CHAPTER 4: ANG DUGONG DAPAT ITAGO

Neng

Ikatlong araw ko na sa condo ni Khun Thee.

Tatlong araw na rin akong hindi nakakauwi kay Nanay. Hindi dahil bawal. Kusa ko na lang tinanggap na kailangan ko munang manatili dito para hindi magtaka ang mga tao sa opisina.

"Dapat natural ang pagiging magkasama natin," sabi ni Khun Thee sa English niya. "If people suspect anything, the contract fails."

Kaya heto ako. Nakaupo sa kwartong hindi akin. Nakahiga sa kama na hindi ko pinili. Napapaligiran ng mga bagay na hindi ko kayang bilhin kahit magtrabaho ako nang sampung taon.

Pero may isang bagay na hindi ko maintindihan.

Si Mike.

Tuwing dumarating siya sa condo para maghatid ng dokumento — parang may kakaiba. Hindi sa kanya. Sa pakiramdam ko.

Tulad kanina.

Nag-aayos ako ng gamot ni Nanay nang tumunog ang doorbell.

Si Mike. May dala siyang brown folder.

"Documents for Khun Thee," sabi niya. "Is he around?"

"Nasa meeting po yata siya."

Tumango siya. Pero hindi umalis.

Nakatayo lang siya sa pintuan. Nakatingin sa akin.

Hindi 'yung tipong titig ng lalaking may gusto. Iba.

Parang... pamilyar.

"Are you okay?" tanong niya.

"Okay naman po. Bakit?"

"Nothing." Napaiwas siya ng tingin. "You just look like someone I used to know."

Nanlamig ako.

"Who?"

He didn't answer right away. Pumasok siya sa loob. Isinara ang pinto.

"Mike, ano pong —"

"Your father," putol niya. "What's his name?"

Tumigil ang puso ko.

"Bakit mo tinatanong?"

"Just answer the question, Neng."

Hindi ko alam kung bakit — pero may tumulak sa akin para sumagot.

"Ramon," bulong ko. "Ramon Delos Reyes."

Hindi nagbago ang mata ni Mike. Pero humigpit ang panga niya.

May kinuha siya sa bulsa. Isang lumang litrato — kupas na, may tupi sa gilid.

Sa litrato: isang lalaking nakangiti. Nakaupo sa tricycle. May dalang bote ng beer.

Tatay ko.

"Mike," sabi ko, nanginginig ang boses. "Bakit nasa iyo 'yan?"

Hindi siya sumagot. Kinuha niya ang isa pang litrato.

Isang batang babae. Mga siyam na taong gulang. Nakatali ang buhok. Nakangiti sa harap ng isang maliit na sari-sari store.

Ako 'yun.

"Paano mo nakuha 'yan?" bulong ko.

Umupo si Mike sa sofa sa tapat ko. Hindi na siya mukhang kompiyansang assistant na nakikita ko sa opisina.

Mukha siyang batang lalaki.

"Because I was there," sabi niya nang mahina. "The day he left. I was five years old. Nakatago ako sa ilalim ng kama. Narinig ko lahat."

"Ano'ng sinasabi mo?"

Tiningnan niya ako. At sa unang pagkakataon — nakita ko.

Pareho kami ng mata. Pareho ng hugis ng ilong. Pareho ng paraan ng pagkagat sa ibabang labi kapag kinakabahan.

Tulad ko.

"Ramon Delos Reyes was my father too," sabi ni Mike. "Before he left us — he had another family. Another woman. Your mother."

Tumigil ang mundo.

"Ikaw ay —"

"Your brother," sabi ni Mike. Pumiyok ang boses niya. "You're my older sister, Neng."

---

Khun Theerak

Nasa opisina ako nang pumasok si Rheya nang hindi kumakatok.

"You look like shit," sabi niya.

"Good morning to you too, cousin."

Umupo siya sa gilid ng mesa ko. Si Rheya at ako — hindi kami magkamukha. Mas maputi siya. Mas malambot ang features. Pero iisa ang lola namin. At kami pinalaki ng lola naming iyon matapos umalis ang ate ko.

"What do you want, Rheya?"

"Mike's acting strange," sabi niya. "He's been asking about Neng. Her past. Her father. Bakit daw?"

