa lang ng pirma ko — may pera na agad ako. Pambayad sa ospital bukas. Pambili ng gamot. Pambuhay kay Nanay ng isa pang buwan.

Pero bakit ganito kabigat ang dibdib ko?

Hindi naman ako pinipilit. Hindi naman niya ako tinutukan ng baril.

Pero bakit pakiramdam ko — wala akong binitawang pinanghahawakan?

Kasi wala naman talaga akong pinanghahawakan simula pa noon.

Si Nanay. 'Yun lang.

At kung ito lang ang paraan para iligtas siya — edi sige.

---

Khun Theerak

2:00 AM. Hindi pa rin ako makatulog.

Hindi dahil sa kontrata. Hindi dahil sa babaeng 'yon.

Dahil sa sinabi niya.

"I don't know what else to do, okay?!"

Sigaw iyon ng isang taong nasa dulo na. 'Yung tipong isang maliit na tulak na lang — susuko na.

At ako? Ginamit ko ang kahinaan niya.

"Because you're desperate. And desperate people don't ask questions."

Sino ba ang gumawa ng linyang 'yan? Ako.

Pero bakit parang may kumirot sa dibdib ko nang sabihin ko 'yun?

Umupo ako sa gilid ng kama. Tumingin sa malawak kong condo. Walang ingay. Walang tao.

Gusto ko 'yun. Dati.

Ngayon? Para na akong nasa kulungan na may gintong rehas.

Binuksan ko ang drawer ng nightstand ko. Sa loob — isang lumang litrato.

Ate.

Nakatingin siya sa camera. Nakangiti. 'Yung ngiting hindi mo alam kung totoo o niloloko ka lang.

Saan ka na kaya?

Bakit mo ako iniwan?

Bakit naging ganito ako dahil sa 'yo?

Isinara ko ang drawer.

Hindi na dapat binubuksan 'yun.

---

Neng

Umaga na.

Pumunta ako sa opisina ni Khun Thee dala ang kontrata — hindi pa pirmado. Kailangan ko munang magtanong.

Marami akong tanong.

Pagpasok ko sa ika-27 palapag, nakaupo na siya sa likod ng mesa. Nakaharap sa laptop. Hindi man lang tumingin sa akin.

"Sit," sabi niya.

Umupo ako.

"I have questions," sabi ko.

Ngayon lang siya tumingin.

"Go ahead."

"Kanina mo pa po alam 'yung illegal transaction na 'yun, 'di ba?"

Tumagal ang katahimikan.

"Yes."

"So bakit hindi niyo po itinigil? Bakit hinayaan niyong mangyari 'yun sa building niyo?"

Bumangon siya. Lumakad papunta sa bintana.

"Because stopping it is not that simple," sagot niya. "The men involved are powerful. If I move too fast — they will destroy me first. Then the transaction continues anyway. With or without me."

"So naghihintay lang kayo?"

"I'm building a case," sabi niya. "Quietly. Carefully. When I strike — they won't see it coming."

Tiningnan ko siya.

"Bakit niyo po sinasabi sa akin 'to? Hindi naman po ako dapat magtiwala sa inyo."

Tumalikod siya. Hinarap ako.

"Because you already heard too much," sabi niya. "If I don't tell you the truth — you might do something stupid. Like go to the police again. And get yourself killed."

Nanlamig ako.

"So this contract..." mahinang sabi ko. "Hindi lang po para sa image ninyo? Pinoprotektahan niyo rin po ako?"

Hindi siya sumagot.

Pero sa titig niya — alam ko ang sagot.

Oo.

---

Isang oras kaming nag-usap tungkol sa kontrata.

Bawat artikulo. Bawat detalye. Bakit kailangan. Paano gagawin. Ano ang mangyayari kaming magkasama sa iisang bubong.

May sarili daw akong kwarto. Walang lalapit sa akin nang hindi ko gusto. Hindi niya ako pipilitin sa anumang bagay na hindi nakasulat.

"It's a business arrangement," sabi niya. "Nothing more."

"At kung mahulog po ako?" tanong ko. "Sa inyo?"

Tumagal ang katahimikan.

"Don't," sagot niya. "That's not part of the contract."

Pero bakit parang may sakit sa boses niya nang sabihin niya 'yun?

---

Rheya & Mike

Siam Industries — Ground Floor Cafeteria

"Excuse me — you're in my spot."

Tumingala si Rheya. Isang lalaki ang nakatayo sa harap niya. Matangkad. Nakasuot ng itim na long sleeves. Nakakrus ang mga braso.

"Your spot?" sabi niya. "Last time I checked, this is a public cafeteria."

"I sit here every day. 10 AM. Same table. Same chair."

"Today, I'm sitting here. Find another chair."

Hindi umalis ang lalaki.

Sa halip — umupo siya sa tapat niya.

"Fine," sabi niya. "I'll share."

Nanlaki ang mata ni Rheya.

"I don't even know you."

"Mike," sabi niya. "Now you know me."

Hindi siya ngumiti. Pero may kislap sa mata niya — parang natutuwa siyang inaasar siya.

"Rheya," sagot niya, kahit ayaw niya.

"Rheya," ulit ni Mike. Parang tinitikman ang pangalan. "Pretty."

"Are you always this annoying?"

"Only to people who take my spot."

Sa kabilang mesa, may dalawang empleyadong nagbubulungan.

"Sila na naman."

"Araw-araw na lang silang nag-aaway diyan."

"Di mo alam kung magkaaway ba sila o..."

Hindi natapos ang empleyado. Pero ngumiti siya.

Kasi alam na ng lahat sa floor na 'yon — sina Mike at Rheya ay may something.

Hindi pa nila alam kung ano.

Pero lahat sila, naghihintay.

---

Neng

Pumirma ako.

Hindi dahil sa pressure. Hindi dahil sa takot.

Kasi nang ipaliwanag ni Khun Thee ang bawat detalye — naramdaman ko. Hindi niya ako ginagamit.

Oo, kailangan niya ng magpapanggap na asawa.

Pero sa paraan ng pag-aalaga niya sa mga salita — sa paraan ng pagtitiyak niyang ligtas ako —

May mabuti pa rin sa kanya.

Nakatago. Pero naroon.

"Good," sabi niya nang makita ang pirma ko. "I'll have the money transferred to the hospital by noon."

"Khun Thee."

Tumigil siya.

"Thank you," bulong ko. "Kahit po alam kong hindi ninyo 'to ginagawa para sa akin."

Tiningnan niya ako nang matagal.

"Don't thank me yet," sabi niya. "You haven't seen the worst part of this arrangement."

"Ano po 'yun?"

Hindi siya sumagot.

Bumaba na lang siya sa elevator — iniwan akong mag-isa sa opisina niya.

At sa katahimikan, narinig ko ang tanong na hindi niya sinagot.

You.

You are the worst part.

Because I'm already starting to care.

---

Khun Theerak

Sa elevator, pumikit ako.

What are you doing, Theerak?

Kontrata lang 'to. Negosyo. Pera kapalit ng serbisyo.

Bakit parang may gusto kang protektahan?

Bakit parang — gusto mo siyang yakapin nang makitang nanginginig ang mga kamay niya habang pumipirma?

Stop.

Huminga ako nang malalim.

Bukas — magsisimula na ang kasinungalingan.

Magkasama kami sa iisang bubong.

Anim na buwan.

Lord, bulong ko sa sarili ko. Ano bang ginagawa ko?

Pero kahit anong dasal ko — alam ko ang sagot.

You're falling.

And you can't stop it.