Napakurap ako.

"Mike knows something," sabi ni Rheya. "And I think you know too."

Hindi ako sumagot.

"Thee," tawag niya sa akin. Hindi Khun Thee. Thee. Para kaming bata ulit. "You're hiding something."

"Everyone's hiding something, Rheya."

"Ikaw ha," sabi niya sabay buntong-hininga. "Fine. Don't tell me. But when it blows up — don't say I didn't warn you."

Tumayo siya. Patungo sa pinto.

"Rheya."

Tumigil siya.

"Thank you," sabi ko. "For staying. Kahit ang hirap ko mahalin bilang pinsan."

Ngumiti siya. 'Yung ngiti na alam ko lang — yung tipong "baliw ka ba?"

"You're an idiot," sabi niya. "But you're my idiot cousin."

Lumabas siya.

Naiwan akong mag-isa sa opisina ko.

Gray. Black. Walang buhay.

Pero sa unang pagkakataon — parang may kulang.

Si Neng.

---

Mike at Rheya

Parking lot ng Siam Industries — 6:00 PM

"Mike," tawag ni Rheya nang makita siyang naglalakad mag-isa. "Teka muna."

"Hoy," sabi niya nang maabutan siya. "Ano'ng problema mo?"

Wala sa sariling sagot si Mike. "I found my sister today."

"What?"

"My sister," ulit niya. "Si Neng."

Nanlaki ang mata ni Rheya. "What do you mean sister? Same father?"

Tumango si Mike.

"Does she know?"

"She knows now."

"At si Khun Thee?"

Tumigil si Mike. "Not yet."

"Mike," sabi ni Rheya. "You have to tell him."

"I know," sagot ni Mike. "But not tonight."

"Bakit?"

Dahil sa likod nila — may nakatayo.

Isang babae. Mahaba ang buhok. Nakaitim. Nakangiti — pero hindi sa mata.

"Mike, Rheya," sabi ng babae. English din. Malamig. "It's been a while."

Nanigas si Rheya.

"Xia," bulong niya.

"Yes," sabi ni Xia. "I'm back."

---

Xia

Tumalikod si Mike at Rheya. Pero hindi sila umalis.

"Bakit ka nandito?" tanong ni Rheya. Hindi na palakaibigan ang boses.

"I heard Khun Thee has a new... friend," sabi ni Xia. Tumawa siya — maikli, walang tunay na saya. "I wanted to see her for myself."

"Wala kang pakialam sa kanya," sabi ni Mike.

"Oh, but I do," sagot ni Xia. Lumapit siya. Isang hakbang. Dalawa. "You see... Khun Thee owes my family. A life debt. His sister — do you know what happened to his sister?"

Tumahimik si Mike at Rheya.

"I do," sabi ni Xia. "And I know how to use it."

Hinarap niya silang dalawa.

"Tell your boss," sabi ni Xia. "I want to meet the girl. Or I will make sure the board finds out about his little... contract."

Tumalikod siya. Naglakad palayo.

Hindi tumakbo. Hindi nagmamadali.

Kasi alam niya — panalo na siya.

---

Neng

Condo ni Khun Thee — 9:00 PM

Hindi pa ako makapaniwala.

Si Mike — kapatid ko.

Same father. Iba ang nanay.

At ngayon, nasa iisang bubong kami ni Khun Thee — isang lalaking may utang na loob sa babaeng papasabog ng lahat.

Kumatok si Khun Thee sa pinto ng kwarto ko.

"Come in," sabi ko.

Pumasok siya. Nakatayo sa may pintuan. Hindi lumalapit.

"Neng," sabi niya. "I need to tell you something."

"About what?"

"About Xia."

"Who is Xia?"

Tumagal ang katahimikan.

"Someone from my past," sabi niya. "She saved my sister's life. Years ago. And now..."

"Now what?"

"Now she's back," sabi niya. "And she wants to destroy you."

Hindi ako naiyak.

Hindi ako natakot.

Tumingin lang ako sa kanya.

"Then let her try," sabi ko. "Wala na akong mawawala."

Tiningnan niya ako nang matagal.

At sa unang pagkakataon — may nakita ako sa mata ni Khun Thee.

Takot.

Hindi para sa sarili niya.

Para sa akin.